New York's Bronx Housing Projects during the 40's

© Life Magazine

Pearl Bailey - Queen Latifah from back in the days...

 

Śpiewaczka, tancerka, i aktorka. Pearl Bailey była jedną z najwspanialszych postaci scenicznych w amerykańskim showbusiness. Charakterystyczna, nieskrępowana postawa artystki jako "Pearlie May", była wręcz ubóstwiana gdziekolwiek by nie występowała.

W latach 40., śpiewała w najpopularniejszych grupach dekady, wliczając w nie Count Basie Band, czy Cab Calloway Band. Pojawiała się w licznych musicalach i filmach. W latach 60., grała w kabaretach, wypracowując w sobie niezwykłe poczucie humoru, dzięki czemu zyskała spore grono fanów. Jej popularność w latach 70., uczyniła z niej gwiazdę własnego show telewizyjnego.

Rodzina Bailey przeniosła się do Waszyngtonu, gdy Pearl była dzieckiem. To tam wygrała kilka nagród w zawodach talentów, rozpoczynając tym samym karierę tancerki, podążając śladami brata Bill'a. Początki pracy jako śpiewaczka to grupy Edgar Hayes, Cootie Williams, Count Basie. W 1944 roku, zadebiutowała w nowojorskim nocnym klubie Village Vanguard. Przenosząc się do Nowego Orleanu na ośmiomiesięczną rezydenturę w klubie Blue Angel. Występy w charakterze kabaretu, były najbardziej dla niej naturalne. Jej zrelaksowany styl, naturalność emanowały na scenie. Później wyruszyła w tournee z Cab Callaway Band, zmieniając Sister Rosetta Tharpe. W 1946 wystąpiła na deskach Broadway Theatre w sztuce St. Louis Woman. W rok później zadebiutowała na ekranie, w filmie Variety Girl, śpiewając piosenkę ''Tired'', która była jej pierwszą płytą.

Bailey dalej nagrywała płyty przez lata 40., i 50., współpracując z reżyserem musicali Don Redman. Jej najbardziej rozpoznawane nagrania to duet z Frank Sinatra ''A Little Learnin' is a Dangerous Thing'', wersja komiczna nagrania Louis Jordan ''Saturday Night Fish Fry'' oraz hit popowy ''Takes Two to Tango''. W ciągu lat 50. i 60. Bailey kontynuowała swoją przygodę na ekranie w Carmen Jones, Porgy and Bess, i All the Fine Young Cannibals. Pracowała również na scenie, jej najbardziej uznaną rolą była postać swatki Dolly Gallagher w czarnym musicalu Hello Dolly.  W 1968 roku opublikowała autobiografię pt. The Raw Pearl. 

The Last Days Of Left Eye (2007) reż. Lauren Lazin

Lisa "Left Eye" Lopez, członkini najlepiej sprzedającej się grupy RnB wszech czasów - TLC zginęła 10 lat temu w wypadku samochodowym podczas pobytu w Hondurasie. Okazało się, że zachowały się taśmy z nagrań video, które dokumentowały różne wydarzenia, z planowanego na miesiąc pobytu. VH1 wykorzystało te materiały i nakręciło półtoragodzinny film dokumentalny o Lisie. Wyszedł z tego zabiegu film bardzo ciekawy. Jak sama Left Eye twierdziła, poleciała do Hondurasu poukładać swoje sprawy i uspokoić wewnętrznie. Przed kamerą opowiadała o swoim dzieciństwie, formowaniu się TLC, sukcesach i porażkach zawodowych, pobycie na odwyku jak i o kontrowersjach związanych z podpaleniem przez nią domu jej partnera. Opowieści, które przedstawia widzom Lisa (bez makijażu, wymyślnych strojów) przeplatane są obrazami archiwalnymi z domowego archiwum jak i materiałami ze stacji muzycznych. Dzięki temu możemy wiele dowiedzieć się o raperce, o jej rozlicznych talentach, czy zobaczyć ją rapującą jeszcze w latach 80. Dodatkowo widzimy wiele ciekawych smutnych jak i pozytywnych rzeczy z pobytu Lisy w Hondurasie. M.in. ,że zabiła przypadkiem dziecko, które wybiegło jej przed maskę auta, a z drugiej strony, że wraz z lokalną grupą Egypt, której była managerem pojechała do więzienia dać koncert dla osadzonych, wśród których możemy ujrzeć członków złowrogiej Mara Salvatrucha. Prócz tego dowiadujemy się o jej rozterkach, pasjach, są to szczere zwierzenia. Niestety film kończy się uwiecznieniem fatalnego wypadku...i mimo, że wiemy, jak zginęła Lisa to nijak nie można się na to przygotować. Polecam nie tylko fanom TLC i Lisy! RIP Left Eye. 

Zulu Nation Graffiti - Jezus Alien?

Graffiti Art to przekaz dla społeczeństwa, a Universal Zulu  Nation pełni rolę międzynarodowego pośrednika w przekazywaniu wiedzy, która nigdy nie ma końca - TRUTH IS TRUTH, FACTS ARE FACTS.

My jako Oldschoolers Crew jesteśmy głodni waszych nawet kontrowersyjnych komentarzy na ten temat jak sam powyższy przekaz.

Nike Mag - Back to The Future in 2015

Kultowa dziś seria 'Back To The Future' w latach 80., w jednej ze swoich części pokazała rzeczywistość amerykańskiego miasteczka w roku 2015. Chociaż brakuje nam jeszcze kilku lat, warto przyjrzeć się jak prawie trzy dekady temu, miała wyglądać przyszłość według amerykańskich producentów filmu. Na pewno, pamiętacie latającą deskorolkę, czy samo osuszającą się kurtkę Nike'a. Ale największe wrażenie z pewnością na wielu z was wywarły sneakery z przyszłości 'Nike Mag'. W zeszłym roku firma Nike, powróciła do przyszłości, proponując reedycję kultowych butów. 1500 par ukazało się na aukcjach ebay, po cenie wywoławczej równej 10.000$ każda, a zebrane środki przeznaczono na fundację Michael'a J. Fox'a, która pomaga walczyć z chorobą Parkinson'a.

"12 Larrice - Bop till' I drop (1984)

Bad Meaning Good (1987) reż. Tim Westwood

W listopadzie, miesiącu kultury hip hop, kolejna dawka oldschoolowych emocji. Dokument brytyjskiej stacji BBC, zrealizowany przez Tim'a Westwood'a, opowiada historię pionierów sceny hiphopowej w Wielkiej Brytanii w latach 80. Kształtowaniu się całego ruchu poświęcili się między innymi: Pride, Daddy Speedo, Fly Boy Dee, MC Crazy Noddy, London Posse, Trevor Nelson, Sipho, Run DMC, DJ Fingers, Cookie Crew, Wee Papa Girl Rappers i inni. 

What Ever Happened To Hip Hop (2009) reż. Sonali Aggarwal

 

Dokument, prezentuje obecny stan kultury hiphopowej. Jest to refleksja, nad tym w jakim kierunku zmierza cały ruch, w porównaniu z założeniami starej szkoły. Forma reportażu przedstawiona jest tutaj dość przejrzyście. W ulicznych wywiadach, oraz w domowym zaciszu, artyści serwują konkretne fakty, w oparciu o własne spostrzeżenia i przykłady z życia. Polecam w szczególności, ze względu na zdrowe podejście i klarowne ukazanie problemu. Peace!

The Hip Hop Declaration of Peace

16 maja 2001 roku na ręce ONZ została złożona ''Hiphopowa Deklaracja Pokoju''. Była ona podpisana przez takie organizacje jak: Temple of Hip Hop, Ribbons International, UNESCO, oraz 300 działaczy, pionierów i delegatów ONZ. Dokument przede wszystkim uznaje Hip Hop, jako międzynarodową kulturę pokoju i dobrobytu, a także służy jako zbiór zasad według których powinni postępować, aby podtrzymywać pokojowy charakter kultury Hip Hop i kształtować pokój na świecie.