''12 Paul Hardcastle - Just for Money (1986) Bob Hoskins R.I.P.

Kolejna smutna wiadomość dochodzi do nas z Wysp... W wieku 71 lat, odchodzi od nas znakomity aktor teatralny i kinowy Bob Hoskins. Paul Hardcastle, nagrywając klip do kawałka "Just for Money", w 1985 roku, zaangażował kilka znanych twarzy m.in. w/w Hoskins'a, który po raz kolejny znakomicie wcielił się, w postać kuszącego pieniędzmi z napadu na pociąg gangstera. Powstały materiał jest jedynym klipem muzycznym, gdzie możemy podziwiać wspomnianego artystę.

6 weeks to go... - Xscape by Michael Jackson

@ michaeljackson.com

''12 Latin Quarter - Radio Africa (1986)

Lata 80., to nieustający głos muzyków mocno zaangażowanych w problemy czarnego kontynentu. Sun City - walka z apartheid'em, oraz wiele innych lokalnych prób zwrócenia uwagi na Afrykę, zachodniego świata, to od ponad trzech dekad motyw przewodni w mediach, które kreują obraz ponad 150 mln. obecnie zamieszkujących ten najcieplejszy skrawek globu.

(1983) reż. Adrian Lyne

 

Ellen Aim & The Attackers - Face to Face & Fire Inc.

Ellen Aim & The Atteckers from Streets of Fire

Wspominając Ellen Aim & The Attackers, czyli nic innego jak rewelacyjny film Walter'a Hill'a pt. Streets of Fire z 1984 roku... Postanowiłem trochę bardziej zagłębić się w temat, po kolejnej sesji spędzonej w świecie rock & rollowej baśni, nie z tego świata. Występująca na scenie Ellen Aim, grana wówczas przez wschodzącą gwiazdę kina Diane Lane, to barwna, główna postać, wokół której kręci się cała akcja obrazu, zostaje porwana przez bezwzględny gang motocyklistów, terroryzujący dzielnicę Richmond, pod przywództwem demonicznie wręcz ucharakteryzowanego Raven'a, granego przez Willem'a Dafoe. Sceniczne popisy Ellen Aim & The Attackers, skłoniły mnie by sprawdzić historie i cały soundtrack z filmu. Dziś mając w swojej kolekcji, pełny album na płycie, udało mi się dotrzeć do kolejnych ciekawych informacji...

I tak trafiłem na Face to Face. Laurie Sargent, jako lead vocal, plus czwórka instrumentalistów Billy Beard, John Ryder, Stuart Kimball i Angelo Petraglia, który urodził się w Bronksie w latach 50. Ich historia to końcówka lat 70., kiedy w oryginalnym składzie zdecydowali się założyć grupę, w New Hampshire. Z początkiem lat 80., przenieśli się do Bostonu, gdzie w 1982 roku podpisali kontrakt z Epic Rec. W między czasie poznali Arthur'a Baker'a... Tak dokładnie tego Arthur'a Baker'a od Breakers Revenge czy Planet Rock. Znajomość okazała się na tyle owocna, że w 1984 roku Baker zgodził się na współprace z Face to Face, dzięki czemu na albumie pt. "Face to Face" ukazały się produkcję w jego wykonaniu. "Under the Gun i "10-9-8", czyli największe hity z tego krążka pochodzą właśnie spod skrzydeł Baker'a, co szczególnie można poznać po "Under the Gun", gdzie zostały wykorzystane motywy szerzej znane z "Breakers Revenge".

Face to Face w roku 1984, czyli w tym samym gdy ukazał się ich debiutancki album, trafili na projekt "Streets of Fire". The Attackers w filmie, w rzeczywistości składali się z członków Face to Face, a Laurie Sargent, której głos został świetnie połączony ze zjawiskową postacią Ellen Aim, stworzyła klimat w "Tonite Is What It Means To Be Young" która składa się na ścieżkę dźwiękową filmu, jaki i jest elementarną jego częścią, pokazaną na ekranie, w rewelacyjnie zaaranżowanych scenach z Ellen Aim & The Attackers w tle...

Laurie Sargent, poza tym, że występowała w Face to Face, tworzyła również w grupie Fire Inc., współpracę z którymi nawiązała przy udziale w Streets of Fire.

Face to Face, kontynuowali działalność do 1988 roku. W 1985 ukazał się, album "Confrontation", który został dość dobrze przyjęty, stabilizując pozycję Face to Face jako grupy poruszającej się w pop-rockowych klimatach 80's New Wave.

Dziś każdy z z członków kwintetu Face to Face, działa na własną rękę. Warto nadmienić, że Angelo Petraglia otrzymał nagrodę Grammy, za wyprodukowanie albumu Kings of Leon w 2010 roku.

"Under the Gun" to między narodowy manifest, dzięki któremu Face to Face chcieli zwrócić uwagę na wszechobecne problemy cywilizacyjne, wojnę, biedę, oraz na te miejsca którymi są opanowane. Tłem są również światowe metropolie, a w szczególności dzielnice slumsów oraz getta w Stanach Zjednoczonych lat 80.

@ Fire Inc. - Tonight Is What It Means To Be Young

A Spike Lee Joint - Bad 25 (2012) reż. Spike Lee

Your Butt Is Mine
Gonna Take You Right
Just Show Your Face
In Broad Daylight
I'm Telling You
On How I Feel
Gonna Hurt Your Mind
Don't Shoot To Kill
Come On, Come On,
Lay It On Me All Right...


The King of Pop is Back! Spike Lee odkrywa nowe karty, jednego z największych albumów wszech czasów. Wcześniej nie publikowane materiały, zakulisowe przygotowania do wydania tego do dziś uważanego za jeden z najlepiej skonstruowanych albumów jako całość w dziejach muzyki. No i On Sam we własnej osobie, w nieopublikowanych wcześniej wywiadach i zdjęciach chociażby z klipu "Bad", którym Martin Scorsese odnalazł nową formę ekspresji. Nie ma o czym mówić, to trzeba zobaczyć!

''12 My Mine - Hypnotic Tango (1983)

Hypnotic tango tango tango 

Stuck in my seat can't move no way
The other guys knows the game to play
I'm watchin' her I'm watchin' me I'm gettin' brave
Oh take him apart say listen to me

Look on the floor and all is spinning round
Someone told me this was just a dance
And take a chance I ain't met before
Do you think I really have a chance

Hypnotic tango tango tango

Rough Diamond he smiles she looks at him
Ain't gonna be no story in love
Take me to the dancefloor by the hand
Give me this night in a foreign land

Look on the floor and all is spinning round
Someone told me this was just a dance
And take a chance I ain't met before
Do you think I really have a chance

Hypnotic hypnotic hypnotic hypnotic ...

I'm starin' and dreamin' 

Hypnotic tango for you and for me

Look on the floor and all is spinning round
Someone told me this was just a dance
And take a chance I ain't met before
Do you think I really have a chance ...

Stefano Micheli / Carlo Malatesta / Danilo Rosati

My Mine to włoskie trio z Bolonii. Zespół powstał w 1983 roku, a Hipnotic Tango to ich pierwszy singiel. Inspirowani sceną synth-pop, lat 80., zespołami tj. Human League, i tworzącą się sceną italo disco, przez kolejne lata nagrali dwa pełne albumy "Stone" i "Can Delight". Lecz najbardziej rozpoznawalnym utworem do dziś pozostało hipnotyzujące tango, skomponowane na bazie dźwięków najlepszych syntezatorów marki Roland. 

''12 Chris Bush - Lute (2012)

Through the wasteland

over bad land

in pursuit of

hands that took my

girl away from me

at midnight

Engine flaming

rubber burning

the axle of my

heart is turning

vengeance overdrive

I'm coming

Fist throttle clutch and gun

Ammunition and ambition

It's all fun and games till someone

kicks you through the door into your

gambling house of night

"Cassandra"

Fox goes into the hole...

Will he come out again?

more info: Chris Bush

New Retro Wave - Synth Music from 80's today

Wspominając znakomity film "Drive", o którym pisałem we wcześniejszym poście na łamach OSC; zwróciłem wtedy szczególną uwagę na muzykę w nim zawartą. Fantastyczne kompozycje artystów takich jak: Chromatics, Collage, czy Kavinsky, czyli nowej fali muzyki eletronicznej, określanej dziś jako nu disco, space disco, czy nu electro z czasem skłoniły mnie by zagłębić się w temat, i pozostawać w nim głębiej i głębiej. Po roku czasu chce się z wami podzielić muzyką na jaką trafiłem, muzyką świeżą gdyż 90% produkcji na jaką wpadłem to kawałki z lat 2010-2012, mających w sobie nutę i styl epoki 80's.

New Retro Wave, to kanał i społeczność do którego serdecznie zapraszam, gdzie wspomniane świeże produkcje są umieszczane systematycznie. Zawarte w klipach obrazy pięknych kobiet w stylu retro, wycięte kawałki seriali lat 80., znane osobistości z filmów, czy futurystyczne obrazy przyszłości, dodają całości wyjątkowego klimatu. Docierając bezpośrednio do ludzi, tworzących wspomniane dźwięki, z czasem zdałem sobie sprawę, że owa nowa fala powoli staje się prężnie działającym kolektywem, zrzeszającym artystów z przeróżnych zakątków świata. Mimo, że nadal znaczna część tej muzyki pozostaje w undergroundzie i nie idzie w parze z mainstreamowymi standardami (na pewno jeszcze nie w Polsce), już wkrótce może okazać się wielkim boom, na długie lata przybierając coraz bardziej wyraźną formę, zachowując przy tym swój smak starej szkoły, która w wielu przypadkach sprawdza się najlepiej. Muzyka elektroniczna to przeszłość lat 80., teraźniejszość czasów obecnych, i nadchodząca przyszłość...

Serdecznie zapraszam na: New Retro Wave, Maniac Synth 80's! czy neros77, a przekonacie się sami... Co potrafią: Mitch Murder, Miami Nights 1984, Le Cassette czy Jordan F. Peace!

Iconic Portraits by Marta Ryba

Wystawa została poświęcona ikonom popkultury, oraz w dużej mierze ikonom muzyki popularnej lat 80. ubiegłego stulecia. Na pewno nie zabraknie takich postaci jak Prince, Michael Jackson, Madonna czy Andy Warhol... Organizatorem całego zamieszania jest Marta Ryba, utalentowana autorka rysunków, zdjęć i filmów dokumentalnych, szerzej znana na słupskiej scenie artystycznej. Wystawa planowana na 04.08.2012 w słupskim hotelu "et Cetera", potrwa co najmniej do końca miesiąca.

@ fotorelacja

''12 SymbolOne - Last Scene (Daytona Mirage) (2009)

Symbol One to duet z Chorwacji. Po latach rozłąki dwaj bracia bliźniacy od już ponad trzech lat łączą siły by tworzyć muzykę z gatunków synth pop i disco. Jest to kolejna propozycja w stylu 'back to the 80's style', gdyż ostatnio wracając do kiczowatych, ale wyjątkowo klimatycznych seriali i filmów lat osiemdziesiątych, zauważyłem, że ścieżki dźwiękowe z tamtych lat to właśnie nic innego jak muzyka serwowana przez Symbol One. Peace! 

Back to the future - Tesla Boy

W chłodny pochmurny wieczór, spędzony w świetle neonów, kolorów i dzięków Edynburga niczym w futurystycznej wizji "Łowcy Andriodów", po między snem a jawą o tym czy "Androidy śnią o elektrycznych owcach?"... Przyszła mi do głowy pewna myśl...

Wizja podsycona muzyką Vangelisa od prawie trzech dekad, pomaga lepiej zrozumieć fenomen, muzyki synth-pop, new romantic, który z pewnością towarzyszy już od kilku lat słuchaczom w nowej formie, potocznie zwanej "new wave". Ale czy do końca możemy klasyfikować i zaszufladkować to właśnie w taki sposób? Coraz więcej powstaje nowych grup 80's styl, a mainstream coraz częściej wraca do przeszłości. Wszystko wokół wydaje się być cyklem który co 30 lat powraca wraz z nowym pokoleniem by powielić nieoryginalny schemat z tej samej gliny, lekko retuszując pewne rzeczy, a to wszystko dzieje się za sprawą poszukiwania nowej formy i nadziei, że może ostatnio coś pominięto.

Hm... Będąc od lat miłośnikiem w/w gatunków i podgatunków tworzenia dźwięków na bazie syntezatorów i instrumentów klawiszowych, mogę stwierdzić, że tak właśnie jest... Ale i nie, do końca. Z pewnością wielu krytyków nie da się przekonać, że "new wave", jest czymś totalnie świeżym i z tym się zgodzę, ale powiew lat 80. np. w twórczości: Tesla Boy, Kavinsky, czy chociażby bardziej rozpoznawalnych The Hurts, nie wydaje się tylko wspomnianym powiewem, a jednak czymś więcej. Reaktywacja synth-pop sceny i uznane marki tj. Depeche Mode, wydają się robić w tym temacie różnicę. Czasu jednak nikt nie oszuka, co sprawia, że warto zejść ze sceny niepokonanym, robiąc miejsce dla młodego pokolenia... Nie zawsze do końca udaje się zachować smak i styl na scenie. Historia zna wiele przypadków, gdzie zatarła się ta granica.

Nowy powiew jest potrzebny jak paliwo, które nie tylko napędzi rekinów fonobiznesu ale i słuchaczy, którzy potrafią docenić to co zostało im zaserwowane... Inspirująca wyprawa "back to the 80's, która skłoni do tego by odnaleźć w tym coś dla siebie. Nie jest to łatwe... Inspiracja i gusta to indywidualna sprawa, w których doszukać się czegoś świeżego graniczy z cudem... Warto próbować, gdyż nigdy nie wiadomo dokąd to nas może zaprowadzić...

Zdecydowanie koniec pierwszej i początek drugiej dekady XXI wieku, wydaje się odpowiednim czasem na poszukiwania wspomnianego cudu, by 80's ponownie w nowej formie wróciły na szczyt. Czy jest to świeży produkt czy kolejna odgrzana porcja w formie "z przed lat" oceńcie sami...

TESLA BOY

Boris Lifshits <> Anton Sevidov <> Dima Midborn

"some of the most exciting electronic music of the year"
"the best thing to come from Russia since vodka"
"the finest pop group in the world today"

Nazwa grupy pochodzi od tytułu piosenki którą Anton i Dima napisali na początku współpracy. Opisuje ona historię chłopca który miał zdolności przewodzenia prądu lecz nie potrafił go kontrolować, raniąc tych którzy się do niego zbliżyli...

Pomysł na nazwę zrodził się w mieszkaniu Anton'a, gdzie dorastał... W pobliżu znajdował się olbrzymi transformator, który sprawiał wrażenie wszechobecnego napięcia w jego domu. Kluczowa jest również postać Nikoli Tesli, wizjonera, wynalazcy i naukowca, który pracował m.in. nad prądnicą prądu przemiennego i wieloma innymi patentami związanymi z wysokim napięciem i energią elektryczną (co zostało świetnie przedstawione w filmie "The Prestige" 2006 reż. Ch. Nolan, gdzie Teslę zagrał Dawid Bowie, wielka inspiracja Antona).

Dima, Boris i Anton, zaistnieli nagrywając demo-materiał, dziś znany jako Tesla Boy EP z 2009 roku. Znalazło się na niej pięć utworów, które dość szybko znalazły się w internecie rozprowadzone przez znajomych i przyjaciół. Pozytywny odzew był natychmiastowy i dość szybko w sieci ukazały się przychylne recenzje, co niewątpliwie przykuło uwagę wielu... Dzięki czemu EP'ka ukazała się nie tylko w sieci ale i sklepach. Niezwykłe zainteresowanie, liczne koncerty na terenie całego kraju (Rosja!), później wliczając w to liczne festiwale, zaowocowały kontraktem z Mullet Rec. z Wielkiej Brytanii. To okazało się punktem zapalnym do osiągnięcia sukcesu na miarę serwowanej przez "chłopaków" muzyki. W sierpniu 2009, EP'ka The Tesla Boy Remix, dla Mullet Rec. była już w pewnym sensie sukcesem komercyjnym zapowiadającym nadchodzący album. Świeże single Electric Lady, Thinking Of You, Liberating Soul to przystawka do Modern Thrills, która wyszła na światło dzienne w 2010 roku.

"12 Kavinsky Feat. Lovefoxxx – Nightcall (2010) / Drive (2011) vs. Driver (1978)

Gdy patrzę jak kolejne, i kolejne, i kolejne numery w stylu "misz-masz" grane w stacjach radiowych, muzycznych stacjach tv, które można znaleść wszędzie, a zwłaszcza na popularnych stronach internetowych... Tym bardziej żałuję, że jako młody chłopak nie miałem okazji podziwiać i wychowywać się w czasach gdy panowała kultura i stylistyka lat 80., a szczególnie w Europie Zachodniej i metropoliach U.S.A. Chociaż coraz częściej cofając się i odwołując się do tamtych niezwykłych czasów, udaje mi się trafić na świeże pozycję przypominające, bądź wzorujące się na muzyce sprzed trzech dekad...

Dziś czas na francuską falę electro synth-pop'u wykonania enigmatycznego producenta z nad Sekwany. Niniejszy kawałek można znaleźć na ścieżce dźwiękowej do filmu "Drive" (2011) w reżyserii Nicolas Winding Refn'a. Filmu jeszcze nie widziałem, ale mając za sobą trailer, miałem spore wrażenie, że jest to pozycja która wzoruje się na klasyce gatunku "kina samochodowego", a mianowicie film "Driver" z 1978 w reżyserii Walter Hill'a, stanowił podobną historię...

Wizualnie pomysły czerpie również z jednego z pierwszych filmów Michael'a Mann'a "Thief" z 1981 roku. Tam rola James'a Caan'a, jako specjalista w rabowaniu biżuterii, wydaje się być bliska postaci milczącego kierowcy, w którego wciela się Gosling. Względy estetyczne użyte w obu filmach również, są podobne... Warto dodać, że w Drive praktycznie nie skorzystano z możliwości jakie niesie animacja komputerowa, przy tworzeniu efektów specjalnych...

Czyżby kolejny pokłon w stronę kina 80's? Podsumowując polecam każdemu dziecku lat 80., temu "dużemu" i temu "mniejszemu" by od czasu do czasu rzucić okiem na to co świeże... Można się mile zaskoczyć...

"12 Kavinsky Feat. Lovefoxxx – Nightcall (2010)


By zaciągnąć języka na czym owa rzecz polega...
Furia, który jest najlepiej obyty w tej dziedzinie wśród członków OSC, poleca pozycję z Ed Banger Records oraz New Flesh Records
Peace!

"12 Royale Delite - (I'll Be A) Freak For You (1984)

''12 Fire Inc. - Tonight Is What It Means To Be Young (1984)

I've got a dream 'bout an angel on the beach
And the perfect waves are starting to come
His hair is flying out in ribbons of gold
And his touch has got the power to stun

I've got a dream 'bout an angel in the forest
Enchanted by the edge of a lake
His body's flowing in the jewels alive
And the earth below is starting to shake

But I don't see any angels in the city
I don't hear any holy choirs sing
And if I can't get an angel
I can still get a boy
And a boy'd be the next best thing
The next best thing to an angel
A boy'd be the next best thing

I've got a dream 'bout a boy in a castle
And he's dancing like a cat on the stairs
He's got the fire of a prince in his eyes
And the thunder of a drum in his ears

I've got a dream 'bout a boy on a star
Lookin' down upon the rim of the world
He's there all alone and dreamin' of someone like me
I'm not an angel but at least I'm a girl

I've got a dream when the darkness is over
We'll be lyin' in the rays of the sun
But it's only a dream and tonight is for real
You'll never know what it means
But you'll know how it feels
It's gonna be over (over)
Before you know it's begun
(Before you know it's begun)

It's all we really got tonight
Stop your cryin' hold on (tonight)
Before you know it it's gone (tonight)
Tonight is what it means to be young
Tonight is what it means to be young

(...)

''12 Lisa Fisher (Xena) - Only Love (Shadows) (1983)

Only Love Can Heal The Pain...


Ten klasyk można usłyszeć oglądając Beat Street, na krótko przed walką w Roxy... Singiel z tym numerem nigdy nie został oficjalnie wydany, pozostawiając "On The Upside", jako jedyny znany hit. "Dig in", sprawił mi niespodziankę... Mianowicie, "Only Love (Shadows)" można znaleźć na składance "The Best of Criminal Records" z 1995 roku...

Peace!

"12 Sinead O'Connor - I Want Your (Hand's On Me) (1988)

I'm not the type of girl to put on a show
'Cause when I say no, yo I mean NO!
But when it comes to you
I just can't refuse
I've been around the bush
Give you all types of boot
I love the way you make me feel
I'd never fight it
And when you are near I get so excited
I want you to love me and just touch me
Oh put your hands, put your hands on me...

"12 Madonna - Everybody (1982)

Straight 2 The Point - Grace Jones

Przyszła na świat jako jedna z bliźniaków... (Ma brata Bishopa Noela) Jej ojciec był pastorem i politykiem. W 1962 roku wraz z rodzicami przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych. Studiowała w szkole teatralnej na Uniwersytecie w Syracuse, NY.

Pod koniec lat 60. rozpoczęła karierę modelki. Amerykańska agencja modelek, dla której pracowała, wysłała ją do Europy, uznając, że jej uroda jest zbyt ostra jak na amerykańskie gusty. Jej kariera rozpoczęła się na wybiegach w Paryżu, gdzie pracowała dla najwybitniejszych projektantów mody i stylistów, m.in. Lagerfelda, Versace i Saint-Laurent'a. W połowie lat 70. można ją było zobaczyć na okładkach francuskich wydań magazynów mody Elle i Vogue. Po powrocie do USA stała się jedną z barwniejszych postaci klubu Studio 54 w Nowym Jorku, który skupiał uwagę celebrytów z całego świata. Została muzą Andy'ego Warhola, który zafascynowany jej urodą, wykonał wiele z jej słynnych fotografii.

W 1977 roku podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Island Records i nagrała swój debiutancki album Portfolio. Zawierał on taneczne przeboje disco: "Sorry", "I Need a Man" i stylową wersję piosenki "La vie en rose" z repertuaru Édith Piaf, która była motywem przewodnim filmu Roberta Altmana "Prêt-à-porter". W roku 1978 u boku Amandy Lear i Patty Pravo wzięła udział w bardzo kontrowersyjnym programie rozrywkowym Stryx, emitowanym we włoskiej telewizji. Pod koniec lat 70. nagrała jeszcze dwa albumy utrzymane w stylu disco: Fame i Muse.

Wkrótce porzuciła wygląd królowej dyskoteki na rzecz charakterystycznej kanciastej fryzury, która stała się na wiele lat jej znakiem firmowym. Wystylizowana przez ówczesnego partnera, francuskiego kreatora mody Jean-Paula Goude, była prowokująca i ambiwalentna seksualnie. Za ostry image odwołujący się do estetyki zaczerpniętej z klubów sadomasochistycznych i androgyniczny wizerunek została obwołana "królową gejowskiego disco".

Na początku lat 80. zaczęła nagrywać muzykę nowofalową i funk, wówczas też odnosiła największe muzyczne sukcesy. Jej czwarta płyta, Warm Leatherette, zawierała własne wersje utworów m.in. The Pretenders i Roxy Music. Był to album przełomowy. Dzięki pochodzącemu z niego przebojowi "Private Life", Grace Jones udało się przebić na brytyjskiej liście przebojów. W tym samym roku podczas programu telewizyjnego spoliczkowała na wizji prezentera Russella Harty'ego, twierdząc, że ją ignoruje. Wydarzenie to zostało wiele lat później uznane za jedno z najbardziej szokujących w historii angielskiej telewizji.


W 1981 roku nagrała album Nightclubbing, który zawierał covery piosenek takich wykonawców jak Iggy Pop, Flash and the Pan czy The Police. Album stał się dużym sukcesem, a singel "I've Seen That Face Before (Libertango)" stał się sztandarowym hitem Jones (utwór został wykorzystany przez Romana Polańskiego do filmu Frantic z Harrisonem Fordem). W tym samym roku rozpoczęła trasę koncertową po USA i Europie, w ramach której przedstawiała kultowe już widowisko A One Man Show. Następna płyta, Living My Life, ukazała się w 1982 roku i przyniosła przeboje "My Jamaican Guy" oraz "Nipple to the Bottle". W 1984 roku Jones wystąpiła w filmie Conan Niszczyciel, który stał się kultowym obrazem lat 80. Zagrała rolę agresywnej amazonki Zuli, u boku Arnolda Schwarzeneggera odtwarzającego rolę tytułową. Za tą kreację rok później została nominowana do nagrody filmowej Saturn.


Wraz z producentem Trevorem Hornem w 1985 roku zrealizowała dobrze przyjętą przez krytykę muzyczną płytę Slave to the Rhythm, gdzie zaprezentowała mieszankę popu, funku i rhythm and bluesa. Tytułowy singel stał się największym przebojem artystki. Płyta zawierała też fragmenty wywiadu, w których opowiadała o sobie. W przygotowaniu tego albumu brał udział także gitarzysta Pink Floyd, David Gilmour. W tym samym roku ukazała się kompilacja Island Life z największymi przebojami, a Grace Jones wystąpiła w czternastym z kolei oficjalnym filmie z cyklu o Jamesie Bondzie pt. A View to a Kill grając u boku Rogera Moore'a.

Kolejnym dużym przebojem Grace Jones stała się piosenka "I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You)" z albumu Inside Story, a teledysk do tego utworu uznano za dzieło sztuki i symbol estetyki lat 80. Jednak wydana w 1989 płyta Bulletproof Heart nie sprzedała się dobrze, choć promujące ją single "Love on Top of Love" i "Amado Mio" zyskały sporą popularność.

W latach 90. ograniczyła działalność muzyczną. Wydała kilka singli, w tym "7 Day Weekend" w 1992 i "Sexdrive" w 1993 roku. Zagrała w pięciu filmach, m.in. Bumerang, Tatuaż żeglarza i Wyspa piratów. W roku 1997 razem z Tricky'm pracowała nad nową płytą, Force of Nature. Album nigdy się nie ukazał z powodu nieporozumień między artystami, wydano jedynie singel "Hurricane (Cradle to the Grave)". Światła dziennego nie ujrzała też płyta Black Marilyn, która wedle zapowiedzi miała wstrząsnąć sceną klubową...

W 2008 roku, po 19 latach przerwy, piosenkarka powróciła na scenę wspomnianym albumem Hurricane. Promowała go singlami "Corporate Cannibal" (w stylu Massive Attack) i "Williams Blood". W tym samym roku wyruszyła w trasę The Hurricane Tour, która okazała się sukcesem. W kwietniu 2010 ukazało się DVD Grace Jones – Live in Concert, zawierające dostępny dotąd jedynie na kasecie wideo koncert z 1982 roku znany jako A One Man Show. DVD zawiera 3 bonusowe wideoklipy: "Slave to the Rhythm", "Love Is the Drug" i "Crush".

Source: Wiki

''12 Grace Jones - I'm Not Perfect (But I'm Perfect For You) (Remix)



Peace!

''12 Clandestine & Ned Sublette - Radio Rhythm (1984)

Track: Clandestine ft Ned Sublette - Radio Rhythm (S-I-G-N-A-L S-M-A-R-T) (Vocal)
Label: Sleeping Bag Records
Format: Vinyl, 12"
Country: US (N.Y)
Released:1984
Producer/Vocals: Ned Sublette
Mixed by: Ned Sublette, David Van Tieghem & Butch Jones
Mix/Engineer: Butch Jones
Mastered: Herb Powers
Executive Producers: Will Socolov & Arthur Russell
Credits: (Ned Sublette, Julius Eastman, David Van Tieghem, Constance Ash)


Pozdrowienia dla nieformalnej członkini #5 naszej skromnej załogi... Oczywiście mam na myśli C-Tix, która od czasu do czasu wspomaga nas (za moim pośrednictwem) konkretną dawką, totalnie pomijanych nowojorskich brzmień...

Peace!