piątek, 29 sierpnia 2014

The Police Tapes (1977) Dir. Alan & Susan Raymond

Dokument przedstawia pracę nowojorskiej policji a ściślej 44-ego okręgu z Południowego Bronksu. Wybór miejsca był oczywisty, ta część miasta posiadała największą liczbę przestępstw w całej metropolii.

Reżyserami dokumentu jest filmowe małżeństwo Alan i Susan Raymond'owie. Zauważyli, że nikt jeszcze nie nakręcił dobrego filmu o pracy Policji.Pełni werwy i zapału udali się do One Police Plaza by zaproponować współpracę i chęć ukazania pracy policjantów w prawdziwym tj., niebezpiecznym aspekcie. Spotkali się z niezrozumieniem i brakiem ufności. Nikt im nie uwierzył, że chcą w obiektywnie przekazać światu realia pracy w najniebezpieczniejszym miejscu USA.

Wtedy Alan przypomniał sobie, że jego szkolny kolega jest policjantem. Udał się z nim na spotkanie a ten z kolei poradził mu, by porozmawiał z Anthonym Bouza - wysokim urzędnikiem w Departamencie Policji. Znał on sytuację tej części miasta, ubolewał nad wzrastającą dewastacją tej, niegdyś bogatej dzielnicy. Wykazał pełen entuzjazm w stworzeniu filmu dokumentalnego.
That’s when the floodgates opened. We saw everything murders, homicides, snipers... The Black Panthers were hiding out and the police wanted us to see the hideout after they caught them! There’d be guys on the America’s Most Wanted List and they'd say, “Come with us, we're going there tonight!"

They would jump out of the car to respond to something and sometimes say to us, "Come on in the building with us." Or they might say, "I don't think this is safe. There might be a guy with a gun. You should wait in the street." So, there we were standing on the corner under a streetlight in the South Bronx at 3AM. It was kind of scary.
W roku 1976, przez 90-siąt, dni małżeństwo Raymond było świadkiem przestępstw i naruszeń prawa. To doświadczenie utwierdziło ich w przekonaniu, że powinni tworzyć filmy zajmujące się tematyka socjalną.

The Police Tapes otrzymał nagrody: Emmy Awards, Peabody Award oraz DuPont-Columbia University Award w kategorii dziennikarstwo (broadcast journalism). Na jego kanwie powstały liczne seriale i filmy, wliczając klasyczny Fort Apache, The Bronx.

piątek, 22 sierpnia 2014

DJ SC - OSC 5th B-day / Oldschool Street Beatz #6 mix

Świeża dostawa od DJ-a SC aka Sfuj Człowiek. którego zaprosiliśmy w zeszłym roku na 5. urodziny Oldschoolers Crew, gdzie zagrał 100% winyl set naszych ulubionych gatunków - oldschool breaks, funk, electro, rap i w takiej samej formie sprezentował nam swój najnowszy mix.

OSC 5th B-day / Oldschool Street Beatz #6 set by Dj SC by Sc1 on Mixcloud

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Jason Wulf aka DG R.I.P.

Uważany za legendarną postać, podziemny writter - DG, został śmiertelnie porażony prądem podczas malowania wagonu metra, w środę trzeciego lipca.

Założyciel grupy New Wave Crew, aktywny w świecie graffiti od roku 1985. 
 
 Miał 42 lata.

sobota, 9 sierpnia 2014

Les Bains Paris - Paryskie Studio 54

Francuska odpowiedź na sławny nowojorski klub. Tętniące seksem, muzyką Disco i narkotykami miejsce, ściągające największe "gwiazdy", zarówno amerykańskiego jak i europejskiego show biznesu. Les Bains mieściło się w starym budynku miejskiego basenu. W roku 1978 przemieniono go na klub i bardzo szybko stało się miejscem spotkań artystów. W murach budynku bawili się między innymi: Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Yves Saint-Laurent, Karl Lagerfeld, Naomi Campbell, Claudia Schiffer, Bono, Prince, David Bowie, Mick Jagger ...







poniedziałek, 4 sierpnia 2014

Simpson Street (1979) Reż. William Sarokin

Znajomość filmów poruszających temat hip-hopu w jego "pierwotnym" kształcie, nie jest nam obca. Jednak to jak rozwijał się w latach '70 to wciąż niezbadany teren, pełen tajemnic i niedomówień. Poza wywiadami z twórcami, które często posiadają sprzeczne ze sobą informację, wiemy nie wiele ... o archiwalnych nagraniach video nie wspominając.

Swego czasu Timothy C Brown zaskoczył hip hopowy świat informacją, że posiada nagrany przez siebie ponadgodzinny koncert Funky Four Plus One z roku 1978. Czysty ewenement. Niestety dostęp do unikatowego nagrania mieli jedynie nieliczni. Timothy liczy na spory zysk i zamierza sprzedać to niezwykłe świadectwo kształtowania się muzyki rap.

W roku 1977, gdy seryjny morderca David Berkowitz znany jako Syn Sama, został zatrzymany przez policję, William Sarokin "uzbrojony" w kamerę Bolex 16 mm odwiedził Południowy Bronx, z chęcią uwiecznienia ogromnych zniszczeń w tej części miasta. Z przeprowadzonego przeze mnie krótkiego aczkolwiek rzeczowego wywiadu z Sarokinem, wyłaniają się jego szczere intencje:
"When I was a child it was said when blacks and puerto ricans moved into a neighborhood they destroyed it.  When I made Simpson Street I quickly learned that the destruction was something that happened to them, not something they caused."
Simpson Street stara się zrozumieć, dlaczego niegdyś prominentna i bogata dzielnica stała się najniebezpieczniejszym miejscem w całym kraju. Unikatowe fragmenty pokazują nam prawdziwy obraz South East Bronx, ulicy Simpson Street.

 

W pierwszej części dokumentu zawarty jest interesujący nas najbardziej, niezwykle ciekawy fragment - występ, wtedy znanego jeszcze jako jako Dj Flash. Kilkanaście sekund rapu od Melle Mela, Cowboya ... To przypuszczenia, bo ustalenie takich detali, jest bardzo trudne.

William Sarokin pracuje jako inżynier dźwięku w przemyśle filmowym. Został nominowany do Academy Award za udźwiękowienie filmu Salt ( w roli głównej Angelina Jolie i Daniel Olbrychski).

wtorek, 29 lipca 2014

niedziela, 13 lipca 2014

Miles Ahead (2015) Dir. Don Cheadle




Znakomita wiadomość dla fanów kinematografii i ambitnej muzyki z duszą. Znany z wielu dobrych kreacji aktorskich, Don Cheadle zdecydował się podjąć swoją pierwszą produkcję reżyserską. Wyreżyseruje oraz zagra główną postać w filmie opartym na życiu legendarnego jazzmana - Miles'a Davisa.

czwartek, 10 lipca 2014

Left to Our Own Devices - Album by Le Cassette

10/07/2014

Stało się. To jest już jasne. Pierwszy album Le Cassette stał się faktem. Dzięki Telefuture Records z Kalifornii, która specjalizuje się w elektronicznych brzmieniach, stylizowanych na lata 80-te, oraz... A raczej przede wszystkim, niezwykłym umiejętnościom i wyczuciu trzech chłopaków (James, Adam, Joe) wchodzących w skład Le Cassette, dziesiątego lipca 2014 roku, "Left to Our Own Devices", może ujrzeć światło dzienne. 

Kompozycja złożona z 15 kawałków, szczegółowo dopasowanych i ułożonych w jedną całość, to czysty hołd i ukłon w stronę muzycznej stylistyki 80's. Le Cassette już od przeszło dwóch lat, co jakiś czas prezentowali swoje umiejętności, wypuszczając w sieci kolejno swoje single, które z czasem stały się zapowiedzią nadchodzącej płyty. Od "Arms of Mine", "Tokyo Blues", "Tonight", "You Are You Are", "Meet Jimmy" feat. Perturbator, "Under the Sun" feat. Jordan F., po ostatni przed premierowy singel "Digital Power", wszystkie wchodzą w skład nowego krążka. Pracując nad albumem, Le Cassette uchylili rąbka tajemnicy publikując w sieci 'teaser', z bliżej nie określonym, świeżym numerem. Dziś po premierze płyty, wiadomo już, że jest to pozycja #7 pt. "This Is All We Know", która z pewnością stanie się kolejnym szlagierem w ich dorobku. Płyta pomijając wspomniane 8 utworów, została uzupełniona o 7 nowych kompozycji. 

#1 Intro
Otwierający płytę, dodaje charakteru całości... Począwszy od odgłosów przekładania taśmy, do łagodzącej zmysły jednostajnej melodii, która zaprasza nas do odsłuchania albumu i wprowadza w świat Le Cassette, niczym Vangelis w świat Łowcy Androidów. 

#2 Digital Power
Jest to nowy, stary utwór "Digital Power". Świetna kompozycja oparta na syntezowanych dźwiękach najwyższej próby i niezwykłym głosie Adam'a, z całym uznaniem znalazła się na początku albumu. "Cyfrowa moc", płynąca z niego, to jak najbardziej mocne elektroniczne uderzenie, pasujące w sam raz na początek albumu.

#3 Electric Paradise
Pozycja #3 to "Electric Paradise". Premierowy utwór, zrównoważony muzycznie, spokojniejsza linia basowa, powiedziałbym wręcz odprężająca. Wykorzystane w nim rozwiązania, zostały również wsparte o elektryzujący głos wokalisty. Umieszczenie go na pozycji otwierającej album, z pewnością świadczy o wszechstronności w posługiwaniu się elektroniką artystów i ich wzrastającym , zróżnicowanym  potencjale muzycznym. 

#4 Fighter 
"Fighter", instrumental którego wprowadzenie namacalnie przypomina nam czystą stylistykę starej szkoły lat 80. Wprowadzenie poprzez stłumioną melodię, do złudzenia kojarzy dźwięki z pierwszymi 8 bitowymi grami komputerowymi. Po tytule można odnieść wrażenie, że chłopaki odwołują się do pierwszych elektronicznych "bijatyk", które były oparte o wschodnie sztuki walki oraz boks, oraz samochodowe gry akcji, oparte na współzawodnictwie oraz pojedynkach dwóch bohaterów stających do walki naprzeciw siebie.

#5 Arms of Mine
Padający deszcz. "Arms of Mine" to jeden z pierwszych utworów Le Cassette, który obecnie jest już szlagierem. Niezwykły ukryty w tym utworze romantyzm, nawiązuje do stylu New Romantic, aury neonowych ulic, deszczwego miasta. Chociaż użyte w późniejszej części utworu wyraźniejsze rozwiązania, potrafią zmylić słuchacza, gdyż z końcem, kawałek zmienia diametralnie swoją formę muzyczną, przekazując dość intensywną dawkę mroczniejszej elektroniki, która wzbudza kontrastowe emocje. 

#6 Radio
"Radio", czyli hołd w kierunku dzieciństwa i odbiorników radiowych, oraz podróż do tego co w latach 80-tych jest najlepsze. Wspomniana w utworze królowa, z okładek magazynów, o głosie płynącym z radia, wydaje się być młodzieńczą fantazją. Słowa refrenu starają się o tym świadczyć "I hear, your voice on the radio", czyli podróż w czasie gdy radio w połączeniu z młodzieńczą fantazją i marzeniami były nieodłącznym towarzyszem każdego. 

#7 This Is All We Know
Rozpoczynająca utwór sekwencja przewijanej taśmy jest po raz kolejny, ukłonem w kierunku lat 80-tych, tak samo również podkreśla charakter i nazwę grupy Le "Cassette". Świeża romantyczna pozycja o której wspominałem wcześniej. "This Is All We Know". Gdy pierwszy raz usłyszałem o nim w 'teaserze' wypuszczanym jeszcze na długo przed premierą płyty, od razu skojarzył mi się ze stylem znanym z kawałka "Sexual Healing", autorstwa Marvin'a Gaye. Czysta elektroniczna, romantyczna ballada, wydaje się porwać każdą zakochaną parę, a momentami wprowadzone w niej zniekształcenia, przypominające dźwięk pochodzący z kasety VHS, dodaje całości niezwykłego smaku i uroku. 

#8 Here I Am
"Here I Am". To elektroniczny count down, możeby się wydawać nadający się do ścieżki dźwiękowej pełnometrażowych obrazów. Jednostajny i monotonny dźwięk, przypomina melodią ostatnią scenę z filmu Michael'a Mann'a "The Heat"  i rozgrywki między dobrym Pacino i złym De Niro. Po przeszło połowie diametralnie zmienia swoją konstrukcję i staję się kolejną dawką mrocznej i mocniejszej elektroniki. Zważając na tytuł, być może jest w pewnym sensie odwołaniem do osobistych przeżyć artystów. 

#9 You Are You Are
"You Are You Are". Był to pierwszy utwór Le Cassette na który udało mi się trafić. Pierwsza miłość nigdy nie odchodzi. Jest to dla mnie numer najwyżeszj próby w dorobku zespołu. Prosta rytmiczna melodia, w połączeniu z głosem i tekstem autorstwa Adam'a, jest wszystkim czego trzeba, podczas samotnej, nocnej przejażdżki przez rozświetlone  neonami miasto, tak samo jak i wspólne intymne chwile z ukochaną osobą. 

#10 Magnifique
"Magnifique", to lekkie czyste elektryzujące klubowe brzmienie, świetne najadące się na klubowy parkiet. Tekst również opowiada historię uczucia między dwójką osób. "I want to take you out tonight..."

#11 Tokyo Blues
"Tokyo Blues". Jeden z wcześniejszych kawałków z dorobku Le Cassette.  Tutaj nie trzeba się za bardzo rozpisywać. Utwór sam w sobie jest w stanie obronić się przed jakąkolwiek krytyką. Bardzo romantyczny, zmysłowy. Zdecydowanie 10/10.

#12 1-UP
1-UP, jest instrumentalem skierowanym w stronę pierwszych stacjonarnych konsoli do gier. Dźwięk wpadającej monety i rozpoczynającej się podróży muzycznej, uzupełnia wrażenie słuchacza, o tym że zamykając oczy jest w stanie wyobrazić sobie, że znalazł się jedną nogą w salonie gier. 

#13 Tonight
"Tonight", czyli jak mówią słowa w refrenie "You are My Cyber Lover". Utwór wydaję się przesłaniem do ukochanej osoby ukrytej gdzieś w cyber przestrzeni, bądź po drugiej stronie ekranu. Linia melodii i wokal niezwykle sprawnie uzupełniają się w każdym momencie. Zawiązana między nimi zależność tworzy po raz kolejny klimat, który wydaje się być elektronicznym snem na jawie, który kończy się wołaniem wokalisty i odpowiedzią w formie syntezowanego głosu ukochanej kobiety. 

#14 I Will Show You
"I Will Show You", to nowość, która od pierwszej chwili wydaje się być najmocniejszym punktem premiery płyty. Powolne, ślimacze wręcz brzmienie i głęboki niski wokal Adam'a po raz kolejny uzupełniają się wzajemnie, wzbudzając w słuchaczu poczucie unoszącej się w powietrzu elektronicznej aury i niezwykłej wrażliwości. Aż żal, że "I Will Show You" trwa tylko 3:41...

# 15 Getaway
"Getaway", to podsumowanie całej płyty. Podobnie jak Intro, które rozpoczyna całość,  jest idealnym punktem kończącym materiał Le Cassette. Brzmienie przepełnione nadzieją, zdaje się otwierać nowy rozdział. Słuchacz ma wrażenie, że wcale nie wysiada z samochodu Le Cassette , a odjeżdża nim w siną dal... W bliżej nie określonym kierunku. 

Podsumowując album "Left to Our Own Devices", bardzo trudno było mi znaleźć coś do czego można się przyczepić słuchając każdego kolejnego utworu. 15 kompozycji, z czego każda jest zupełnie inna od poprzedniej i kolejnej, świadczy o wysokim poziomie całości. Osobiście będąc wielkim entuzjastą tria z Le Cassette, co raczej wpływa na wysokie oczekiwania, śmiem twierdzić, że poprzeczka pozostaje utrzymana wysoko. Reszta świeżego materiału, nie odbiega muzycznie, od wcześniej ukazanych, promujących twórczość kawałków grupy. Oczywiście o gustach się nie dyskutuję, ale wierzę, że dla każdy fan stylistyki 80's oraz nowego brzmienia w stylu Dream Wave, znajdzie na Left to Our Own Devices coś dla siebie... Zapraszam do odsłuchania albumu.