And It Don't Stop - The Best Hip Hop Jurnalism Of The Last 25 Years by Raquel Cepeda (2004)

"In September 1979, there was a cosmic shift that went unnoticed by the majority of mainstream America. This shift was triggered by the release of the Sugarhill Gang's single, Rapper's Delight. Not only did it usher rap music into the mainstream's consciousness, it brought us the word "hip-hop." And It Don't Stop, edited by the award winning journalist Raquel Cepeda, with a foreword from Nelson George is a collection of the best articles the hip-hop generation has produced. It captures the indelible moments in hip-hop's history since 1979 and will be the centerpiece of the twenty-fifth-anniversary celebration. 

This book epitomizes the media's response by taking the reader on an engaging and critical journey, including the very first pieces written about hip-hop for publications like The Village Voice--controversial articles that created rifts between church and state, the artist and journalist, and articles that recorded the rise and tragic fall of the art form's appointed heroes, such as Tupac Shakur, Eazy-E, and the Notorious B.I.G. The list of contributors includes Toure, Kevin Powell, dream hampton, Harry Allen, Cheo Hodari Coker, Greg Tate, Bill Adler, Hilton Als, Danyel Smith, and Joan Morgan."

"12 Kraftwerk - Tour De France (1983)

L'enfer du Nord: Paris - Roubaix
La Cote d'Azur et Saint Tropez
Les Alpes et les Pyrennees
Derniere etape Champs-Elysees

Galibier et Tourmalet
En danseuse jusqu'au sommet
Pedaler en grand braquet
Sprint final a l'arrivee

Tour De France
Tour De France...

TCR in full effect #12

Urban Dance Meeting

''12 12:41 - Success Is The Word (1985)

  

Wczesna produkcja Boogie Down Productions w składzie KRS-One, Dj Scott La Rock, Levi 167.

Red Bull BC One , Tokyo , Japonia

W zeszłym roku zawody BC One, odbywające się w sali balowej Hammersteina na Manhattanie, wygrał francuski bboy Lilou, po walce z bboy'em Cloud, reprezentującym USA. 27-ego listopada czeka nas edycja na stadionie Yoyogi. Trzymamy kciuki za bboya Kleju z Funky Masons, który otrzymał zaproszenie na tą prestiżową w skali światowej imprezę.

Poland Can Do It Too... - Max Skiba

Maximilian Skiba jest polskim producentem, który w 2005 roku wypuścił swoje pierwsze nagrania dzięki współpracy z Boxer Records z siedzibą w Kolonii. Jego utwory są dobrze znane na scenie muzyki elektronicznej i grane przez wielu DJ'ów na całym świecie. Pierwszy singiel Max'a "Rendez Vous over Mars" zajął miejsce w holenderskim notowaniu CBS Top 100, drugi 12'' "Apple Disco" wypuszczony dla Terranova Records z Berlina, był w pełni obsługiwany przez wiele wielkich nazwisk dj'skiego rzemiosła.
W 2008 roku Max stworzył ścieżkę dźwiękową do gruzińskiego niemego filmu z początku XX wieku pt. "Saba", który został pokazany m.in. na "Silent Movie Festival" w Warszawie. W tym samym roku powstała również "Astigmatic Inspired By Chopin Compilation" kompilacja, na której można było usłyszeć produkcję Max'a pt. "Fantazja". W 2009 roku ukazała się ep'ka "Genius Of Maximilian Skiba" paryskiej wytwórni Skylax Records, gdzie wspomagany był wokalnie przez G. Rizo. Całość została bardzo dobrze przyjęta i wysoko oceniona, a kawałek "Monster" został uwzględniony w brytyjskim wydaniu magazynu MixMag.
Na początku 2010 roku Max wraz z Noviką pracowali nad jej albumem "Loverfinder", wspólnie tworząc takie numery jak "Loverfinder" czy "Strangers". Album odniósł duży sukces zajmując miejsce w Top 10 najlepiej sprzedających się longplay'ów.

Max komponował także wiele remiksów dla takich artystów jak WhoMadeWho, Filippo Moscatello, Glimmers, holenderski Rhythm Combo (polski najlepszy remix 2007 r. ogłoszony przez Polskie Radio "Bis"), Acid Umyte, Ajello, Phenomenal Handclap Band i wielu innych.


Max Skiba jest również członkiem zespołu The KDMS (czyli Kathy Diamond Max Skiba), który współtworzy razem z brytyjską wokalistką Kathy Diamond. Ich pierwsza wspólna produkcja "Never Stop Believing", nagrana dla Gomma Records z Monachium, ukazała się we wrześniu 2009 roku. Rok później na światło dzienne wyszedł "High Wire". To kolejna produkcja Skiby i Diamond, którzy zapewne nie poprzestaną na tym i już wkrótce zapewne będziemy mogli spodziewać się kolejnych ciekawych pozycji...

Peace!

Tracy Marrow "The O.G. Ice-T"

Ice-T (16.02.1958) to jeden z najstarszych raperów zachodniego wybrzeża, zaliczanych do twórców gatunku gangsta rap. O dziwo jego korzenie to Newark w stanie New Jersey, jako nastoletni chłopak po śmierci rodziców, przeniósł się do Kalifornii, by pozostać pod opieką ciotki. Ice może się pochwalić przestępczą przeszłością (często to robi), został np. dwa razy postrzelony (raz podczas napadu rabunkowego). Pseudonim przyjął, pragnąc oddać hołd autorowi popularnych powieści o życiu kolorowych mieszkańców ubogich dzielnic amerykańskich miast, Icebergowi Slimowi. Swoje rymy Ice wspomaga hardcore'owym hip hopowym ulicznym brzmieniem, mieszanką muzyczną z obu wybrzeży. Często towarzyszą mu Afrika Islam czy Dj Aladdin. Pierwszym nagraniem Ice'a-T jest zaimprowizowane na tle rytmu Jimmy'ego Jam'a i Terry'ego Lewis'a nagranie The Coldest Rap z 1983 roku, dzięki któremu stał się najbardziej rozpoznawalnym wykonawcą hiphopowym z zachodniego wybrzeża. Niestety przez kilka lat ograniczał go kontrakt podpisany z potentatem Williem Strongiem. Rozgoryczony, zaczął popełniać mniej lub bardziej poważne przestępstwa... W 1984 roku zagrał małą rolę w filmach "Breakin'" i "Breakin' 2 Electric Boogaloo", do których powstały kawałki Reckless i Go Off. Kolejnym singlem był Killers, jednak przełom nastąpił wraz z wydaniem Ya Don't Know, który uważany był przez długi czas jako pierwszy krążek hiphopowy z zachodniego wybrzeża... Dziś wiemy, że było inaczej... (mając na myśli The Coldest Rap).

Wszystkie wspomniane pozycje opowiadały o gangsterskiej przeszłości Ice'a i wywołały w USA, znaczne poruszenie... (tego typu nagrania były nowością na rynku - przyp. kOOl MiKe). Po wypuszczeniu pierwszego albumu Rhyme Pays w 1987, rok później ukazał się LP Power i świetne single promujące album tj. High Rollers, I'm Your Pusher. Colors, nagrany na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu pod tym samym tytułem, również okazał się świetnym numerem. Życiową partnerką Ice'a była Darlene, która zwykle pojawia się na okładkach jego płyt (wspomniane Rhyme Pays i Power). Z miłości do zwierząt, raper posiadał również pit bullteriera, nazwanego czule Felony (Występek). W swojej posiadłości w Beverly Hills, przechowuje imponującą kolekcję półautomatycznej broni palnej, którą swego czasu chwalił się ostentacyjnie przed dziennikarzami. Wspomniany sukces drugiego albumu, pozwolił mu na rozwinięcie własnej działalności. I tak powstała wytwórnia Rhyme Syndicate. Szerząc wizję świadomej swoich praw i pozycji czarnej społeczności, stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci w ówczesnej kulturze czarnych. Sprzeciw wobec liberalnej polityki białych (był jednym z pierwszych artystów, na którego albumach pojawiło się ostrzeżenie "Uwaga: obsceniczne teksty"), ściągnął na niego falę krytyki, ale z drugiej strony pomógł mu stać się autentycznym rzecznikiem czarnej młodzieży.


Wracając do jego twórczości... Rhyme Pays, wypełniały hardcorowe utwory opowiadające o pełnym przemocy życiu na ulicach wielkich miast. Przy nagrywaniu Power, Ice wykazał się dojrzalszy pod względem muzycznym, jak wielu innych wykonawców z zachodniego wybrzeża odkrył dla siebie muzykę funkową. Do najgłośniejszych utworów na płycie z pewnością należał Girls L.G.B.N.A.F. (Girls Let's Get Butt Naked And Fuck czyli w dosłownym tłumaczeniu... Rozbierajcie się dziewczyny, będziemy się pieprzyć). Dyskusja wywołana tym jednym z mniej obscenicznych fragmentów płyty odcisnęła swoje piętno na kolejnej produkcji Ice'a, The Iceberg/Freedom of Speech...Just Watch What You Say. Raper powrócił do "ziemi obiecanej" kolejnym albumem O.G. - Original Gangster w 1991 roku. Tytuł albumu określał prestiż (O.G. - Original Gangster czyli prawdziwy gangster), a zawarte na nim kawałki śmiało porównywano pod względem ładunku emocjonalnego z dokonaniami Ice Cube'a, Public Enemy czy N.W.A. W tym samym czasie Ice wystąpił jako policjant w obrazie "New Jack City" reż. Mario Van Peebles i rok później w "Trespass" reż. Walter Hill. Pojawił się również na ścieżce dźwiękowej filmu "Dick Tracy". Kolejnym projektem Ice'a, o którym warto wspomnieć była hardcore'owa kapela rockowa Body Count, z którą nagrał kontrowersyjny numer Cop Killer. W tym samym czasie ukazał się Home Invasion, na którym znalazł się utwór Ice Muthafuckin' T z celnym spostrzeżeniem:

Every f*cking thing I write
Is gonna be analyzed by someone white...

W 1994 roku wydał książkę "The Ice Opinion - Who Give's A F*ck?", która ukazała się również na kompaktach (lektorem był Ice). Poza tym jest wielkim miłośnikiem blaxploitation movies, o czym dał znać w serii programów telewizyjnych poświęconych temu gatunkowi. Ice-T brał udział w "marszu miliona" mężczyzn, zwołanym do Waszyngtonu przez lidera Narodu Islamu, Louis'a Farrakhan'a w 1995 roku.

Peace!

Fresh reż. Boaz Yakin (1994)

You Are Everything

Stylistics to filadelfijski zespół soulowy. Ich hity to głównie ballady powstałe w latach siedemdziesiątych takie jak Stop, Look, Listen (To Your Heart), Betcha by Golly, Break Up to Make Up czy You Make Me Feel Brand New, śpiewane falsetem przez frontmana - Russella Thompkinsa Juniora, a wspierali go Herbie Murrell, Airrion Love, James Smith oraz James Dunn. Produkcją zajmował się Thom Bell, który korzystał już z doświadczenia zdobytego u boku The Delfonics. Przez blisko dziesięć lat grali w stałym składzie, aż w 1980 roku zmarł Dunn, a krótko po nim - Smith. W 2000 roku odszedł Russell. Love i Murrell nie zaprzestali działalności zespołu i aktualnie nadal koncertują, z Haroldem Brownem i Vanem Filedsem pod tym samym szyldem. Jeden z ich największych przebojów You Are Everything z 1971 roku doczekał się wielu coverów, m.in. w wykonaniu duetu Diany Ross i Marvina Gaye.

Come On Everybody, Make A B-Boy Stance !!!

Mata, wszechobecna chmura z maszyny dymowej snująca się nisko po podłodze, strumień światła skierowany na środek placu boju. Po dwóch stronach wojownicy w swoich b-boy'owych pozach... W powietrzu czuć bitewną atmosferę. Let's Get Ready To Battle !!!. Dj naciska play na gramofonie i się zaczęło... uprock, toprock, footwork, powermoves i freezy. Niech wygra lepszy. Wytrenowane ruchy zachwycają, co chwilę publika spontanicznie reaguje na poszczególne zaprezentowane figury, zagrzewając zawodników do jeszcze bardziej karkołomnych ewolucji. W tym momencie discjockey płynnie przechodzi do kolejnego utworu zapraszając tym samym kolejnego b-boy'a do wyjścia na środek i pokazania swoich umiejętności...

Jeśli tancerze są głównymi aktorami tego przedstawienia to reżyserem z pewnością można nazwać didżeja. To ON, puszczając odpowiednią muzykę, nadaje tempa. To ON decyduje o tym, jakie dźwięki wpadną do uszu i duszy tancerzy, by oni potem mogli to oddać w formie połamanych ruchów.

Dziś chciałbym się skupić na jednym z NICH. Dj DEF CUT, bo o nim mowa, to, moim zdaniem, jeden z najlepszych, a nawet najlepszy reżyser przedstawienia, które w skrócie opisałem powyżej. To nie tylko Dj, ale także producent.

Patrząc na grafiki z okładek jego albumów można odnieść wrażenie, że ulice Nowego Jorku to jego dom. W rzeczywistości pochodzi z Bazylei (Szwajcaria). Mimo wszystko wpasował by się w Big Apple (alternatywna, potoczna nazwa NY), gdyż DEF CUT to bardzo znane imię/ksywka wśród hiphopowych dj's i mc's, a w szczególności b-boy'ów, począwszy od U.S.A. po Japonię.

Urodził się dwudziestego pierwszego października w 1977 roku w spokojnej Bazylei. W tamtym czasie nikt nie spodziewał się, że dwie dekady później Def Cut będzie miał tak ogromną reputacje. Film Beat Street z 1984 roku wywarł ogromne wrażenie na młodym didżeju i pokazał drogę do kultury Hip Hop. Od tamtego momentu Breakdance i Turntabilizm stanowiły centrum jego życia. Zaczął tańczyć i mixować płyty, decydując się na godzenie szkoły i odrabianie lekcji ze sztuką drapania płyta na wheels of steel, co nie stanowiło dla niego większego problemu.

Z biegiem czasu Def Cut skoncentrował się na produkcji utworów. W 1996 roku kupił sobie pierwszy sampler, który stał się sercem jego twórczości. W tym samym roku światło dzienne ujrzał jego pierwszy i legendarny już, dwunasto calowy winyl - On The Run, wyprodukowany wspólnie z Dj Jones'em.

Dwa lata poźniej wypuszcza The Future, pierwszy utwór, przygotowany specjalnie na ścieżkę dżwiękową do Battle Of The Year. Masywne bity, szybkie skrecze i wysoka jakość produkcji oraz jego imię... to była gwarancja dobrej, bitewnej muzyka dla b-boy's z całego świata. Zaczął samplować wszystko co wpadło w jego ręce, po czym publikował numery jeden po drugim, dla wszystkich na tanecznej scenie.

Po tournee z Zulu Queen Launą i wielu produkcjach na wszelakich składankach, wydał swój pierwszy album - Return To Burn. W rezultacie Def Cut zbudował swoje własne studio nagraniowe w Bazylei, tym samym stając się się królem połamanych dżwięków w Szwajcarii.

Zaczął stawać za adapterami w całej Europie, opiekować się rodzimym label'em hip hopowym i wspierać szwajcarskich artystów, dając im swoje bity oraz oferując oskreczowanie materiału.

Jego wybitne umiejętności turntabilistyczne zostały zauważone. Obok takich sław jak Mix Master Mike, Beatjunkies czy też Dj Z-Trip, znalazł się na klasyku - albumie Return Of The DJ (wyszło bodajże 5 części tego wydawnictwa). Nie tylko scena Hip Hop zachwyciła się jego pracą. Brit-Popowy Slimboy, grupa house'owych didżejów Rhythm Royal lub tez Disco Dandies zauważyli (usłyszeli) jego bity, zatrudniając Def Cut'a do remixowania ich utworów.

W lipcu 2001 roku Return To Burn został wydany w U.S.A. w niezależnej wytwórni Bomb Records. Od tamtego momentu po dzień dzisiejszy, dzięki różnym sieciom dystrybucji jego breaks można znaleźć także w Japonii, Wielkiej Brytanii, Korei, czy tez w Europie Wschodniej... reasumując - na całym świecie.

Dj Def Cut - Come Around (And Rock It) z albumu Keep It Raw z 2009 roku

Enjoy !!!

Nic Nie Wiesz...

Po długiej przerwie spowodowanej problemami ze sprzętem i oprogramowaniem, funk w najczystszej formie wraca na Back to the Oldschool Days.... Dziś chciałbym pokazać wam, że muzyka nie zna granic. I w przenośni i dosłownie. Tworzone są fuzje funku z jazz'em i innymi gatunkami, lub inne gatunki mają w sobie cząstki funku. Wszyscy doskonale wiemy, że czarna muzyka to nie tylko Brooklyn/Bronx, to nie tylko U.S.A. . Wielu artystów tworzących funk/soul/disco pochodzi z bardzo różnych części świata. Dr Rubberfunk dla przykładu to Brytyjczyk, Osibisa to powstała w Londynie grupa muzyków pochodzących z Afryki i z Karaibów. Niemcy, Francja, a nawet na naszym rodzimym rynku muzycznym możemy wyszukać reprezentantów tego nurtu...

Azja także zapisała się na funkowych kartach. Laço Tayfa to band z Turcji. połączyli oni siły z Brooklyn Funk Essentials na albumie In the BuzzBag tych drugich. BFE to nowojorska grupa muzyczna łącząca jazz, funk i hip-hop, zrzeszająca muzyków i poetów z różnych kultur. Zespół powstał w 1993 roku za pomocą Arthura Bakera i dyrektora muzycznego Lati Kronlunda. To właśnie ich drugi album to ukłon w strone muzyki świata. Tym razem zaprosili Turków do współpracy nad ich płytą wydaną w 1998 roku. Krążek zawiera turecką muzykę folkową, ich rytmikę i instrumentarium. Jak dla mnie bomba, zwykło się mówić, zresztą sprawdźcie sami...