Back to the Oldschool Days...

Platinum Ice Records

2012-02-02T13:49:00.000Z

Wytwórnia muzyczna założona w sierpniu 2006 roku w Cheraw SC (Brooklyn, NY), w domu legendarnego Dizzy Gillespie’go przez producenta Easy Mo Bee, AB Money’a, Tom Simjian i Casey Hoban’a. Pomysł zrodził się wiele lat wcześniej w głowie jednej osoby – AB Mosely’ego. Osoba ta znana ze współpracy przy nagrywaniu płyty Milesa Davisa – Doo Bop (Przeczytaj moją recenzję!), gościnnym udziałem w utworze Loyal To The Game (2 Pac). AB Money znany jest także z wybitnych wokali w grupie RIF, która zdobyła wygraną w konkursie Rap Artists of the Year, co pozwoliło jej na legalne pojewienie się na scenie oraz zdobycie tytułu Best New Artists i występ na Olimpiadzie. Lista klasycznych utworów, w których maczał palce jest długa: 2Pac – Temptation, Running From The Police, Dear Momma, Out on Bail ... Wraz ze swoimi długoletnimi przyjaciółmi, Easy Moe Bee, Big Bub’em, postanowili stworzyć unikalne połączenie duchowości muzyki soul z przeróżnymi stylami w dzisiejszej muzyce hip hopowej.

Ogromny wkład w budowanie Platinum Ice ma Easy Moe Bee, producent (posiadający na swoim koncie 25 platynowych płyt) pracujący z całą gamą muzyków, od Miles’a Davisa (ostatnia płyta w dorobku mistrza), przez Tupac’a, Notorius’a, Alicia’e Keys, Craig Mac’a, LL Cool J’a .... Big Bub zajmował stranowisko vice prezesa Motown Rcords.

Poza swoją działalnością muzyczną Platinum Ice produkuję także: samochodowe felgi, cygara, napoje, ubrania oraz biżuterie. Platinum Ice Records współpracuje również firmą odzieżową Sedgwick & Cedar. To co odróżnia ich od innych wytwórni, to możliwość nagrania utworu z legendarnymi hip hop'owymi artystami od Grandmaster Caz'a do Busy Bee.

Powyżej prezentowany już na łamach OSC, jedyny nagrany utwór w dorobku pierwszego Hip Hop'owego Emcee - Coke La Rock'a. Za produkcję odpowiedzialni są Platinum Ice Records oraz Sedgwick & Cedar Records. Zapraszam także do odsłuchania innym utworów w dorobku tej małej lecz wytwórni. Klik!

RosyOne w galerii Speerstra

2012-02-02T13:10:00.004Z

RosyOne, znana ze swojego fresh style, przygotowała nową wystawę swoich prac pt. "Too much is never enough". Ten, kto będzie miał ku temu możliwość, niech nacieszy swoje oczy do 25-ego lutego w galerii Speerstra w szwajcarskiej miejscowości Bursins.

Founder of Soul Train R.I.P.

2012-02-01T23:48:00.003Z

Don Cornelius 1936 - 2012

KONKURS! Snapback Chicago Bulls do wygrania

2012-02-01T20:59:00.001Z

Zapraszamy wszystkich do konkursu, w którym do zgarnięcia jest snapback Chicago Bulls spod nici Mitchell & Ness'a, a dla Pań koszulka Diamente Wear.

Wymyśl nazwę, hasło dla nowej strony internetowej o tematyce tanecznej, najlepiej w języku angielskim. Pojawiać się na niej będą wyniki i relacje z bitew tanecznych, jamów, wszelkiej maści zawodów. Ważne! Kluczowe słowa, którymi macie się kierować główkując nad hasłem to bitwa, taniec, wydarzenia.

Przechodzimy do działania - kliknij "Lubię to" na oficjalnej stronie, następnie udostępnij informację o konkursie na swojej tablicy, a swój pomysł opublikuj na tablicy strony konkursowej.

Dokładne informacje znajdziecie na stronie :

Konkret snapback/ t-shirt za konkret nazwę

Konkurs będzie trwać do 11.02.2012. Zwycięzca zostanie poinformowany o wygranej na facebooku.

Religie Świata i Poglądy Universal Zulu Nation

2012-01-29T17:00:00.005Z

Za większość prześladowań i wojen na tle religijnym odpowiedzialne są 3 różne religie monoteistyczne (uznające, że Bóg jest tylko jeden): Judaizm, Chrześcijaństwo i Islam. Wszystkich religii na świecie jest mnóstwo. Kiedyś doliczyłem się ich ponad 90. Można by powiedzieć, że religia dzieli ludzi. Ludzie mówią:

„ja wierzę w swojego Boga i tak go nazywam, a ty wierzysz w twojego Boga i nazywasz go inaczej niż ja”.

To ludzie sami tworzą podziały. Najciekawsze jest jednak to, że Ci „podzieleni” i nienawidzący się ludzie są braćmi i siostrami w wierze, bo... myśląc racjonalnie wierzą w tego samego Boga i ta wiara łączy te wszystkie religie. O tej jedności w wierze mówią poglądy Universal Zulu Nation pkt.1, a mianowicie część druga – zrozumienie poglądów Universal Zulu Nation pkt.1:

„Szanujemy wszystkie religie i poglądy religijne, które nazywają Boga wieloma nazwami: Bóg, Stwórca, Allah, Jehowa, RA, Najwyższy itd. Jesteśmy świadomi tego, że wszystkie narody, miliony ludzi znalazło dla Boga różne formy nazw. Dla nas wszystkie te nazwy obrazują tego samego Boga. Dlatego nie będziemy toczyć sporów o to, która z tych nazw jest prawidłowa, nie będziemy atakować ani zabijać innych ludzi, którzy określają Boga poszczególną nazwą. Miliony zaślepionych ludzi prowadziło wojny, zabijało, gwałciło, likwidowało innych ludzi, a większość w imię Boga lub religii, powodując jedynie nieszczęścia… Powinniśmy wzajemnie się szanować. Dlatego respektujemy wszystkie nazwy Boga”.

Poglądy Universal Zulu Nation tworzą duchową wspólnotę niczego innego jak tylko świadomości wszystkich narodowości i kultur. Jedna rasa – ludzka rasa. Wiadomo, że każdy jest inny, ale wszyscy ci ludzie posiadają pewną świadomość. Świadomość szacunku wszystkich religii i poglądów religijnych. Jedni mają Boga i Jezusa, a inni Allaha, a jeszcze inni Jehową. W Starym Testamencie Bóg nie miał imienia, a sam mówił o sobie „jestem który jestem”. To ludzie nadali mu imiona. Jeżeli zajrzymy za te „imiona” to dowiemy się, że zarówno Żydzi, Chrześcijanie jak i Muzułmanie wierzą w... Boga Abrahama. Bóg Abrahama – Bóg w którego wierzył Abraham jest patriarchą dla wszystkich religii monoteistycznych. Różnice polegają na tym, że Judaizm nadal czeka na Mesjasza (mając Jezusa za proroka nie autentycznego), Chrześcijaństwo uważa Jezusa za Mesjasza i do kanonu judaistycznego (Starego Testamentu) dodano Nowy Testament, Islam uznaje Jezusa za proroka tak jak Mahometa, przy czym Mahomet "spisał" (recytując, spisywali towarzysze), ostatnią i jedyną obowiązującą księgę objawioną przez Archanioła Gabriela – Koran. Na Abrahama powołują się wszystkie religie monoteistyczne – od pierwszego syna Izmaela (z niewolnicą Hagar) wywodzą swój rodowód plemiona arabskie, od drugiego syna (z żoną Sarą) wywodzą się Izraelici i Edomici. Chrześcijaństwo jest religią wywodzącą się z Judaizmu, a dopiero św. Paweł wywalczył „prawo do wiary” dla pogan (osób nie będących Żydami). Połowa świata powołuje się na przynależność krwi do Abrahama, a druga połowa na przynależność duchową. W końcu ten sam Bóg, a jedynie różne sposoby jego wyznawania. Patrząc z perspektywy czasu Judaizm zapoczątkował Chrześcijaństwo (zwalczane przez rzymian jako kolejna sekta żydowska), a Chrześcijaństwo zapoczątkowało Islam (zwalczany początkowo jako sekta chrześcijańska, wywodzi się z tradycji judeo-chrześcijańskiej). Same religie także się podzieliły: Judaizm składa się z różnych nurtów: (konserwatywny, ortodoksyjny, postępowy itp.), a te nurty z kolejnych mniejszych grup: (np. haredim, chasydzi, felaszowie itp.). Chrześcijaństwo dzieli się na katolicyzm, prawosławie, unitów oraz protestantów (a ci z kolei na dalsze odłamy), zaś Islam posiada trzy główne odłamy: sunnicki, szyicki i charydżycki. Każda religia po kolei dzieli się na odłamy – taka chyba jest natura ludzka. Jednak "Mądrość Ludowa" jest tu chyba najlepszym rozwiązaniem - mądrość opierająca się nie na pismach, ale na wierze i zdrowym rozsądku, na mądrości ludowej właśnie - mówiącej, że jako gatunek ludzki jesteśmy świadomi wiary w jednego Boga dla nas wszystkich, bo przecież mój Bóg nie stworzył jednego kontynentu, a twój Bóg drugiego kontynentu…? Oczywiście teolodzy i filozofowie będą nadal szukać po której stronie leży prawda. My jednak nie wysilajmy się, który Bóg jest lepszy. Szanujmy się wzajemnie i szanujmy poglądy religijne wszystkich ludzi na całym świecie, bo Bóg wynagrodzi tych, co czynili dobro niezależnie od odmiany religii i symboli z nią związanych.

Universal Zulu Nation będzie miała racje silnego bytu w Polsce wówczas, gdy społeczeństwo polskie same w sobie nie będzie tak bardzo podzielone, gdy staniemy się otwarci w stosunku do samych siebie jako Polaków, a także do wszystkich innych kultur, ras i narodowości. Zrozumienie tego wymaga niczego innego jak tylko otwartego umysłu – Zulu Mind.

ŻYJ MĄDRZE, POKOJOWO I NIE DAJ SIĘ GŁUPOCIE.

Hip Hopowa Tablica Mendelejewa

2012-01-27T21:51:00.000Z

To co widzicie (najlepiej po powiększeniu) to hip-hopowa odpowiedź na chemiczną tablicę Mendelejewa. Jednym słowem jest to przedstawienie hip-hopowych elementów, zgodnie z ich "ważnością" w kulturze.

Legendę tablicy objaśnię na przykładzie numeru Jeden w tabeli, D.

Nazwa Elementu: DJ

Symbol Elementu: D

Numer Atomu (ważność): 1

Kolumna: IA

Rząd: 1

Skrót Symbolu: Disc Jockey

Naukowa Nazwa: Discus Jockeyous Yerbodious

Rodzaj Elementu: Primary Four Element

Wśród wielu jej elementów brak widocznie kilku ważnych: punchlines, skill'e czy chociażby raggamuffin', aczkolwiek tablica ta stanowi, w ciekawy sposób przedstawiony zbiór elementów kultury hip hop, których dla mnie osobiście kilka mogłoby zabraknąć.

Not Only Headphones - Afrika Bambaataa spinnin' at Ritz (1984)

2012-01-26T18:18:00.000Z

Sprzęt dj'ski: dwa gramofony + mikser... Nie wspominając tutaj oczywiście o wzmacniaczach, kolumnach głośnikowych czy okablowaniu całego zestawu... Niby tak, ale kiedy tak naprawdę zaczęto stosować odsłuch, by łatwiej zgrywać kawałki podczas miksowania z dwóch deków? Myśląc logicznie... Na pewno wtedy gdy umożliwiał to odpowiedni sprzęt. Historia odsłuchu, jest tak stara jak historia turntablizmu, przez co są one ze sobą nierozerwalnie połączone.
Od wielkich sound systemów na ulicach Jamajki, czy później amerykańskich gett, po speców od miksowania wosków w klubach. Dwukanałowe miksery z wyjściami na odsłuch w Stanach Zjednoczonych produkowano już w latach 60., choćby przez wynalazcę i inżyniera takiego jak Rudy Bozak. Obok Ameryki, potęgą pozostającą po dziś dzień na czele była Japonia, która dość szybko odbudowała swoją gospodarkę po stratach w II Wojnie Światowej.

Wyobraźmy sobie, że to co dziś ma każdy przeciętny człowiek, począwszy od walkmana po ipoda, jest w jakimś sensie powiązane z dj'ami lat 70., którzy spopularyzowali noszenie słuchawek nie tylko w klubach ale i na co dzień. Widząc magię poruszania rąk po płytach, każdy dzieciak chciał być dj'em...

No powiedzmy większość dzieciaków.

Gdy z początkiem lat 80., właśnie japońscy potentaci zaczęli miniaturyzować sprzęt, gdyż nie każdy mógł dźwigać ze sobą 10kg blastera, powoli na rynek wchodziła nowa moda na przenośne odtwarzacze jak walkman. Większość z nich miała wyjścia na parę słuchawek, co umożliwiało odsłuch dwóm osobom na raz.

Hip Hop to więcej niż możesz sobie wyobrazić! Peace!

The Bronx - Kathleen A. McAuley,Gary Hermalyn (2010)

2012-01-26T11:28:00.004Z

Ta wyczerpująca pozycja przedstawia oraz opisuje w sporym archiwum zdjęć historię Bronx'u. Zdjęcia są tak usegregowane, by rzeczowo zobrazować różnicę między dzisiejszym Bronx'em a tym sprzed wielu dekad, gdy dzielnica była jeszcze zamieszkana przez "białą" klasę średnią.

Zastanawia mnie jedna rzecz, jak za czasów prohibicji alkoholowej wyglądało miejsce narodzin Kultury Hip Hop - Sedgwick Avenue 1520.

Bill Bailey - Moonwalk in Apollo Theatre

2012-01-25T18:24:00.000Z

Kto wierzy w to, że Michael Jackson był pierwszym tancerzem który stosował technikę znaną później jako "moonwalk", na pewno się ździwi... Nie ujmując tutaj niczego wielkiemu mistrzowy sceny, wraz z albumem Thriller i panującymi standardami w popkulturze lat 80., potrafił w pewnym sensie wypromować ten styl na cały świat. Co prawda byli wcześniej tacy którzy potrafili to robić i to całkiem nieźle... Lecz skąd tak na prawdę, wywodzi się ten niezwykle pomysłowy krok? Cóż każda idea związana z czymkolwiek, musi czerpać z czegoś i czymś się inspirować... Niewykluczone, że to właśnie MJ, pokusił się o to podpatrując stepujące legendy lat 50. Peace!

100 Joints That Define An Era

2012-01-22T18:40:00.006Z

Dwupłytowa kompilacja z 2003r. Jak sama nazwa wskazuje jest tu 100 utworów muzyki rap z okresu 1993-2003. Każdy znajdzie coś dla siebie. Wszystko zmiksowane na poziomie. Let the music play because this is a education of hip hop music.

Grundig C2600 Automatic

2012-01-22T14:54:00.001Z

Każdy szanujący się "obywatel" i nie mówię tu tylko o członkach PZPR, jeszcze 20-30 lat temu, dokładnie wiedział co to za "cacko". Polska precyzja na niemieckiej licencji, którą w tamtych czasach nie łatwo było dostać na naszym rynku, zyskała status kultowy. Wcześniej opisując w większości japońskie dokonania techniki, płynące z nowojorskich gett, nadszedł czas by spojrzeć na to, co działo się na rodzimym rynku.

Grundig C2600 Automatic, to skromny "monobox", można powiedzieć młodszy, czy też mniejszy brat ryczących blasterów. Bardzo skromna konstrukcja umożliwiała odsłuch i zapis na taśmie. Regulacja głowicy, podobnie jak w starych magnetofonach komputerów "Commodore", za pomocą malutkiego śrubokrętu to tylko niektóre smaczki które pamiętają dzieci lat 80. Cztero zakresowe radio LW, M, AM, U/FM, bez problemu odbierało i odbiera dowolne fale, przyjemnie do tego szumiąc w głośniku. Regulacja głośności, niskich i wysokich tonów, odbywała się za pomocą charakterystycznych suwaków, na podobnej zasadzie jak Sharp GF-9090. Opcja przewiń, to również suwak, którego przytrzymując w prawo (przód) bądź lewo (tył), zwalniał blokadę silnika i przewijał taśmę, mając po bokach większe przyciski Stop i Play. Stare gniazda gramofonowe, w tylnej ścianie oraz wyjście na słuchawki to jedyna opcja aby skonfigurować je z czymkolwiek. Niestety skromnie, ale trzeba mierzyć siłę na zamiary. Na pewno plusem jest tylko 5, a nie jak w przypadku większych braci, 10 sztuk baterii R20, aby skorzystać z niego na świeżym powietrzu, co przekłada się na moc wyjściową (do 7 watt).

Lunch Breaks Show by Crazy Legs

2012-01-22T12:55:00.000Z

Co tu dużo pisać, Crazy Legs wziął przykład z Dj Kool Alert'a i na wzór jego audycji w Hot 97 postanowił przedstawić słuchaczom swoją wersję audycji radiowej (internetowej), mającej umilić słuchaczom luncz.W tym celu zaprasza gości, którzy podczas jego 'spinnowania' przygotowują szamkę.

Audycję na żywo w każdy czwartek o 23.15 czasu polskiego, pod tym linkiem. Klik!

UWAGA WIDEO - Bombin' In Warsaw. Golden Era (2001)

2012-01-21T02:17:00.006Z

UWAGA WIDEO- to film przedstawiający warszawską scenę graffiti z lat 1998-2001 (produkcja Uwaga Magazine, WTK Crew). Film najprawdopodobniej przez lata istniał tylko w "nieoficjalnym" obiegu. Jest on prawdziwą bombą dla wszystkich koneserów, czujących i respektujących pomarańczowy i wielobarwny jak kamaleon klimat warszawskich kolejek. Możemy na nim zaobserwować wielu nieaktywnych już graczy, ekip i styli, w czasie gdy na pociągach nie istniał jeszcze "buff" - polityka anty graffiti. W kulminacyjnym momencie filmu, obraz kamery ukazuje nam potężna namalowaną pracę, na całych dwóch połączonych ze sobą pociągach (łącznie z szybami oczywiście) chłopaków z WTK -WHO'S THE KING.

RSPKT!
Autor: Bundzol

37. rocznica powstania kultury Hip Hop / 38. rocznica Zulu Nation @ Wrocław - fotorelacja

2012-01-20T00:32:00.001Z

Fotogaleria

Fotorelacja Megaparty.pl

Dj Twister - Funk Floor Vol. 1 (Zamów Płytę!)

2012-01-18T23:54:00.005Z

Jest mi niezmiernie miło poinformować Was (jako jedyni w sieci) o nadchodzącym dużymi krokami nowym mix tapie Dj Twistera - Funk Floor Vol. 1. Za projekt odpowiedzialnych jest trójka Oldschoolowców: Dj Twister, osoba której przedstawiać nie powinno się; B-Boy Solo (Broken Steps) to oldschoolowiec z krwi i kości, w temacie od kilku dekad oraz B-Boy Mąka, reprezentant Sinior Skład Family. Wyżej wymieniona trójka, czynnie działających twórców i animatorów naszej kultury zawarła już wcześniej szyki, czego efektem był film dokumentalny (również z załączonym mix tapem Twistera) Pride Of Flavor Szczecin.

Info przesłali do nas sam zainteresowani:

Zanim odpalisz i przesłuchasz ten mixtapem, chcielibyśmy powiedzieć, czym jest on dla nas i komu go dedykujemy.

Jest on jak podróż. Podróż przez dwa najważniejsze dla nas światy: muzyki i tańca. Muzyki, która ubarwia nam życie i uzupełnia drugi świat – taniec. Bboying pomagający odnajdywać swój styl, charakter, flow, muzykalność i przede wszystkim samych siebie. Muzyka i taniec są dla nas nierozłącznym światem, dzięki którym się uśmiechamy, pracujemy, odpoczywamy i podróżujemy dosłownie i w przenośni.

Płyta ta to ponad godzinna podróż przez dokładnie wyselekcjonowaną muzykę, której można słuchać na treningu, w domu, samemu, z ekipą bądź z kobietą. Jest to muzyka, której nie znajdziesz na Internecie, a tym bardziej w radio i telewizji.

Mixtape dedykowanym jest ludziom z przeszłości, którzy mieli wpływ na naszą teraźniejszość. Osobom z teraźniejszości, z którymi współpracujemy, działami, na których zawsze możemy liczyć i dzięki którym tworzymy swoją przyszłość. A także ludziom z przyszłości, aby pamiętali, że należy pamiętać o podstawach, historii i o tych, którzy to zaczęli.

Materiał poświęcamy również Tobie słuchaczu. Nieważne czy tańczysz, malujesz, rapujesz, zajmujesz się muzyką czy czymkolwiek innym. Chcielibyśmy, abyś dzięki tej płycie poznał świat, który nas otacza.

Autorami tego materiału są trzej z pozoru różni ludzie, mający różne podejście do wielu spraw. DJ Twister, bboy Arek Mąka i bboy Solo: z pozoru trzech różnych ludzi reprezentujących inne elementy oraz inne epoki. Jednak to co ich połączyło nie zna odmienności oraz różnic.

Muzyka, taniec i przede wszystkim Hip Hop – te elementy sprawiły, że w ich świecie nie ma granic.

W powstaniu tego mixtape pomogli również: writer Dugi z kultowej i zarazem legendarnej ekipy writerów United Clan oraz hiphopheadz.pl sklep muzyczny i jednocześnie wytwórnia.

Ilość płyt ścisłe limitowana, sprzedaż rusza prawdopodobnie z początkiem lutego. Wszystkich zainteresowanych kupnem, proszę o kontakt z B-Boy'em Mąką po tym adresem arkadiusz.drozdzewski@gmail.com (koszt płyty w kolorowym digipacku, 20 zł plus koszt wysyłki) .

Standing in the Shadows of Motown (2002) reż. Paul Justman

2012-01-17T12:54:00.002Z

Jimmy Castor Bunch RIP

2012-01-17T01:46:00.002Z

Wczoraj (tj. 16 stycznia 2012) odszedł do Pana Jimmy Castor Bunch, autor jednego z wczesnych hymnów B-Boingu - It's Just Begun. Castor jest niezwykle zasłużonym muzykiem, który wywarł ogromny wpływ na tworzącą się muzykę hip hopową w latach '70.

Spoczywaj w Pokoju!

Interview with Kevie Kev from Fantastic 5 and L Brothers (2005)

2012-01-16T23:01:00.006Z

Kevie Kev (Waterbed Kev), lider (w rozumieniu M.C.) legendarnego L Brothers, ich pierwszy emcee. Członek zespołu Fantastic 5 (Fantastic Romantic, Fantastic Romantic 5), który wystąpił w filmie Wild Style w kultowej scenie walki na słowa z Cold Crush Brothers. Nie mylić z Kevie Kev Rockwell'em, członkiem Funky 4 Plus 1 oraz Double Trouble.

Pierwszy D.J., którego usłyszałeś?

Pierwszym był D.J. Kool Herc

Pierwszym emcee, którego ujrzałeś z majkiem w ręce był jeden z ludzi Herc’a?

Nie, nie, oni nie mieli prawdziwych emcee, oni po prostu mówili do mikrofonu. Pierwszym emcee, jakiego ujrzałem był Creole i Mele Mel.

Co skłoniło Cię do złapania za majka?

Uczęszczałem na party Flasha i patrzyłem mu na ręce. Chodziłem do szkoły z Theodorem, byliśmy razem w trzeciej klasie. Miał swoją ekipę – Mean Gene i Claudio, mieli system, zaś ja i Theo byliśmy bliskimi ziomami. Zapytali się mnie czy wiem jak być emcee, odpowiedziałem, że tak, potrafię to robić. Poszliśmy na Boston Road, na 168. ulicy do miejsca nazywanego AR track 2. Tam odbywała się nocna bibka, to tam po raz pierwszy zaprezentowałem się jako emcee. Byłem dobry tamtej nocy, więc mnie przyjęli. Byłem pierwszym rapperem w L Brothers.

Jak Busy Bee dołączył jako następny emcee?

Chodził do szkoły (lke junior high school) razem ze mną. On i mój brat jednak spiknęli się najpierw, bo dosyć dobrze się kumali. Rob przyszedł do mnie i powiedział, że ma dzieciaka, który by chciał do nas dołączyć. W tamtym czasie byłem naprawdę nerwowo nastawiony do nowych ludzi, nie chciałem nikogo więcej w moje grupie. Mimo to pozwoliłem mu przyjść i się zaprezentować, wyszło mu całkiem dobrze, więc go przyjąłem.

Słyszałeś o nim wcześniej?

Nie, Busy nie był w żadnym zespole. Z tego co wiem to całkiem możliwe, że próbował coś robić wcześniej, ale u nas miał po raz pierwszy okazję, robić to tak, jak my to robiliśmy.

Kto był pierwszym emcee, Mel czy Cowboy?

Dobre pytanie, ale nie wiem lub nie pamiętam.

Jaki był prawdziwy powód odejścia Busy Bee? Był między Wami jakiś konflikt?

Nie! Po prostu go wylałem.

(Zaczynają się śmiać)

... ten gość chodził wszędzie tam gdzie się coś działo. Był na każdej imprezie. Na każdym jamie, chciał rymować wszędzie, podczas gdy my mieliśmy pewien układ, że nie możemy działać poza naszym zespołem. Więc kiedy Busy zaczął działać z Jazzy Dee i innymi ... nie ważne już z kim, byłem już tym zmęczony i go wylałem.

Jaka była jego reakcja?

Nie było nic, co on by mógł powiedzieć.

Czytałem w styczniowym Source, że D.J. A.J. przez krótki czas był członkiem L-Brothers. To prawda?

Nie, przez chwilę działał z Flashem i ekipą Black Door Entertainment. Nigdy nie był członkiem naszej grupy.

Ile czasu minęło nim zaczęliście tworzyć własne rutyny?

Nie robiliśmy rutyn do 1979 roku.

W tym czasie działaliście jako Fantastic 4 czy wciąż jako L Brothers?

Jako Fantastic 5, w tym czasie było nas pięciu: byłem ja, Ruby Dee, potem wykopałem Busy Bee. Dziewczyny odeszły, przyjąłem Whipa i Dot’a.

Ok, ale przez jakiś czas byliście Fantastic 4, racja?

Tak, ale tylko przez minutkę.

Słyszałem was wszystkich jako Fantastic 4 podczas Live Convetion album (tape 57). Jak Whip i Dot dostali się?

Whip i Dot pochodzili z Webster Avenue, z Blue Lagoon, razem z Caz’em i innymi. My byliśmy nieźli, dużo kotów chciało z nami działać, wiesz co mam na myśli. Kiedy Gene odszedł, zaczęli działać z nimi i Claudio.

To jest właśnie to czego chciałem się dowiedzieć, oni działali z L Brothers podczas gdy wszyscy tworzyliście Fantastic?

Tak!

Pamiętasz rok?

Prawdopodobnie 1978.

Przed 79.

Tak.

Dlaczego Wy wszyscy odseparowaliście się od Mean Gene’a i Claudio?

Nie wiem, to był taki czas po prostu, ale mieliśmy 3 Dj’s, a potrzebowaliśmy jedynie jednego.

Potem doszedł do Was kolejny ... Kev Rockwell.

Tak.

Jak się tam znalazł?

Był przyjacielem Theo i mojego brata, Kev był prawdziwym Bratem. Kiedy Kev dołączył do grupy, wkraczaliśmy w rok 1980, a ja prawie dołączyłem do Furious 5.

To mogło być w czasie pojawienia się Wild Style, czy później?

Tak, 81 albo 82.

Jaki był Twój ulubiony klub? Ecstasy Garage?

Sparkle! Byliśmy jego właścicielami.

Właścicielami?

Tak, bywaliśmy tam tak często, że właściciel po prostu nam go dał. Zdarzało się, że przebywaliśmy tam przez całe noce. Był jak nasz dom. Sparkle mieścił się na Mount Eden i Jerome. Balowaliśmy także na 3rd w Ballroom. Balowaliśmy także w hotelach, robiliśmy imprezy na wagarach od szkoły, w weekendy zdarzało nam się wstawiać sprzęt do apatamentów i robić tam melanż. To było zanim staliśmy się Fantastic. Sparkle było naszą bazą. Graliśmy też sporo na 169^th i Prospect Avenue, w miejscu zwanym Rock City. Zmieniliśmy nazwę na Duck City, ponieważ sufit był niski. Pod koniec lat ‘70 w czasie pojawienia się hitu Sugarhill Gang’u, robiliśmy imprezy w miejscu Over the Dover, który był zamkniętym kinem.

Jak łączyliście szkołę z całonocnymi imprezami , balowaniem przez cały weekend?

Było wspaniale, ludzie w mojej szkole wspierali nas. Zawsze chcieli wiedzieć, kiedy będzie następna impreza. Nie mieliśmy lekko u nauczycieli i dyrektora, ale szanowali to co robiliśmy do tego stopnia, że pozwalali nam robić imprezy w szkole. Uczęszczałem do Junior High School 158 i później do Morris High School. Morris High School, tam robiliśmy imprezy.

Ile miałeś lat jak dołączyłeś do L-Brothers?

Razem przetrwaliście do 12 klasy?

Zrezygnowałem w 11 klasie, muzyka spowodowała, że odszedłem ze szkoły.

Jakie masz oczucia w związku z walką Moe Dee i Busy Bee?

Była kiczowata! Moe Dee był słaby.

(Zaskoczony Troy śmieje się)

Moe Dee był słaby, ponieważ czuliśmy że jeżeli ktoś mówi o drugiej osobie tak jak on wypowiadał się o Busy’m, on musiał wychwalać Busy’ego, to właśnie pokazał publice.

Cholercia ziom, pierwszy raz słyszę o takim obrocie rzeczy.

To sama prawda, ponieważ tak byłem. Raperzy nie mówili tak o innych raperach. Nawet jeśli brali udział w bitwie, miała ona dotyczyć tylko umiejętności na mic’u, dj’a, cokolwiek! Nie można było okazywać braku szacunku, ponieważ kiedy ktoś by mnie obraził, to bym pokazał mu prawdziwy dramat w podzięce!

Poważnie. Moe stracił szacunek u wszystkich braci. Wiesz co chcę wyrazić. Moe mówił o Busy Bee jakby był nikim, ale to była wina Busy’ego. Jeśli by wciąż trzymał się z ekipą to nie byłoby mowy by go tak potraktowano. Wszedł na niego tak ponieważ Bee był solowym artystą, niezrzeszonym w żadnej grupie, wbijającym na majka gdzie się da. Nazwaliśmy go Busy, bo bym tym rzeczywiście stale zajęty.

(Troy śmieje się)

Tak, ale jak do tego doszło, nie mogę tego pojąć?

Nie wiem, on był szalony, dlatego nazwaliśmy go Busy, ponieważ on był w kółko zajęty czymś… Master Rob nazwał go Busy Bee. Wcześniej nazywał się Lil Starski. Trzymaliśmy się z Busy’m przez około rok, ale bitwa z Moe była beznadziejna. Chcesz usłyszeć o prawdziwej walce, sprawdź nas przeciwko Cold Crush w Harlem World. Nie urażając nikogo.

Poczekaj chwilę, zwolnij trochę. (Troy śmieje się) Nazwałeś Cold Crush słabeuszami w bitwie z nimi.

Tak, bez ściemy. Niektórzy mieli świeże flow, inni nie.

Kiedykolwiek powiedziałeś coś Busy’emu albo Moe o tej bitwie?

Nie, Busy dostał po dupie, nie było powodu, by ktoś go tak potraktował. To było bardzo zagmatwane. Po prawdzie to co mówił Moe, było najmocniejszym słowem wymierzonym do rapera, aż do czasu gdy Tupac zdissował Biggie Smallsa i Bad Boy Records. To co zrobił Tupac przypomnialo mi zajście Moe z Busy’m, ponieważ było całkowicie poza granicami prawdziwego hip hopu.

A co z Cold Crush, słyszałem, że miało dojść do walki między Wami?

Oni tego nie chcieli. Naprawdę nie wiem dlaczego, może dlatego, że oni pochodzili z Harlemu, a my z Bronxu.

Cała Wasza ekipa często przebywała w Ecstasy Garage. Nie zdarzało się Wam tam wyskoczyć przeciwko Caz’owi i J.D.L.?

Nie, nigdy.

Dzisiaj jesteście ziomami?

Caz i ja jesteśmy dzisiaj jak bracia. Ludzie gadają głupoty widząc nas po tylu latach razem jako przyjaciół. Ludzie myśleli, że jeśli walczyliśmy na słowa to pałaliśmy do siebie nienawiścią. To nie tak. Powiedzieliśmy im (Cold Crash Crew), że zamierzamy im sprać tyłki, ale oni w to nie uwierzyli. Więc zrobiliśmy to. Słyszałem jak płakali, dosłownie łzy wychodziły im z oczu, bo przegrali. Oni naprawdę wierzyli, że mogą nas zniszczyć. Próbowali nas traktować w stylu Moe, używać tego syfu co on, ale to nie wystraczyło by z nami wygrać.

Nie zamierzam frontować, ale Cold Crush to moja ulubiona ekipa.

Kumam.

Ale, muszę dać Wam szacunek (Fantastic), za tamtą noc, ponieważ wprowadziliście nowe rutyny.

Tak też się stało.

Mówię o Was wszystkich, bez wyjątku. Wiedzieliście od początku, że pokonacie tych kotów?

Dokładnie! Nie czuliśmy lęku, daliśmy im to na co zasługiwali. Chcieli grać pod jednym dachem razem z nami, przyszli do nas, zrobiliśmy to, zrobiliśmy coś wielkiego. Wskoczyliśmy w smokingi i robiliśmy to co ćwiczyliśmy codziennie u mnie w domu.

Dlaczego ubieraliście się w smokingi?

Chcieliśmy dobrze wyglądać. Nie musiał to być smoking, mogły być garnitury A.J. Lester’a albo od Mock Neck’a, dżinsy Lee i British Walkers, albo Playboys (rodzaj obuwia). Jeśli słyszałeś rymy o nas (innych ekip, może Cold Crush Brothers) to rymowali, że nosimy British Walkers na każdym występie i wywyższamy się tym ponad każdym, że czujemy się lepszi od innych, jesteśmy próżni. Mówienie tak o nas było starsznie małostkowe, pozbawione smaku.

Kumam.

Co z Twoją mamą, słyszałem historię, że bywała na Waszych imprezach, interesowała się tym co robicie, hip hopem?

Moja mama była mocno imprezowa, była zaangażowana w naszą muzykę. Dodawała nam moralnej odwagi, była dla nas podporą, pomagała nam finansowo, cokolwiek, była tam dla nas. Przychodziła na niektóre występy, ale nie za często, ponieważ bywało niebezpiecznie, dużo broni. Broń towarzyszyła całej historii hip hopu.

Dochodziło do walk w czasie występów?

Oczywiście. W połowie naszych występów zdarzały się strzały. Widzieliśmy to wszystko, zanim nowa szkoła doświadczyła tego gówna.

Co z innymi zespołami (Funky 4,Treacherous Three)?

Nie, u nich tego nie było, ale koty chodziły na ich show sprawdzić ich. Na Webster Project było dużo ekip, był tam też jeden koleżka podający się jako Kevie Kev! Ja byłem pierwszym Kevie Kev’em w tej grze. Mieliśmy z nim lekki zgrzyt na ten temat. Poszliśmy do niego i kazaliśmy mu zmienić imię.

Czemu opuściłeś Fantastic i przeszedłeś do Furious 5?

Widzisz, będąc z Tobą szczery, nigdy nie opuściłem szeregów Fantastic, pracowałem z Furious'ami, ponieważ chciałem podróżować. Miałem dość Bronxu, Manhatanu, Queens i Brooklynu. Chciałem poznać Texas, Alabamę, Virginię i Pittsburgh... to dlatego zacząłem działać z Furiousami. To nie była decyzja pod wpływem alkoholu. Oni mieli jakieś osobiste problemy z Creole. Przyszli do mnie i zapytali czy bym nie chciał z nimi pograć. Zapytałem się mojej ekipy co o tym sądzą, powiedziałem im, że pragnę tego. Byli przeciwni temu pomysłowi.

Zgadza się, Dot powiedział mi, że był tym zaskoczony i zraniony ...

Nie chciałem nikogo zranić, chciałem wyjechać i podróżować. Tak właśnie zrobiłem, i bardzo dobrze że tak wyszło z Furious'ami, którzy pokazali moją wszechstronność, ponieważ oni mieli zupełnie inne podejście do tych spraw.

Jak dużo nagrałeś z nimi singli?

Tylko jeden - Flash to the Beat. Ale cały czas byłem z Fantastic i grałem z nimi, robiliśmy swoje własne show, potem wyjeżdzałem i byłem z Furiousami.

Czy starałeś się załatwić kontrakt Fantastic w Sugarh Hill Record, jak już sam wydałeś tam 12” ?

Próbowałem, ale oni byli skoncentrowani na Furious’ach i innych grupach jakie mieli. Mieli trochę wewnętrznych animozji. To był powód tego, że nagrałem u nich tylko jeden singiel jako Water Bed Kev.

Jak Ty i Twoja ekipa pojawiliście się w Wild Style?

Charlie Ahearn spotykał się z Busy Bee i Fab 5 Feeddy’m, razem przychodzili na nasze imprezy. Pytał się nas czy mógłby z nami pochodzi i porobić zdjęcia naszej okolicy. Zgodziliśmy się, dzisiaj możesz te zdjęcia zobaczyć w różnych książkach. To zdarzenie zrodziło w nim pomysł nakręcenia filmu. My potrzebowaliśmy trochę czasu by się oswoić, nabrać praktyki jak wystąpić przed kamerą, ale on chciał mieć ten surowy styl. Dlatego film ma taki prosty wyraz ....

... ale wciąż trzyma poziom, jest naprawdę dobry.

Tak, w porównaniu z tym co się dzieję dzisiaj. Plan był bardzo prosty. Tam było tak naprawdę 1,2,3 i nagrywamy.

Jak Fantastic i Cold Crush dogadywali się na planie?

Wspaniale! Tak jak mówię, jedyne nasze beefy miały miejsce w klubach. Nie zdarzały sie nigdy na ulicy.

(Troy zaczyna się śmiać) Wy wszyscy mieliście beefy kilkakrotnie?

Nie za wiele, nie byliśmy jakimiś najgroźniejszymi ludźmi w okolicy, ale po prostu takimi, do których się nie podskakuje. Tak jak powiedziałeś, pochodzę z Harlemu, urodziłem się w zupełnie innych warunkach niż koty na Bronxie, nie czuliśmy tego całego gówna (zamieszki, gangi). Jeśli ktoś zamierzał być twardy, wozić się (tuff dude) to musiał być w tym prawdziwy.

Więc walczyłeś z innymi emcee poza Cold Crush?

Mieli argumenty, ale nie mieli jaj żeby wyskoczyć.

Dlaczego nie pojechałeś do Japoni promować Wild Style?

Chcieli nas przekręcić, wiedziałem o tym. To znaczy, byłoby miło jechać razem z nimi. Ale byłem zmęczony. Poza tym 12 godzin lotu, mogliśmy zginąć lecąc i mieliśmy dostać marne pieniądzę za pobyt tam. Powiedziałem, mojej grupie, że jeśli wszyscy chcą jechać to mogą jechać, ale ja nie chce. Mógłbym pomyśleć o wylocie, jeśli ktoś by wspomniał o większej kasie za to.

Jak Ci się oglądało siebie w filmie?

Po pierwszym obejrzeniu nie polubiłem go. Wiele ujeć zostało usuniętych, nie zobaczyłem tego, co oczekiwałem.

Sugerujesz, że zostało osuniętych wiele ujęć?

Jest jedna część w tym filmie, której szczerze nienawidzę, kiedy znajdujemy się w klubie Dixie. Kiedy po raz pierwszy wchodzimy z rutyną: „We’re Fantastic, Five Emcee”, zaraz potem wchodzi Dot ze swoją nawijką: „I told you from the start”. Uznałem to za błąd, ponieważ ja byłem numerem jeden w zespole, Dot był po mnie w kolejności, więc oni wycięli moje pierwsze rymy! Nie spodobało mi się to kiedy zobaczyłem tą scenę w kinie. Nigdy nic nie powiedziałem, zostało to już zmontowane i nic nie można było z tym zrobić. Po prostu, jest jak jest.

Dzisiaj to już klasyka.

Tak, to nieśmiertelny klasyk, pierwszy film z rapem. (Co nie do końca jest prawdą, przypisał Dziurawe Sample)

Byłeś potem pytany lub sam chciałeś wystąpić w innym filmie o hip hopie?

Chcieliśmy pojawić się w Beat Street, z Harry’m Belafonte’m i innymi, ale oni byli zazdrośni, ponieważ my już wystąpiliśmy w Wild Style.

Kto był zazdrosny?

Furious i inni.

Co?

..... wiele osób nas hejtowało, byliśmy przystojnymi kotami.

A co z Krush Groove?

Nic o tym nie wiedzieliśmy. Wszystko co tyczyło się Russella było trzymane w tajemnicy.

Wywiad przeprowadził Troy L. Smith , w 2005 roku. Peace!

Wywiad przetłumaczył Dziurawe Sample, który serdecznie dziękuję za pomoc Dj Finger'owi!

''12 Cosmic Cat - Be A Cosmic Cat (1985)

2012-01-15T00:15:00.000Z

Be a cosmic cat, not a cool cat! Happy B-day C-Tix!

Cosmic Cat, to kolejne wydanie z cyklu "rare", sklasyfikowane w gatunku electro, które masowo ukazywały się na rynku amerykańskim w latach 80. Podobne single łącząc w sobie elementy synth pop, electro, hip hop i wiele innych, były wyznacznikiem parkietów, estetyki i sztuki lat 80. Enjoy!

Vinnie Paz - End of Days

2012-01-14T09:26:00.001Z

Pamiętam koncert tego Pana na tegorocznym Kempie (Heavy Metal King), który był bardzo udany, duże masy pozytywnej energii zostały wylane ze sceny w kierunku publiki. Od zawsze uważam, że rap jest jednym z nielicznych gatunków muzycznych, które w dzisiejszym świecie (podobne zdanie posiada Pan Fronczewski - Franek Kimono) otwarcie wygłaszają nieprzychylne opinie dla 'rządzących nami' jednostek.

Nie jestem zaciekłym sympatykiem teorii spiskowych, ale także nie jestem naiwnym jeleniem, który łyka 'prawdy', że Osama zburzył WTC. Tutaj listę podobnych kwestii można by wymieniać kilometrami, zabójstwa Luthera Kinga, 2Paca włącznie z antagonizacją (która nadal trwa) niezwykle pożytecznej i jedynej w swoim rodzaju (pod względem posiadanych właściwości) rośliny, jaką jest konopia indyjska.

Nie namawiał do zbędnego kminienia i spędzania godzin na rozkminkach, gdyż sam po jakiś czasie doszedłem do wniosku, że prawdy za życia o tym świecie nie dowie się nikt a ktokolwiek coś za dużo wie, albo sfiksuję lub go stukną panowie w czerni.

Nie dajmy się jednak wkręcić, że sprawy mają się tak jak nam mówią w TV's, rozmawiajmy o tym i uczmy się od siebie na wzajem.

Pokój!

Największa formą kontroli jest wtedy gdy myślisz że jesteś wolny, gdy jesteś fundamentalnie manipulowany i kierowany. Jedną formą dyktatury jest bycie w celi więziennej kiedy możesz zobaczyć kraty i ich dotknąć. Drugim rodzajem jest siedzenie w celi więziennej, kiedy nie potrafisz zobaczyć krat bo myślisz że jesteś wolny.

Pride of Flavour Szczecin (2010) reż.Marcin "Solo" Michalczyk, Arkadiusz Arek "Mąka" Drożdżewski

2012-01-13T16:02:00.005Z

"Film dokumentalny nakręcony i zmontowany przez dwóch ludzi, których połączyła miłość do tańca.

Amatorski materiał przedstawia historię zajawki na b-boying, który z czasem przerodził się w pasję. Rozpoczęte w Szczecinie zamiłowanie stało się przygodą, sposobem na życie oraz odzwierciedleniem stylu życia: b-boy life style.

Dotarcie do niektórych uczestników dokumentu, wiązało się z długotrwałym oczekiwaniem na zgodę udzielenia wywiadu. Jednak warto było czekać każdą godzinę, minutę i sekundę. Rozmowa z ludźmi, którzy bez wsparcia Internetu, materiałów szkoleniowych, ani filmów, wprowadzili nowy styl tańca daje do myślenia. Refleksję nad tym, czym jest prawdziwa pasja dająca sens całemu życiu. Miłość do tańca, która nigdy nie rdzewieje.

Dokument stworzony jest w sposób amatorski. Nie posiada jakości HD, a obraz skacze w niektórych miejscach. Zawiera za to unikatowe wywiady oraz wiele niepublikowanych materiałów z występów i treningów. Jednak nie jest to tylko historia szczecińskiego b-boyingu. Jest to również obraz wiecznego zamiłowania, które nadało sens całemu życiu.

Dodatkową zaletą dokumentu jest dołączony mixtape DJ Twistera zawierający funkowe utwory w sam raz na trening. Tak więc warto obejrzeć ten dokument, aby poznać szczeciński b-boying oraz piękno, które ofiarował swoim uczniom.

Z pozdrowieniami autorzy: b-boy Solo (Broken Steps) i b-boy Arek Mąka (Sinior Skład Family)."

To info podane na okładce drugiego w naszym kraju filmu poświęconego kulturze hip hop, który znacząco jednak różni się od obrazu poświęconemu Wamblay'owi, ponieważ opisuję pomorską scenę graffiti i b-boingu lat '80 i '90. Jest zlepkiem wypowiedzi między innymi osób tworzących ruch hip hopowych w latach '80 (First Polish Hip Hop Generation) więc niektórzy bohaterowie mają dziś ponad 40 lat.

Film wydany w postaci digi packu, z kolorową okładką oraz mix tape'em Dj Twister'a możecie nabyć na 23 zł (z przesyłką) pisząc na ten adres mailowy arkadiusz.drozdzewski@gmail.com

Pod tym linkiem możecie przeczytać obszerny wywiad z autorami dokumentu ... Klik!

EMP Museum Pays Tribute For Hip Hop Culture

2012-01-13T00:37:00.001Z

EMP Museum znane jako Experience Music Project and Science Fiction Museum and Hall of Fame, to muzeum dedykowane historii muzyki popularnej i science fiction, mieszczącym się w Seattle, Washington. Obiekt został otwarty w roku 2000 z inicjatywy filantropa, współzałożyciela Microsoft, piątego co do majętności człowieka na świecie - Paula Allena.

Muzeum o futurystycznym wyglądzie przeprowadza szereg wystaw poświęconych szeroko pojętej pop kulturze. Dla nas poza oczywistym względem poszerzenia wiedzy, na zwrócenie uwagi zasługuję chociażby internetowa wystawa poświęcona historii kultury hip hop, dostępna pod tym linkiem (Klik!). Będziecie mieli okazję ujrzeć na niej wspólne zdjęcie (którego nigdy wcześniej nie widziałem) Dj Kool Herc'a w towarzystwie Dj Tony Tone'a i Dj Break Out'a.

Prince Whipper Whip w EMP Museum, przy wystawie poświęconej oldschoolowym czasom hip hop'u.

Odwiedzając internetową witrynę, macie okazję prześledzić losy takich wykonawców jak Quincy Jones, Jimmy Hendrix i inni. Zapraszam!

''12 Stevie Wonder & Michael Jackson - Get It (1987)

2012-01-12T19:37:00.001Z

Miss Lady Girl
Is putting her love on the shelf
Cause she don't want
To be hurt by nobody else

She's taken her heart
And put it away under lock and key
But its high time
Miss Lady Girl sets her heart free and gives her love to me...

Pracując wspólnie nad albumem "Bad" i utworem "Just Good Friends", Michael i Stevie, nagrali również, kawałek który ukazał się nakładem nowego albumu Wonder'a "Characters". Od lat starzy przyjaciele, od lat świetna muzyka... Gdy ktoś z was, czasami zastanawia się przed imprezą, co na siebie włożyć? Albo chce zgłębić nowy styl poruszania się na parkiecie by zyskać szacunek albo partnera czy partnekrę... Proszę bardzo! Stevie Wonder & Michael Jackson... Soul Train!

Xaviera Simmons - How To Break Your Own Heart (Warsaw, Poland) 2006

2012-01-12T17:06:00.002Z

@ Xaviera Simmons

W 2006 w warszawskiej galerii "Zachęta", odbyła się wystawa "How To Break Your Own Heart", nowojorskiej artystyki Xaviery Simmons. Prezentując w/w fotografię, tematem przewodnim była muzyka w kulturze Afroamerykańskiej... Rozpoczynając od bluesa, jazz, funk & soul, po new school'owy rap. Przedmiotem w tle, sciany wypełnionej okładkami płyt, był "turntablizm" czyli przyszłość, w którym niewątpliwie zmierza ten podgatunek tworzenia dźwięku, zapoczątkowany przez mistrzów klubowej ery disco lat 60. i 70. Obok Hank'a Willis Thomas'a i właśnie Xaviery Simmons, warto zastanowić się nad formą i znaczeniem przekazu, który nadal płynie do nas zza oceanu... Peace!

Czarno na białym - Afroamerykanie, którzy poruszyli Amerykę

2012-01-12T16:42:00.000Z

Na rynku polskim nie było do tej pory tego typu publikacj, co jest całkiem zaskakujące, biorąc pod uwagę popularność kultury amerykańskiej w naszym kraju. Od dziesięcioleci polska publiczność styka się z jej rozmaitymi przejawami, miała więc wielokrotnie okazję stwierdzić, jak ważnym i zarazem złożonym problemem w rzeczywistości Stanów Zjednoczonych jest problem rasowy. Niestety produkty kultury popularnej dają często powierzchowny i wyrywkowy, a przez to niekompletny bądź wręcz zafałszowany, obraz historii i teraźniejszości "Czarnej Ameryki". Z tego punktu widzenia "Czarno na białym", może odegrać ważną rolę porządkującą ten obraz poprzez pokazanie palety zjawisk na przykładzie dokonań jednostek, które wywarły istotny wpływ zarówno na kształtowanie pozycji Afroamerykanów jako jednej z najważniejszych mniejszości w wielokulturowym tyglu, jak i na sposób, w jaki postrzegają sami siebie i są postrzegani przez innych... [...]

Książka może nie jest encyklopedią, historią czy kompendium, lecz raczej przykładowym "otwarciem" pola, które do tej pory prezentowane było wyłącznie w wymiarze cząstkowym.

prof. dr. hab. Jerzy Kutnik

Hank Willis Thomas

2012-01-12T16:39:00.000Z

@ hankwillisthomas.com

Dj James Calamera Presents Roots Of Hip Hop, Volume 2: Early Rap Pioneers

2012-01-11T23:39:00.000Z

Zapraszam do odsłuchania oldschoolowego mix'u w wykonaniu reprezentanta Zachodniego Wybrzeża D.J.'a Jamesa Calamera, który swoją przygodę ze spinnin'giem zaczął w roku 1989. Klik!

12" Andre Carr - Disco Frisco (1976)

2012-01-10T23:24:00.005Z

Całkiem oryginale nagranie z 1976 roku. Nagranie o tym samym tytule było puszczane w czasie przerwy (między 23 a 24), gdy Whipper Whip (Herculords, Fantastic 5, ... ) jako jedyny M.C. w ekipie Casanvoa Fly, poruszał tłumem nieprzerwanie od 21 do 4 nad ranem.

Ball Pictures By K8

2012-01-10T19:02:00.000Z

Przedstawiam Wam rysunki mojej ziomalki Kasi K8 Adamczyk. Co tu dużo pisać, spory talent i pasja do muzyki i sporu aż kipią z jej pióra, niestety brak czasu nie pozwala jej na płodniejsze tworzenie poniższych rycin.

Zapraszam do komentowania. wtedy, mam nadzieję, K8 znajdzie odrobinkę czasu między szkołą a innymi obowiązkami na tworzenie tych niesamowitych dzieł!

Welcome to the 80's (2009) Reż. Frank Jastfelder

2012-01-10T11:33:00.000Z

Kolejny muzyczny dokument przedstawiający muzyczną scenę USA lat 80'. Jedynym minusem tego dokumentu jest niemiecki lektor, co skutecznie nie pozwoliło mi zrozumieć przekazu. Mimo to informuję Was o tym, może ktoś z Was przetłumaczy, lub bądź co bądź obejrzy z przyjemnością. Jeden sezon, sześć odcinków:

Episode 1: Postpunk und Neue Deutsche Welle

Episode 2: Synthiepop und New Romantic

Episode 3: Rap, Breakdance und Graffiti

Episode 4: Charts, Clips und Kommerz

Episode 5: Gothic, Industrial und Black Metal

Episode 6: House-Nation und Acid-Parties

Don't Do It - Anti Graffiti TV's Campaign (1985)

2012-01-08T00:16:00.001Z

Pamiętacie mój post odnośnie kampanii anty graffiti w Nowym Jorku? (Check it) Historia ta nie jest jeszcze do końca zbadana, wiele w niej interesujących faktów, takich jak chociażby liczba śmiertelnych pobić writerów przez służby kolei. Dla mnie osobiście słowo Graffiti Art oznacza coś więcej niż sam tagging. Writer posiada swój kodex, nie zbombi zabytku, panele pociągów to zupełnie inna sprawa. Sam osobiście zawsze zawieszam wzrok nad przejeżdżającym pociągiem, chwilowo tracąc wątek podczas rozmowy, w oczekiwaniu na świeżą bombkę, lub nawet srebro. W latach '80 (dekadę wcześniej także) ulicę (pociągi i samochody zwykłych obywateli także) amerykańskich miast zalewała fala tagów. Każdy pragnął zaznaczyć swoją obecność, wyrazić swoje Ja. Wszystkie ich imiona jednak tonęły w morzu czarnej farby.

Graffiti ... są tacy, którzy twierdzą, że nie należy do naszej kultury (sic!) Są rapperzy, którzy nie są M.C.'s oraz B-Boy's niszczący punchami tych poprzednich. Są też ci, którzy w muzyce, nie szukają głębszych treści, tylko relaksu. Spójrzcie na poniższe videa, będące częścią kampanii anty graffiti (emitowane w programie Video Music Box). Mnie osobiście dziwi fakt, obecności w nich legend hip hopu. Jednak jak wspomniałem, temat nie jest jeszcze do końca odkryty, zaś mi osobiście nie było by w smak, gdyby ktoś zbombił mój samochód.

Check This Out Kid!

Wzgórze Ya-Pa 3 - Uważaj o co pytasz

2012-01-07T20:56:00.001Z

Nowy Rok zaskakuje nas pozytywnie. Na youtube niedawno pojawił się stary klip formacji Wzgórze Ya Pa 3. Utwór pochdzi z trzeciej płyty Wzgórza pt. "Trzy" z 1998 roku. Na początku teledysku można ujrzeć samego Druha Sławka. Lata 90. należały do Wzgórza w polskim rapie, chłopaki z "Agrostylu" nie owijali w bawełnę. Check this out!

Autor Posta: Bundzol

FUNKY DUCK

2012-01-07T20:07:00.003Z

Funk wraca na dobre do toruńskiego klubu NRD! Chcielibyśmy zaprosić Was na cykl zupełnie świeżych imprez pod szyldem FUNKY DUCK który jest równocześnie nowym projektem muzycznym FINGERa i FREEDOMa. Funkowa Kaczka będzie was bawić, serwować pyszne dźwięki i promować takie style muzyczne jak funk, soul, nu funk, disco, afrobeat, latin, groove. Na każdą z imprez zostanie zaproszony gość specjalny co na pewno nie pozwoli nudzić się na FUNKY DUCK. Podczas imprez oprócz djs możecie liczyć także na muzyków, żywe instrumenty, b-boys, artystów, wokalistów, projekcje wielu ciekawych filmów oraz inne niespodzianki. Dla spragnionych pozytywnych klimatów prezentujemy release'y z wytwórni takich jak m.in.: Stax, Motown, Daptone, Jazzman, z czego dużo numerów zostało odkrytych dopiero po dekadach od premiery, tylko na FUNKY DUCK!
Z częścią pierwszą ruszamy już w piątek 13 stycznia 2012 roku.

Profil FUNKY DUCK
Myspace

Na pierwszej edycji oprócz pomysłodawców i organizatorów projektu oraz cyklu czyli FINGERa i FREEDOMa zagra gość specjalny: działa aktywnie jako dj od połowy lat 90, twórca serii płytowej „Polish Funk”, prowadzi co tygodniową audycję w radiu Roxy, współpracuje z wytwórnią Mamas And Papas, swoje sety prezentował na znanych festiwalach i w klubach w kilkunastu krajach - PAPA ZURA (Soul Service). Podczas tego wieczoru wystąpią również młody dj i miłośnik muzyki funk - FURIA oraz młody i utalentowany muzyk MATEUSZ SOBIECHOWSKI (Piano). Imprezie kolorytu dodadzą specjalnie przygotowane wizualizacje i filmy o tematyce funk.

PAPA ZURA (Soul Service)

Papa Zura - działa aktywnie jako dj od połowy lat 90. Należy do kolektywu SOUL SERVICE - odpowiedzialnego m. in. za stworzenie wspólnie z wydawnictwem Polskie Nagrania serii płytowej "Polish Funk" , albumów "Why Not Samba" i "Off Season" czy cotygodniową audycję muzyczną w radiu Roxy. Współpracuje z wytwórnią płytową Funky Mamas And Papas, specjalizującą się w wydawaniu siedmiocalowych singli winylowych. Występował na znanych festiwalach np. Heineken Opener, w najbardziej prestiżowych klubach jak londyński Jazz Cafe czy podczas Expo w Szanghaju. Swoje sety djskie prezentował w kilkunastu krajach. Poza setami klubowymi tworzy nieregularne projekty muzyczne (np. trio TRYKI z Dominikiem Trębskim i Gerardem Lebikiem.) Od 2009 jest kierownikiem muzycznym warszawskiego klubu Huśtawka.

Strona SOUL SERVICE

Papa Zura - Papa Is A Rolling Stone DJ set

Manželé - Jižák First Czech Rap Song (1984)

2012-01-07T11:16:00.001Z

Podczas gdy u nas muzyka rap 'wyżynała się z wolna', nasi południowi sąsiedzi nie wiedzieć czemu i w jaki sposób w roku 1984 zaprezentowali swój pierwszy proto rapowy utwór. Kapela Manželé (Małżeństwo) poruszająca się w stylistyce folkowo - rockowej, bez wątpienia przyczyniła się do popularyzacji rapu, niczym u nas Kazik czy Deuter. Kapela ma na swoim koncie trzy longplay'e, w których miesza różne gatunki, od wspomnianego rapu, przez rock, folk, pop. Utwór Jižák (jedna z praskich dzielnic) nie zachwyca, lecz z uwagi na prawe trzydziestoletnią historię, stanowi ważny element w europejskiej muzyce popularnej.

Suburban Street Rockers at Burger King

2012-01-03T18:38:00.002Z

Jest to zapis, zarejestrowany w 1984 roku, pokazujący jak z początkiem lat 80., breakdance zaatakował amerykańskie przedmieścia Chicago. Wtedy tańczyły już kilkuletnie dzieciaki, od najmłodszych lat szlifując styl i umiejętności... Co z czasem przełożyło się na poznanie i kształtowanie samego siebie. Szacunek!

Hiphopowa Świadomość - Zulu Style

2012-01-02T15:43:00.016Z

Wiele ludzi pytało nas i nadal pyta... Sadi, Graff... Co to jest Universal Zulu Nation? O co chodzi w Universal Zulu Nation? Trudno odpowiedzieć na te pytania komuś, kogo nie znamy lub komuś, o kim nie wiele wiemy. Dlatego ważna jest świadomość.

Graff:
Tańczyliśmy aktywnie breakdance już w czasach, kiedy w polskich mediach zaczęły pojawiać się pierwsze przebłyski na temat tego widowiskowego i z pewnością jakże dynamicznego tańca na świecie. Taniec ten dał nam wiele: dyscyplinę poprzez treningi, wytrwałość, determinację. Ukształtował środowisko, w którym poruszaliśmy się, a ja moje zdolności plastyczne skierowałem później w stronę sztuki graffiti dopingowaną muzyką elektro-funk.

Sadi:
W 1983r. usłyszeliśmy o grupie ludzi z USA podróżującej po Europie Zachodniej, skupiającej „Hip Hop Freaks” i propagującej Zulu Style. Lecz bariera tamtejszego ustroju politycznego w Polsce, nie dawała żadnych szans na kontakt z tą grupą ludzi, takim młodzikom jak my. Znikome informacje w prasie, telewizji i długo, długo potem kasety video (VHS), to jedyne co posiadaliśmy na ten temat.

Graff:
Tak było przez całe lata 80-te, kiedy to działaliśmy osobno mieszkając w innych miastach nie wiedząc jeden o drugim. Jednak na początku lat 90-tych w naszej Hip Hop społeczności informacje na jej temat szybko się rozpowszechniały. Dzięki temu usłyszeliśmy o sobie. W 1992r. doszło do naszego spotkania i postanowiliśmy działać razem. Rozpoczęliśmy próby nawiązania kontaktu z głównym oddziałem Universal Zulu Nation w USA, mając za cel utworzenie Zulu Nation Poland. Jednak nasze wspólne założenia stanęły pod znakiem zapytania. W 1995r. wystąpiły u mnie poważne problemy zdrowotne i musiałem wybrać: treningi, taniec, dobra zabawa i szybki koniec z powodu choroby, czy też spokojne życie bez większych wysiłków fizycznych. Lecz nic mnie nie powstrzymało i ostatecznie wybrałem taniec i dobrą zabawę, bez większych wysiłków fizycznych. W okresie tym podczas podejmowania wielu życiowych decyzji pomagaliśmy sobie wzajemnie, dążąc do naszego wspólnego celu.

Sadi:
Wielokrotnie dyskutowaliśmy, czy nasza idea jest możliwa do zrealizowania. W 1998r. po wielu latach oczekiwań oraz kilku lat starań i obustronnej korespondencji uzyskaliśmy akceptację z USA, aby przystąpić do społeczności Universal Zulu Nation i utworzyć Zulu Nation Poland, co też poprzez kolejne lata zostało zrealizowane. Nadal jesteśmy tancerzami i wiemy: to dzięki breakdance przekonaliśmy się, że lekcje zdyscyplinowanych treningów wyrobiły w nas ducha „Zulu Warriors” i mimo, że wiele osób hip hopu zrezygnowało w momencie kiedy informacje w Polsce na temat świata kultury hip hop przygasały np. okres 1987-1990 i nieco później, to nieliczni przetrwali i to oni obecnie tworzą "Polską Starą Szkołę", nie musząc nikomu udowadniać, że wciąż są na topie, bo ten etap mają za sobą. Poprzez dawne działania, zaangażowanie w poszczególne elementy hip hopu, wytrwałość są oni wtajemniczeni i wiedzą o co chodzi. Nowe pokolenia też dorosną i w skutek selekcji naturalnej zostaną najbardziej wytrwali. Oni nas ocenią, bo będą mieli świadomość.

Graff:
My żyjemy kulturą hip hop od czasu, kiedy nasz kraj (Polska), był jednym wielkim „gettem” znajdującym się na zupełnie innej „planecie” – komunistycznej: zamknięte granice, brak dostępu do czegokolwiek, cenzura w mediach. Obecnie na całym świecie są ludzie tacy jak my, którzy zakładali i rozpowszechniali Universal Zulu Nation w USA, Europie, Afryce i Azji. Mówią oni o ocenach jakie stawia im New School, mówią o pozerach w hip hopie i młodym pokoleniu, o pytaniach i problemach. Opowiadają podobne historie do tej, która została Wam tutaj przedstawiona.

Sadi:
Nikt ,kto zaczął interesować się kulturą hip hop np., poprzez gangsta rap, czy poprzez wzorowanie się na prezentowanym komercyjnym wizerunku kultury hip hop w teledyskach typu: bikini ladies, szampany, baseny, samochody, śmieszne futra prezentowane w 30 stopniowym upale, w środku lata i pozerstwo. Nikt kto twierdzi, że sztuka graffiti to wyłącznie wandalizm, że muzyka rap zapoczątkowana została albumem „Raising Hell” z 1986 r. grupy Run DMC nie zrozumie na czym polega Hiphopowa Świadomość Zulu. Czy wreszcie ci, którzy do dziś są przekonani, że breakdance zaistniał razem z niemieckimi edycjami BOTY w połowie lat 90-tych nie są w stanie wyobrazić sobie jak to jest uczyć się breakdance z okładek płyt vinilowych używając wyłącznie swojej wyobraźni nie kopiując nikogo, bo nie było kogo kopiować, a mimo to i tak byliśmy najlepsi na swoich terenach szanując się wzajemnie. Nikt kto uważa, że hiphopowy DJ to w zasadzie to samo, co prezenter dyskotekowy, niestety nie będzie wiedział o co tak naprawdę chodzi w hip hopie. Wszyscy ci ludzie, którzy myślą w ten sposób nie zrozumieją znaczenia tej właśnie Hiphopowej Świadomości Zulu.

Graff:
Nikt, kto wychował się na lekcjach breakdance z youtube nie zrozumie kogoś, kto uczył się tańczyć breakdance z pamięci i skrawków fotek z czarno-białej gazety. Nikt, kto maluje graffiti sprayem kupionym po prostu w sklepie już z kompletem odpowiednich końcówek nawet nie zastanawia się nad tym, że pionierzy tacy jak ja robili prymitywne kompresory z odkurzaczy i malowali wrzuty graffiti rozcieńczonym tuszem. Bo puszka sprayu jak święty grall stała na najwyższej półce w pokoju i nawet moja mama (RIP) zabraniała mi jej używać „bo szkoda takiej relikwii" mawiała. Sadiego, ZOMO goniło, jak w 1985r. w święto 1 Maja wyskoczył na ulicę z magnetofonem i zaczął tańczyć breakdance, a mnie w 1991r., kiedy już prawie 10 lat wiedziałem co to jest breakdance, milicja zabrała z klubu Baltona w pięciogwiazdkowym hotelu Diament w Jastrzębiu Zdroju i wywiozła na sygnale, bo stwierdzili, że się biję, a ja tańczyłem breakdance.

Utworzyliśmy Zulu Nation Poland w 1998r, bo ta organizacja to PRAWDZIWY HIP HOP, PRAWDZIWA SZKOŁA, gdzie każdy uczy każdego. To szkoła składająca się z ludzi otwartych na różne tematy i ambitnych w swoim działaniu. Ludzi, którzy posiadają tą właśnie ŚWIADOMOŚĆ - HIPHOPOWĄ ŚWIADOMOŚĆ ZULU.

Sadi & Graff - Zulu Style 1998

Rap... Rapem?

2012-01-02T11:57:00.000Z

W trawiastych spodniach świtem, koło mego domu
Jak rosa na trawiastych kortach, Wimbledonu
Pojawiłaś się nagle, tak niewinna jak jagnię
Roztapiając wszech lód, na cuda
Wszystkie anioły i archanioły nieba
Śpiewały twe imię, bo za nim nic nie ma
Kto raz ujrzał Ciebie, gdy schodzisz na ziemię
Doznał rozkoszy, jakby był w siódmym niebie
Siny flow, tobie to tyś jest jak zdrowie
Wie to też ten, kto przespał ten sen ... Kto stracił Cię
Gdy widzę twą postać, nie mogę prosto stać
A Twój śmiech jest jak mech, na którym chce pospać
Chce z Tobą zostać, z Tobą problemom sprostać
Pójść latać, tańczyć, pływać w tańcu, w ruchu wypoczywać

Przebiśniegi jak zęby, wyrzynały się z wolna
Skuta lodem rozbłysnęła, dioda kontrolna
W konwulsjach tętna, odpaliła aorta
Pompując krew do kabli

Mój pokój rozerwał dziś, hałas gitary
Wariację na Twój temat, mój obłęd stały
Ospały jak zimą, zapadam w dal siną
By znów sen o Tobie, spowijał mrok powiek
Z najpiękniejszych słów, zamieszkałych w głowie
Układam Ci bukiet by, rozkwitał w Tobie
Tyś Pani, jest tlenem dlatego co powiem
Oddychanie głową, jest ciężkim nałogiem
Tak wskazanym dla mnie, a czego Ty pragniesz
Szepnij tylko słowo, ruszę sercem i głową...

Masz wolną wolę,
Taką Cię wole,
Ponad niedole i chore niewole
W teksty Ja ująłem stan, który pojąłem
Zmysłów 5 działa dla umysłu i ciała...

Przebiśniegi jak zęby, wyrzynały się z wolna
Skuta lodem rozbłysnęła, dioda kontrolna

W konwulsjach tętna, odpaliła aorta

Pompując krew do kabli

Między rapem a rapem. Dla niektórych rap to uliczne opowieści, jedynie opis tego co spotka autora każdego dnia. Stwierdzenie rap uliczny jest 'masłem maślanym', ponieważ niezaprzeczalnie właśnie tam posiada swoje korzenie (mimo to, że większość pierwszych rapowych treści nie wspominała nic, o trudzie życia w nowojorskich dzielnicach). Jednak zbytnia generalizacja rapu jako ściśle ulicznego nurtu, w moim odczuciu (mówię na przykładzie naszego kraju) wpłynęła na pewne wypaczenia. Nikt mi chyba nie powie, nikt kto w hip hopie siedzi ponad rapem i wnika w wiele innych szczegółów hip hopu, że film Blokersi w pozytywnym stopniu przyczynił się do prawdziwego odbioru naszej kultury w mediach. Skorzystali na nim jedynie niektórzy artyści, sama kultura jednak nie skorzystała nic, poza łatką 'chuligańskiej'.

Jakiś czas temu, mój ziooom poprosił mnie o przypomnienie jednego z lepszych (dla mnie) rapowych utworów w polskim rapie. Siny & Młodzik w utworze Odwilż, wręcz wprowadzili na nasz rodzimy rynek świeżą jakość. Z kolei inny mój znajomy określił to nagranie żartem, bardziej zbliżonym do poezji śpiewanej niż rapu. A Wy co sądzicie?

Day By Day 20011/2012

2011-12-31T00:00:00.002Z

Siooostry i Bracia!

Dziękuję tym, którzy czytają i się edukują i poznają (w jakimś stopniu na tym blogu). Tym, dla których hip hop to ciągłe poszukiwania, nowe wyzwania i stawianie poprzeczek. Tobie, jeśli Kultura Hip Hop pobudza Cię do działania. Hip Hop jest jak aikido, każda nasza kreska, ruch, skrecz, słowo odbiera energię wrogowi (negatywną) i jak w tej sztuce walki, wykorzystuję ją przeciw samej sobie. Negatyw na pozytyw, bo każdym złym zdarzeniu można odnaleźć źródło inspiracji.

Pozytywu, optymizmu i zadowolenia z każdego dnia życzę Wam.

Dziękuję : kOOl MiKe i Dj Finger za możliwość współtworzenia ideii OldschoolersCrew . Napędza we mnie to chęć wylania pewnych kwestii, które jednak systematycznie zapominam. Dzięki chłopaki! I sorka za pojawiające się jeszcze błędy w moich postach.

''12 Justice System - Dedication To Bambaataa (1994)

2011-12-30T23:12:00.003Z

Zespół ten nagrał jedną z ciekawszych jazzujących krążków, jakie mi było dane słyszeć - Rooftop Soundcheck. Dawno jej nie słyszałem, więc nie będę zagłębiał się w analizę, ponad to, że warto sprawdzić ten zespół. Tytułowy utwór w prosty sposób opisuję początki narodzin czterech elementów. Mi najbardziej podoba się wersja oryginalna, na 12" znajduję się także mix Diamonda D i Beatnuts'ów.

Sharp GF-9090 & GF-9191

2011-12-30T19:38:00.002Z

Ikona z pośród sprzętu grającego końca lat 70. Dokładnie GF-9191 ukazał się na przełomie lat 1978.-1979. Jako następca modelu GF-9090, który w produkcji był od 1977 roku. Różnice pomiędzy obiema wersjami, były niewielkie. Odświeżono wygląd zewnętrzny blastera, w większości zmieniając wnętrze i rozwiązania techniczne. Przykładem jest umieszczony mikrofon stereo, ponad głośnikami, gdzie w modelu GF-9090, rozwiązano ten problem inaczej, umieszczając go pomiędzy...

Bardzo istotną rzeczą GF-9191, różniącą go on poprzednika, był fakt iż zamontowano w nim gniazda cinch (widoczne u spodu blastera), które dziś umożliwiają dość łatwą integrację z jakimkolwiek sprzętem. Oczywiście, również była taka możliwość w starszych modelach, lecz przy użyciu powoli wychodzących z użycia gniazd, gramofonowych i głośnikowych... O obu przypadkach, po dopasowaniu adaptera, swobodnie można zintegrować np. odtwarzasz mp3 albo telefon komórkowy i cieszyć się dźwiękiem bez katowania silnika. Oczywiście wymaga to pewnych regulacji natężenia sygnału wychodzącego z urządzenia podłączanego, ale znawcy tematu, tak samo jak i laicy, metodą prób i błędów, krok po kroku dojdą do tego.

Podczas kilku letniego korzystania, z tego modelu nie mogłem powiedzieć złego słowa, na jego temat. To prawda, że przy używaniu już, ponad 30 letnich magnetofonów, są rzeczy które nie łatwo przeskoczyć... Wyrobione zębatki, zwietrzałe gumki i inne wewnętrzne elementy, które trzeba zastąpić, a nie są to łatwo dostępne rzeczy... Chyba, że ktoś posiada manualne zdolności i wolę by pokombinować z lutownicą, podobnie jak Ja.

Chociaż osobiście wymieniając głośniki i nie raz grzebiąc, czyszcząc i nawet przyglądając się rozwiązaniom we wnętrzu tej maszyny, musiałem się głowić... Co, gdzie i jak...

Podsumowując warto! Posiadać takie trofeum, z przed lat... Przyglądać się, jak wskaźniki czy lampki szaleją, w rytm klasycznych kawałków. To czysta symbioza... Wrzucić kasetę Run-DMC, jeśli ktokolwiek jeszcze ową posiada i przejść się po mieście jak przed laty działo się to w nowojorskich dzielnicach i osiedlach na całym świecie...

Dane techniczne: GF-9090, GF-9191

Dziś legendarny blaster Sharp GF-9191, który lata służył OldSchoolers Crew m.in. na plakatach cyklu Oldschool Street Beatz, piszę dalej swoją historię w rękach WFNS Crew, którą przy okazji serdecznie pozdrawiamy! Peace!

Printempo by Estrada Nagrania (2009)

2011-12-30T14:18:00.003Z

Płytę znam od początku i szczerze żałuję, że dopiero teraz o niej piszę. Nie po to by nabić liczbę postów bynajmniej, lecz przedstawić Wam postać Printempo. Uzdolnionego producenta z Leszna, który swoją płytą namieszał w polskim podziemiu. Dla mnie zdecydowanie płyta godna uwagi, kąśliwe utwory, bijący z sampli artyzm, twórcza moc tych kompozycji zadowoli każdego fana miejskiej muzyki. Materiał w całości instrumentalny, skompilowany w taki sposób by stworzyć muzyczną podróż, niemęczącą a wręcz prezentującą odmienny punkt patrzenia na hip hopową muzykę. Nie boję się użyć stwierdzenia, jeden z lepszych (oryginalnych, uzdolnionych ) producentów w tym kraju nad Wisłą.

Odsłuch i pobranie LP, możliwy pod tym linkiem ...

Fab 5 Freddy Talking About Wild Style Movie

2011-12-30T11:35:00.018Z

Krótki urywek z audycji Afrika Islam'a - Zulu Beats, w której w kilku słowach Freddy opowiada o filmie ...

Joey Starr, Solo (NTM) Vincent Cassel (La Haine) and his brother Rockin' Squat (Assassin ) 1988

2011-12-28T23:27:00.004Z

Kultura Hip Hop we Francji rozwijała się prężnie od roku 1982 a historię z tym związane są czasami bardzo podobne do opisywanych historii z Nowego Jorku. Jest to chyba ten kraj za Oceanem, gdzie hip hop wrósł w warunki bytujące na przedmieściach Paryża i innych miast francuskich.

Video z uwagi na ciekawy, archiwalny zapis pewnej sytuacji, urywku z chwil przez nich przeżytych. Kilku z nich po ponad dwudziestu latach cieszą się mianem żywej legendy, należących do ścisłej czołówki prekursorów rapu we Francji. Joey Starr Solo (którzy także zaczynali jako B Boy's) oraz Assassin to ścisła czołówka francuskiego hip hopu. Tutaj okazjonalnie jego brat, sławny aktor, mąż Monica Bellucci Vincent Cassel na BeatBox'ie.

Ta ostatnia grupa, pojawiła się także w soundtracku do filmu La Haine, w którym jedną z głównych ról grał Vincent Cassel (Vinz), brat Rockin' Squat z Assassin, którego polecę to nagranie - Illuminazi 666)

Rock Steady '81

2011-12-28T17:41:00.002Z

Dokument zrealizowany prawdopodobnie z udziałem Marthy Cooper oraz Henery'ego Henry Chalfant'a. Popper z 1:00 nazywał się Normski. W filmie występuję Afrika Bambaataa ze swoim podopiecznym. Chodzą słuchy, że Crazy Legs sprzedawał to nagranie pod nazwą RockSteady '81, jako bootleg.

Zapraszam do powrotu do przeszłości.

Anti-Graffiti Campaign by Edward Koch 1981/1982

2011-12-28T10:44:00.001Z

"Make Your Mark In Society, Not On Society" - tak głosiło oficjalne hasło mające na celu, walkę z graffiti w nowojorskim metrze. Powstała też krótka kampania telewizyjna w programie NYC Commercials, emitowana przez inne stację: APP (WTC smashup), WPLJ, WKTU, Channel 2 Newsbreakers, Channel 4 New York, WINS 1010. Projekt zatytułowany Anti-Graffiti Public Service, miał do dyspozycji znane lokalnie i nie tylko gwiazdy sportu i muzyki:

Mike Newlin (koszykarz),
Hector "Macho" Camacho (bokser),
Alex Ramos (boker),
Irene Cara (piosenkarka, aktorka),
Gene Ray (aktor),
Joe Frazier (boxer),
Dave Windfield (New York Yankees)

"Take It From The Champs, Graffiti Is For Chumps", te hasło (widoczne na powyższym zdjęciu) markowali bokserzy Hector Macho Comacho oraz Alex Ramos.

"Fame Is Seeing Your Name In Lights, Not Seeing It Sprayed On The Subway" plakaty z tym hasłem sygnowali aktorzy filmu Fame: Irene Cara i Gene Ray.

Niektórzy obserwatorzy wątpili w to, czy tego typu kampanie są motywowane prawdziwym zrozumieniem problemu jakim w tamtym czasie było graffiti. Zarzucano twórcom tej społecznej inicjatywy brak jasności, w zrozumieniu czym graffiti było. Tego typu publiczne akcje mają swoją długą historię i rozpoczęły się prawdopodobnie w roku 1972, kiedy to Sanford Garelik, (1918-2011, polityk, pierwszy żydowski szef nowojorskiej policji) w celu walki z tym jak określił, plagą "zanieczyszczającą oczy i umysł", zaproponował ustanowienie jednego miesiąca w roku, Anti-Graffiti Day's.

W pierwszej połowie 1982 roku, 20 - stu młodocianych grafficiarzy, jako pierwsi w historii miasta Nowy York (może nawet jako pierwsi w całym USA), zostali pociągnięci do odpowiedzialności prawnej - zapłacili za usunięcie swoich graffiti z powierzchni pociągów. ''I guess you could say we're making our mark in society instead of on society'' - dziewiętnastoletni Larry Carson, jeden z ujętych 'przestępców', w nawiązaniu do anty graffiti kampanii. Wyraził także skruchę, twierdząc, że za wyrządzone szkody, zapłacili odpowiednią cenę.

W 1985 powstała kampania Don't Do It (PSA Anti-graffiti), w której wystąpili: Fat Boys, Mr. Magic, The Dynamic Breakers, The Force Md's, Steve Santiago ....

Między 1984 a 1989 usunięto graffiti z 6245 pociągów i 465 stacji, co kosztowało miasto 52 miliony dolarów.

Jednak sami artyści hip hopowi nie pozostali dłużni, przedstawiając takie oto plakaty:

Edward Koch, który zyskał popularność po falach terroru latem 1977 roku (Blackout '77), już w 1981 roku mógł poszczycić się zmniejszeniem kosztów opłat za media (woda, prąd, etc). Jest także znany jak burmistrz, który postanowił wypowiedzieć wojnę graffiti na wielką skalę. Zdziwił mnie ten fakt, ponieważ op kilku latach Koch, będzie dziękował Kulturze Hip Hop za pozytywny wpływ na młodzież.

NY77 - The Coolest Year In Hell (2007) Reż. Henry Corra

2011-12-25T22:17:00.001Z

Nominowany do nagrody Emmy obraz, zainteresuję tych, którzy w historii hip hop kultury dociekają nie tylko samych wątków biograficznych artystów, co płaszczyzn socjologicznych towarzyszących narodzinom tego niezwykłego ruchu społecznego. Rok 1977 dla Nowego Yorku był szczególny. Miasto wstrząsane morderstwami Son of Sam'a (44 Caliber Killer), seryjnego zabójcy, który rzekomo słyszał głosy wydawane przez psa swoich sąsiadów (sic!), nakłaniające go do zabójstw. Został skazany na 364 lata pozbawienia wolności. Legendarny, postpunkowy klub CBGB przeżywał okres swojej świetności, goszcząc między innymi grupy: The Ramones, Blondie, Sex Pistols .... Według danych nowojorskiej policji, porządku na ulicach strzegło pięć tysięcy mundurowych.

Dokument został podzielony na sześć części, które nawiązując do siebie nawzajem, przenoszą nas na ulicę i do klubów Nowego Yorku. Studio 54, Disco Fever (w którym swój sceniczny debiut zaliczyli RUN DMC i Ś.p. Heavy D), jednodniowy zastój w przerwie dostawy prądu (z 13 na 14 lipca 1977), spowodował zamieszki, masowe grabieże sklepów i co ważne dla rozwijającego się ruchu hip hop - w niewyjaśniony sposób przyczynił się do jego rozwoju (niespodziewanie dzień po tym zdarzeniu, wielu niezamożnych, marzących o didżejskim sprzęcie ludzi, nabyło gramofony, mixery, głośniki). Wydarzenie to pozwoliło także, zdobyć tytuł burmistrza Edwardowi Koch'owi (który po kilku latach, dziękować będzie ojcom KHH za ich wkład w budowanie 'pozytywnej' alternatywy dla młodych ludzi). Tło polityczne, sąsiedztwo pierwszych hip hopowców i punków, uliczne zamieszki ... warto poznać prawdziwe okoliczności tworzenia się KHH.

Ciekawa narracja przeplatana unikalnymi zdjęcia z epoki, oryginalna grafika oraz nietuzinkowi goście, stanowią niezły kąsek dla każdego Oldschoolersa.

Występują (między innymi):

Sal Abbatiello (właściciel Disco Fever),
Afrika Bambaataa,
Sweet G,
Dj Disco Wiz,
Gloria Gaynor,
'Lee' George Quinones,
Tommy Ramone,
KRS-One,
Ed Koch,
Frankie Knuckles,
D.J. Hollywood,
Grandmaster Caz,
Blade!

Poniższe zdjęcia przedstawiają sytuację, wywołane zamieszkami (Blackout) z 13 i 14 lipca 1977 roku.

Caine One

2011-12-25T17:09:00.002Z

Pochodzący z Bronksu writer - Super Kool 223 namalował najprawdopodobniej pierwszego skromnego wrzuta na wagonie na początku lat 70. Niby nic wielkiego, ale był to rewolucyjny krok do przodu, gdyż wcześniejsi writerzy zajmowali się tylko tagowaniem swoich imion. Super Kool 223 dał impuls do działania tym, którzy podnieśli sztukę sprayu na wyższy poziom. Jednak musiało upłynąć kilka lat zanim kolorowe litery na wagonach nabrały precyzyjnych kształtów oraz wyrazistych stylów. Super Kool 223 wciąż żyje i ma się dobrze.

Od początku lat '70 scena graffiti w Nowym Yorku eksplodowała. Zaczęły się kształtować różne style, które odcisnęły znaczące piętno na rozwój graffiti w późniejszych latach. Panele robiono bardziej pomysłowo. Malowano je o większych kształtach, dodawano więcej kolorów i różne elementy dekoracyjne: chmurki wokół liter, gwiazdki w wypełnieniu, malowano postacie z bajek itd. Prace z czasem stawały się ciekawsze, większe aż wkrótce malowano całe wagony i całe pociągi. Mieszkańcy miasta byli w szoku…

Mało osób zapewne wie, że pierwszy lub drugi pociąg pomalował niejaki Caine 1, w którego żyłach płynęła polska krew. Nazywał się Edward Glowaski (Głowacki). Z matką i siostrą mieszkał w Queens. Przyjaźnił się z oldschoolowym writterem- Tracy 168. Ksywka Edwarda pochodzi z klasycznego filmu- Citizen Cane. Był utalentowanym writterem. Miał swój styl określany jako – Computer Style, który początkowo znany był, jako - Wild Style. W swoich malunkach kładł nacisk na detale, różne tła i motywy, robiąc krok naprzód w stosunku do innych writerów.

Tak o nim wspominali:

W połowie lat 70., 7 linia metra nie mogła się pochwalić dobrymi writerami, z wyjątkiem Caine One, który z pośród nich błyszczał jak gwiazda polarna na ponurym niebie.

Caine 1 malował na najbardziej strzeżonych yardach. Gdy zbliżała się dwusetna rocznica odzyskania przez USA niepodległości, Caine 1 wpadł na pewien pomysł, dzięki któremu mógł uczcić narodowe święto.

Razem z writerami: ROGER, CHINO 174, DIME 139, DOC ONE, TAGE ONE, FLAME ONE, MAD 102 SPIKE, SPEEDY pomalował cały pociąg, aż 11 wagonów. Na nocnej akcji ogólnie było 30 osób. „Freedom Train” - bo taką on nosił nazwę, nie wyjechał cały z yardu. Pracownicy metra rozdzielili wagony. Wholecary Caina 1 i Dime 139 wyjechały na trasę, a resztę wagonów skierowane zostały do buffu (miejsce czyszczenia pociągów). Po tym wydarzeniu Caine One i Roger zostali aresztowani przez policje, a inni writerzy byli zastraszani. O dziwo, kilka tygodni później grono zaprzyjaźnionych bomberów u SPEED'iego oglądali film, jak pracownicy rozdzielali ich pomalowane wagony. Ciekawe czy ktoś jeszcze ten film posiada? W sieci można znaleźć trzy jedyne zdjęcia zbombionych wagonów. Caine One malował także znane w Nowym Yorku kluby, kamizelki, motocykle, a później zajął się robieniem tatuaży. Był najprawdopodobniej satanistą. W jego malunkach można było dostrzec elementy związane z kultem szatana. W 1977 roku znalazł się w więziennym szpitalu na Brooklynie. Został przyłapany na tym, jak na zlecenie rabował grobowce na miejscowym cmentarzu. Sąd skierował go na badanie psychiatryczne. Był zamknięty w celi i poddawany ocenie zdrowia psychicznego. W więzieniu spotkał się z psychopatycznym mordercą Davidem Richardem Berkowitzem, znanym jako Syn Sama i 44. kalibrowy morderca, który zabił 6 osób i został skazany na sześciokrotne dożywocie.

Caine po wyjściu z więzienia dalej malował i niestety kradł. Jego prace wystawiono w manhatańskiej galerii. W filmie Style Wars, możemy zobaczyć jego namalowaną realistyczną pracę na płótnie. Namalował znaną wówczas Blondie. Eddie zmarł tragicznie w dniu 15 marca 1982 roku, w wieku 24 lat. Został postrzelony przez 76 letniego emeryta. Z zamiarem rabunku wtargnął mu na posesję. Rezydent, nie mając pozwolenia na broń, sam wymierzył mu sprawiedliwość. Na jednym z zagranicznych forów, ktoś napisał, że kiedyś jedna kobieta ponoć nakręciła dokument o Caine 1. Jednak na tą chwilę znalezienie go graniczy z cudem. Jego następcą jest writer Caine 2, którego Eddie był mentorem.

Autor - Bundzol

''12 Billy Jackson & The Citizens' Band - Have A Happy, Happy, Happy Christmas (T'Was The Night Before Christmas) (1983)

2011-12-23T14:28:00.000Z

Have a Happy X'mas

Z Ghettoblasterem na ramieniu czy bez... Dla wszystkich odwiedzających nasz projekt, dla braci i sióstr zjednoczonych w klimacie prawdy i hip hopu... Billy Jackson & The Citizens' Band ze świąteczną rapo-kolendą, w stylu który wszyscy lubimy i kochamy... Have a Happy X'mas! Peace!

The Education of Sonny Carson (1974) Reż. Michael Campus

2011-12-23T10:31:00.001Z

Biograficzny film powstały na podstawie bestsellerowej, autobiograficznej książki Mwlina Imiri Abubadika, znanego jako Sonny Carson (Maj 22, 1936 — Grudzień 20, 2002). Jego historia stanowi doskonały przykład przemiany młodego człowieka, od członka gangu po pełnego świadomości, przywódcy czarnej społeczności i 'opiekuna swojego sąsiedztwa'. Urodzony w 1936 w Południowej Carolinie, jako dziecko przeprowadził się z rodziną do nowojorskiego Brooklynu. Brał udział w wojnie koreańskiej. Zapytany przez Koreańczyka:

"Why would a black man fight for a country that would not let you drink from the same water fountain in Mississippi?"

.... prawdopodobnie obudziło w nim potrzebę edukacji (Przemianę wywołał w nim także pobyt w więzieniu i heroinowe uzależnienie jego dziewczyny). Powrócił do NY, gdzie zainteresował się prawami cywilnymi, stał się aktywistą. Przez krótki czas był dilerem, zajmował się także rozbojami. Rozpoczął pracę dla CORE (Congress of Racial Equality) - organizacji walczącej na rzecz przywrócenia praw obywatelskich dla Afroamerykanów.

Film zrealizowany za jeden milion dolarów, jest szalenie ciekawym spojrzeniem na życie Afroamerykanów w okresie trwania Zimnej Wojny. Film porusza tematykę ulicznych gangów i przemocy (scena, w której Sonny jest bity przez policjantów, jakby to nie zabrzmiało, wywołała u mnie poruszenie z uwagi na jej artyzm). Dialogi z tego filmu posłużyły, jako sample, cuty między innymi: Lauryn Hill, Congress of RThe Wu-Tang Clan, Prodigy of Mobb Deep, AZ, Common, Ghostface Killahcial Equality i innym. Oprócz oczywistych hip hopowych (USA) wpływów, ogromnej pracy na rzecz poprawy życia zwykłych mieszkańców swojej okolicy, Sonny Carson jest ojcem Professor'a X z X Clanu.

Zapraszam do obejrzenia mixu najlepszych scen mojego autorstwa:

Who Dey Rap (1989) by Cincinnati Bengals

2011-12-23T09:25:00.002Z

Wspominając swój wcześniejszy post o LA Lakers Rap All - Stars, zamieszczam kolejne dokonanie profesjonalnych sportowców, świadczące, że muzyka rap była głęboko zakorzeniona w sercach i umysłach sportowców. Cincinnati Bengals to zawodowy zespół futbolu amerykańskiego, założony w roku 1968 w Cincinnati.

W 1989 roku kilkoro członków tej załogi: Eric Thomas, Ickey Woods, Reggie Williams, Joe Kelly, Ira Hillary, Solomon Wilcots, Stanley Wilson, Tim McGee, nagrywają rapowy track Who Dey Rap ....

Nie powiem, kawałek buja, ma w sobie moc a świadomość, że został stworzony przez zawodowych sportowców, nadaję mu dodatkowego znaczenia.

DJ Ruthless Ramsey Scratch Tape Decks

2011-12-16T19:16:00.001Z

No mega ciekawe .... szuranie na taśmie, mixy na magnetofonach. Technicznie nie jest to wyczynem (mam na myśli, że już w latach '40 ubiegłego wieku remiksowano utwory, na co pozwalała miękka substancja, z której wykonywano taśmy szpulowe) ... ale przykuwa oko. Fresh!

The Art Of Rap (2012) reż. Ice - T

2011-12-16T19:04:00.000Z

Miałem ograniczyć swoją działalność na blogu, ale masyw nowych, świeżych informacji oraz (co rzadziej zamieszczam) przemyśleń gorliwie napędza mój apetyt na podzielenie się nowymi wieściami i mam nadzieję, Wasz na nie głód.

19 stycznia 2012 podczas trwania The Sundance Film Festival odbędzie się premiera debiutanckiego filmu Ice T - The Art of Rap (początkowy tytuł tego dokumentu miał prawdopodobnie brzmieć Something from Nothing: The Art of Rap.). Ice zabierze widza na ulicę, by odkryć tajemnicę "muzyki, która uratowała mu życie". Podejmie się także analizy zmian jakie przeszła muzyka rap na przestrzeni dekad. Swoje zdania na w/w temat zaprezentuje 52 rapperów/emcee: Chuck D, Grandmaster Caz, Snoop Dogg, Dr. Dre, Eminem, MC Lyte, Mos Def, Raekwon, Kanye West and Big Daddy Kane, Dana Dane ....

Oto słowa samego twórcy:

"I'd like to personally say thanks to all the rappers involved in making this film!! Hip Hop is at Sundance! Next stop.... The Oscars!"

"I've interviewed 50 emcees – everybody from Kanye West, Ice Cube, Eminem to Melle Mel, Grandmaster Caz….The hip-hop scene [has] become so pop….I was like, 'I'm gonna do a movie about real rappers and what inspired us.' Maybe that'll hit a reset button on the game and let these kids know it's not just about a pop record. Rap can do a lot."

Hip-Hop vs Hip-Hop (Take it for what it is) by Afrika Bambaataa

2011-12-13T22:24:00.003Z

Przypadkowo wpadłem na ten artykuł Bama, na znanej mi wcześniej stronie! Fundator objaśnia w gruncie rzeczy główny problem Hip Hopu na świecie ... Nie będę tłumaczył jego wypowiedzi, gdyż jest napisana bardzo prostym językiem. Zapraszam do lektury i Wake Up Hip Hoppers, choć jestem przekonany, że ludzie odwiedzający nasz blog są kumaci w tej sprawie jednomyślnie

I, Afrika Bambaataa, have heard it all, read it all, in many magazines throughout the world, and seen almost all in this continuing bullshit about which rappers are better, east coast v west coast, Miami bass hip-hop is bullshit, British Rappers sound funny rapping, electro funk, techno rappers are soft, I like hardcore rap and beats, this one group is like that, old school vs new school, Rap wouldn`t be rap if it wasn`t for the battles, I`m the quickest, baddest rapper, deejay around, Go Go music in Washington D. C. is dead. It`s all about hip-house or house music all night long. I dis you, you dis me, my crew will take you out or kick your ass, fuck this or that, Nigger, Bitch, Nigguz, Nigguh, Hoe, Hooker, Bitches with Problems, Hoes with Attitudes. Just look at yourselves, sounding like a bunch of fools, who really don`t have any true knowledge of self and knowledge of hip-hop culture and what it`s all about.

First of all, let me tell you that the music (beats) that makes up hip-hop, comes from different nationalities and races, especially from black people, and if you think I am a brother who don`t know what he is talking about, just check out many of the music, beats, grooves and sounds that many of your rappers use to make their records or rap over. Hip-hop music in general is colorless and not racist.

It comes from many categories in music, for example: Hip-hop music is made up from other forms of music like funk, soul, rhythm & blues, jazz, rock heavy metal, salsa, soca (calypso), TV shows, kiddie shows, horror movies, techno, pop, disco, african, arabic, reggae -etc. . . . and if you use any records from these categories, you will see that the music is made by people from different races or nationalities from all over the planet, but it`s roots start with black people.
I have read many interviews by different rap groups throughout the world, just to see where their heads are at, whether they are really knowledgeable about hip-hop music/culture or whether they are just plain assholes. Many of the rappers will down(dis) another rapper because he or she wanted to experiment with hip-hop by singing or adding a different sound in hip-hop to create something new.

When are all of you in the hip-hop world going to "wake up"? You love to keep dissing each other for nothing and if you were wise in your disrespect of each other, you would know how to make money with respecting your disrespect of each other, if you truly understand what I am saying. Many who are into hip-hop or part of hip-hop culture throughout the world need a check up from the neck up.

In fact, and in truth, the whole human family needs one. Everyone needs to check up on their own roots and culture and seek the real truths on life on this so-called planet Earth. Knowledge, wisdom, and understanding, facts and truths about black, brown, red, yellow and white people and not that brainwash white supremacy shit that white people in power have taught all over the world and to their own people of the so called planet Earth.

Yes there are many wrongs in the worldwide hip-hop community, but there are also many aspects of positivity within the hip-hop community that the media or trade magazines rarely focus upon. Many of you in hip-hop culture don`t even listen to the rappers who are trying hard to wake your asses up to what is going on in the bigger scale than of what you see in your neighborhoods, their message goes in one ear and out the other.

The media does play a big role in destroying the hip-hop culture movement, but many of you in the hip-hop community are the biggest enemies of hip-hop and you will be the ones who will help the enemies of hip-hop to destroy it, or to bring it back underground, because of your ignorance of knowledge of hip-hop. This has started the difference between "old school" and "new school".

To myself (Afrika Bambaataa) there is only one school and that`s the learning, evolving, going through the different phases or cycles school of hip-hop. That is the real hip-hop school. A lot of you in the world of hip-hop better start looking at the problems in your own backyard as well as the world, because while you are enjoying yourselves etc. there are many plots being sprung to destroy hip-hop in the world.

Because many people in government look at hip-hop music and its culture as a radical music that gets straight to the point and music that will wake up the youth and young adults throughout the world. They can also use hip-hop to backfire and destroy itself. You can believe what I`m saying. But time will tell and I see what you see not.

Peace be into you,
Your brother In music and faith, Afrika Bambaataa.

Jimmy Spicer - Twórca jednego z pierwszych hip hopowych nagrań

2011-12-13T11:59:00.002Z

Jimmy po raz pierwszy złapał za majka w roku 1973! Od początku siedział w muzyce disco, zdarzało mu się rapować do breakowych utworów. Wychowywał się na Brooklynie i co dziwne nie miał pojęcia o istnieniu Flash'a, Cold Crush Brothers i Herca (sic!). Gdy usłyszał Rappers Delight, uznał je za najlepsze nagranie jakie dotychczas miał przyjemność poznać. W tym samym czasie zaczął pracował nad swoim kontraktem z wytwórnia płytową i w tym samym roku (1979), wydał jeden z pierwszych utworów rapowych Adventures Of Super Rhyme - kilkunastominutowy utwór, pionierskie nie tylko z uwagi na świeży w muzycznej branży styl muzyczny, (w szerszym kontekście o muzyce RAP zaczęto mówić około roku 1978) ponieważ Jimmy jako pierwszy wprowadził storyteling do muzyki rap! Na długo przed Dana Dane i Slick Rickiem.

"When he first heard his record Super Rhymes being played he was walking down the street and when it came on the radio cars were on the same radio dial coming and going at the same time, someone had the box on a park bench and someone was playing their radio loud in their house and at one time Super Rhymes came on and he was over whelmed with happiness smiling from ear to ear and no one knew he was Jimmy Spicer yet so they couldn't figure out why he was so happy but he didn't care especially when he seen people dancing to his record, and he raised his fist in victory as he rocked the block"

W 1982 w Mercury wydał electro track - The Bubble Bunch.

W roku 1983 w stajni Spring Records wydał Money (Dollar Bill Ya’ll). To ta sama wytwórnia, w której w 1979 pojawił się pierwszy rapowy utwór Personality Joke.

W 1985 w Def Jam ukazał się jego kolejny singiel This Is It / Beat The Clock, którego producentem był Rick Rubin. W tym też samym roku w programie 20/20, rappując, wystąpił w towarzystwie Keith Haringa.

Jedno z jego ostatnich nagrań to te u boku Beenie Man'a z roku 1997 albo '98. O Jimmy wiadomo nie wiele, poza tym, że ma trzy piękne córki. Jedna z nich, Angie jest aktorką, zapraszam na jej stronę. Klik!

Rok temu pojawiło się jego najnowsze nagranie - CANT BUY U LUV MONEY, sygnowane tym oto teledyskiem:

"10 LL Cool J - Year of The Hip Hop (prod. K-Def)

2011-12-12T13:53:00.005Z

Odgrzebany dopiero po 17 latach od nagrania, efekt spontanicznej współpracy James'a z K-Defem, został wydany w tym roku na singlu nakładem Slice-Of-Spice w ilości zaledwie 500 sztuk (plus 150 na pomarańczowym winylu). Sampel to ESG - Ufo. Poligrafia autorstwa Joe Buck'a, znanego ze współpracy z De La Soul.

kOOl
Jak to w stylu LL Cool James'a, nigdy na jego ramieniu nie zabraknie charakterystycznego ghettoblastera. JVC RC-838C tym razem na okładce "10 Year of The Hip Hop... Cool James zawsze wierny marce JVC. Peace!

RIP Special One of Conscious Daughters

2011-12-12T09:14:00.005Z

I kolejna smutna wiadomość tego roku. 10 grudnia znaleziono nie żywą, w jej własnym domu raperkę Special One z duetu The Conscious Daughters. Kapela pochodziła z Oakland i wydała dwa albumy pod skrzydłami Parisa w latach 90. TCD były najważniejszą, żeńską grupą rap z Północnej Cali. RIP!

The Jungle (1967) Reż. Charlie "Brown" Davis, David "Bat" Williams, Jimmy "Country" Robinson

2011-12-12T00:49:00.014Z

12 & Oxford Street Crew:

Charlie "Brown" Davis
David "Bat" Williams
Jimmy "Country" Robinson

Jeśli The Jungle różni się od innych filmów, które poruszają tematykę życia gangów w Stanach, to tutaj jest jeden niepodważalny powód... Każdy aspekt stworzenia tego obrazu, począwszy od scenariusza kończąc na zdjęciach, edytowaniu i grze aktorów był dziełem młodych ludzi, członków prawdziwego gangu z Filadelfii. Współautor projektu Harold Haskins, był zaangażowanym pracownikiem socjalnym, kiedy spotkał i przekonał członków gangu z 12 & Oxford Street, by wspólnie spróbowali nakręcić film. Efektem, powstał projekt, który pokazuje widzowi ten zazwyczaj ukryty świat, obnażając system wartości i zasad którymi kierują się młodzi ludzie, pokazuje ich codzienność, styl i muzykę dla której żyją (Ścieżka dźwiękowa z filmu zawiera wczesny rap na temat przyjemności niosącej z picia taniego wina pod osiedlowym sklepem). Z czasem członkowie gangu 12 & Oxford St., przekształcili się w ekipę filmowców amatorów 12 & Oxford St Film Makers Corp., ukazując właśnie swój materiał. Podróżowali po świecie starając się pozytywnie zainteresować ludzi i zogranizować pomoc dla społeczeństwa z którego pochodzą. Niestety po ukończeniu filmu, operator ekipy został skatowany na śmierć przez jeden z lokalnych gangów, powodem którego była zazdrość z osiągniętego sukcesu.

Elijah Anderson jest wybitnym socjologiem, autorem mieszkającym w sąsiedztwie Segdwick Cultural Center. Jego książka Code Of The Street, jest drzwiami do przebycia fascynującej podróży, która zabiera czytelnika w podróż po Germantown Avenue, do liściastych okolic Chesnut Hill po opustoszałe części północnej Filadelfii.

Elijah Anderson wykłada na University of Pennsylvania. Poświęca się pracy wspólnie ze społecznościami Afroamerykańskimi, przedstawiając obawy w kwestiach podziałów rasowych. Jego publikacje dotyczą etnicznego przekształcania się dzielnic oraz wpływu przestępczości i kontroli policyjnej w tym aspekcie.

Malik Aziz pracuje jako dyrektorem programu "Safe Schools, Safe Communities" (Bezpieczna Szkoła, Bezpieczne Społeczeństwo) w Biurze Burmistrza Filadelfii. Jako młody chłopak, był członkiem gangu stowarzyszonym z 12 & Oxford Street. Przez lata pracy został uznanym działaczem na rzecz walki z przemocą i więziennictwem, zakładając Stowarzyszenie Ex-Offenders działającego na terenie Pennsylwanii.

Obaj występują w filmie jako członkowie gangów w Filadelfii.

THE JUNGLE (1967) reż. Charlie "Brown" Davis, David "Bat" Williams, Jimmy "Country" Robinson

"Change is Possible" Peace!

Historia Universal Zulu Nation w Polsce

2011-12-10T19:18:00.017Z

O istnieniu Zulu Nation dowiedziałem się w 1983r., kiedy to zacząłem tańczyć breakdance. Całe lata 80-te byłem aktywnym b-boyem, aż do 1995r. Zapraszam na: Pierwsza Generacja Hip Hopu

W latach 80-tych Universal Zulu Nation była kultem dla społeczności hip hopu i wyznacznikiem prawdziwego wizerunku tej kultury. Każdy chciał być częścią Zulu, bo była to ALTERNATYWA. Dopiero ponad 10 lat później czyli w połowie lat 90-tych ludzie w Polsce zaczęli powoli rozumieć co to jest hip hop, ale i nie do końca.

Początki Universal Zulu Nation w Polsce to rok 1996, kiedy to wysłany został list do siedziby Universal Zulu Nation w Nowym Jorku, mówiący o chęci przyłączenia się do Universal Zulu Nation. W 1997r. otrzymałem odpowiedź w tej sprawie pocztą tradycyjną. Do korespondencji była dołączona ankieta członkowska w języku angielskim i oficjalne zaproszenie na Universal Zulu Nation Hip Hop Anniversary - rocznicową imprezę kultury hip hop w Nowym Jorku. Wszystko podpisane przez członka Światowego Zarządu Universal Zulu Nation – Universal Zulu Nation Worldwide Council. Jak wspomniałem już wcześniej był to 1997r. Skontaktowałem się wówczas z Andrzejem Graffem (b-boy, artysta graffiti i założyciel legendarnej grupy Bronx Rock Robot) mówiąc mu o tym fakcie. Ankiety zostały wypełnione i wysłane z opłatą członkowską do USA. W 1998r., otrzymaliśmy z głównej siedziby Universal Zulu Nation w Nowym Jorku oficjalne pismo z załącznikami potwierdzające nasze oficjalne członkostwo w Universal Zulu Nation Worldwide, oraz propozycję utworzenia Universal Zulu Nation w Polsce. To był początek Universal Zulu Nation Poland. Dokument ten został wydany przez Universal Zulu Nation Worldwide Council i podpisany przez członka Universal Zulu Nation Worldwide Council oraz łącznika międzynarodowych oddziałów Universal Zulu Nation na tamte czasy. Na początku 1999r. otrzymałem również pismo pocztą tradycyjną zaadresowane do mnie jako Zulu Chapter Leader – o czym świadczy nagłówek tego pisma oraz treść mówiąca o wewnętrznych elementach organizacyjnych Universal Zulu Nation.

W 2011 roku wszystkie te papiery widział osobiście członek Universal Zulu Nation w Polsce b-boy Cortez: bboycrtz@gmail.com i jego ekipa, potwierdzając ich wiarygodność. Ze względu na prywatność tych dokumentów nie umieszczam ich w internecie, bo nie jest to plakat czy fotografia z imprezy.

Wiedza ludzi w Polsce w latach 90-tych na temat Universal Zulu Nation była bardzo znikoma. Wszelkie media czyli gazety, radio, TV, nie pisały i nie mówiły na ten temat nic. Docieranie do osób zainteresowanych wymagało przede wszystkim przedstawienia i wyjaśnienia zagadnień związanych z Universal Zulu Nation, a był to temat bardzo szeroki. Universal Zulu Nation to nie jest fan klub jak wiele osób myślało, lecz międzynarodowa organizacja posiadająca pewne struktury organizacyjne jak każda inna instytucja itp. Jeżeli chcesz być częścią czegoś musisz posiadać przynajmniej ogólną wiedzę na ten temat, aby być świadomym co reprezentujesz. Niestety społeczność hip hopu w Polsce w latach 90-tych tej wiedzy nie posiadała. Ktoś coś wiedział, ale nie do końca. W tamtym okresie istniała strona internetowa: ZuluPoland.com. Na tej stronie można było znaleźć informacje na temat Universal Zulu Nation. Minęło wiele czasu zanim znalazło się dosłownie kilka osób, które były świadome przyłączenia się do Universal Zulu Nation. Był to bardzo powolny, kilkuletni okres wymagający wielkiego zaangażowania, niekończącego się braku czasu, energii i kosztów z tym związanych, bo jak wiadomo, nic na tym świecie nie jest za darmo, a tworzenie czegoś tak dużego jak Universal Zulu Nation nie było nikogo prywatnym interesem.

Aktywna działalność Universal Zulu Nation w Polsce 1999-2003:

1999r.
W lutym Universal Zulu Nation Poland rozpoczyna współpracę z Hip Hop Magazyn. W krótkim czasie powstają dwa reportaże na temat Universal Zulu Nation Poland zrealizowane przez TVP Katowice. W tym samym roku odbywa się pierwsza impreza zorganizowana przez Universal Zulu Nation w Polsce: Hip Hop Style - Zulu Style, obejmująca wszystkie elementy kultury hip hop (formy artystyczne). Patronat medialny nad imprezą posiadał Hip Hop Magazyn nr.9/99.

2000r.
Universal Zulu Nation Poland organizuje Mistrzostwa Polski b-boyingu: „Breakers Revenge 2000”, gdzie uczestniczy m.in. ponad 20 składów z całego kraju. Patronat medialny posiadał magazyn DosDeDos 05/00 nr.12, magazyn Ślizg nr.6/20, oraz portal internetowy hip-hop.pl. W tym samym roku Universal Zulu Nation Poland obejmuje patronat medialny (media internetowe) nad pierwszą edycją imprezy Mayday Poland 2000. Wystąpił tam m.in. DJ Afrika Islam przed około 14-tysięczną publicznością.

2001r.
Z inicjatywy Hirka Wrony, Universal Zulu Nation Poland bierze udział w Hip Hop Festiwal w Opolu, a następnie zaznacza swoją obecność na Battle Of Eastern Europe 2001 w Szczecinie. Prowadzi hiphopowy projekt Mogileńskiego Domu Kultury: No Drugs 2001. Pod koniec tego samego roku Universal Zulu Nation Poland obejmuje ponownie patronat medialny nad drugą edycją Mayday Polska 2001.

2002r.
Odbywa się Rocznicowa impreza kultury hip hop w Polsce organizowana przez Universal Zulu Nation Poland. Patronat medialny posiadał portal internetowy hip-hop.pl

Universal Zulu Nation Poland jest kooperatorem kolejnej edycji hiphopowego projektu w Mogilnie: No Drugs 2002

2003r.
Universal Zulu Nation Poland jest kooperatorem koncertu Afriki Islam w klubie „Silver” w Bielsku-Białej (pozdrowienia dla DJ YAHOO). Odbywają się dwie kolejne imprezy pod szyldem Universal Zulu Nation Poland w Rudzie Śląskiej: Zulu Style, obejmujące wszystkie elementy kultury hip hop. W tym samym roku Universal Zulu Nation Poland we współpracy ze Stowarzyszeniem Azyl jest głównym uczestnikiem i koordynatorem warsztatów hip hopowych w Kamiennej Górze połączonych z Graffiti Jam, gdzie uczestniczy oldschoolowa grupa Bronx Rock Robot.

W latach 1999 - 2003r. odbyło się również kilka innych mniejszych i większych projektów, w których Universal Zulu Nation Poland miało swój udział.

Przez 5 lat od 1998 - 2003 razem z Graffem rozwinęliśmy Universal Zulu Nation w Polsce na tyle mocno, aby rozpowszechnianie idei Universal Zulu Nation, mogło być kontynuowane dalej m.in. przez: Big W, Cortez, Kuki, Sfuj Człowiek i innych. Obecnie Universal Zulu Nation jest reprezentowana przez wielu ludzi w różnych regionach Polski.

EACH ONE TEACH ONE

Tak wygląda skrócona historia Universal Zulu Nation Poland. Początki Universal Zulu Nation w Polsce sięgają dużo wcześniej niż 2004 rok, czy później jak wiele ludzi twierdzi. POCZĄTEK ZULU NATION POLAND to rok 1998! Ci, którzy przeczytali powyższą historię Universal Zulu Nation w Polsce mogą teraz zgodnie z zasadą Universal Zulu Nation; „Each One Teach One” przekazywać innym to, co zostało tu napisane.

SZACUNEK I ZROZUMIENIE

SADI – Zulu Mind 1983…Zulu Style 1998…Oldschoolers Crew 2011

Sadi68@interia.pl

Adidas Rocks The Floor 2011 Trailer

2011-12-10T17:02:00.002Z

Video & edit : TwentyKox

Howie Tee and The CD III Crew...

2011-12-09T00:12:00.010Z

CD III Crew:
Carlos D. Savory
George Watford
Howard Thomson
a.k.a. Howie Tee

Nowojorskie trio, które działało na scenie electro-funk, niesionej sukcesem Planet Rock. Wszyscy pochodzą z West Indies, skąd emigrując osiedlili się w Brooklynie. W 1983 roku Get Tough był ich pierwszym singlem wydanym dla Prelude Rec. Wydana rok później "12 Success, była potwierdzeniem ich umiejętności rapowania i produkcji kompozycji przy pomocy syntezatorów Roland czy Oberheim. Kolejne znamienite oldschoolowe utwory, trzymające poziom muzyczny ukazały się na "12 And You Know That / Summer Jam, dla Vanity Rec.. Po roku 1985, zespół rozpadł się... A każdy z ekipy poszedł w swoją stronę. Najaktywniejszym był Howie Tee, który wspólnie z Kangol Kid'em z U.T.F.O., zaangażował się w produkcję muzyczną dla świeżej grupy Whistle. (Nothing Serious) Just Buggin' to ich największy wspólny hit. Na usługach Howard'a skorzystali również, The Real Roxanne, Chubb Rock oraz Special Ed. Współpraca z nimi przyniosła większe sukcesy na rynku brytyjskim, co niewątpliwie spopularyzowało ten gatunek po roku 85 w Europie...

"12 CD III - Get Tough (1983)

We know the world is rushing... get tough!
We know the world is rushing... get tough!
We know the world is rushing... get tough!

Peace!

Hip Hoppers, Activists, and Conscious People WorldWide: Petition to have street named after Afrika Bambaataa in Bronx, NY

2011-12-07T20:13:00.000Z

Afrike zna każdy kto poruszył temat hip hopu poza polskie bloki. Natrafił na Kulturę Hip Hop i jej korzenie ... gangi, przemoc, brak perspektyw. W takich warunkach powstał fenomen, mający zmieniać negatywne aspekty życia na pozytyw ... to prawdopodobnie najbardziej trafna definicja hip hopu a wiadomo, że jet ich tyle ile jego sympatyków ... korzeni i faktów nikt jednak nie jest w stanie wyplewić .... W USA powstała inicjatywa nazwania jednej z nowojorskich ulic (na Bronxie, a jakże!) imieniem osoby, bez której prawdopodobnie dzisiaj o hip hopie jako całości (4 elementy) byśmy nie mieli pojęcia. Innowator, Dj, nominowany do pokojowej nagrody Nobla ... szanowny Afrika Bambaataa Aasim .... Klikając tutaj, możecie wesprzeć tę akcję. PETYCJA

First Video Record Hip Hop Tour - Fresh Fest (1985)

2011-12-07T18:14:00.001Z

Pierwsza międzynarodowa trasa koncertowa miała miejsce w 1982 (New York City Rap Tour), wcześniej zdarzały się trasy po ważniejszych amerykańskich miastach, rapowe zespoły koncertowały często przed rockowymi muzykami.Pierwszą trasą koncertową, która była emitowana w telewizji (w programie Ralpha McDanielsa - Video Music Box) była Fresh Fest. Do tej pory pozostaje jednym z poważniejszych hip hopowych przedsięwzięć, w ciągu 27 dni na scenach pojawili się Fat Boys, RUN DMC, Kurtis Blow, Whodini, Jeckyll and Hyde, Furious 5, Sugarhill Gang i inni. Zarobiono dzięki temu bagatela ponad trzy miliony dolarów.

Poniższe filmiki przedstawiają krutki zapis tego legendarnego wydarzenia:

Lata '80 to 2 era Oldschoolu, po 1984 okres ten nazywany jest także nową szkołą rapu, bitwy Dj zmieniły zasady, biznes owładnął wszystkie elementy naszej kultury. Nie dziwić powinno zatem to, że z okazji trasy były sprzedawane takie oto upominki:

Do the Right Thing: Mister Senor Love Daddy FM We Love Roll Call Y'all!

2011-12-07T17:22:00.005Z

We Love Roll Call, Y'all!...

Boogie Down Productions, Rob Base, Dana Dane, Marley Marl, Olatunji, Chuck D, Ray Charles, EPMD, EU, Alberta Hunter, Run-D.M.C., Stetsasonic, Sugar Bear, John Coltrane, Big Daddy Kane, Salt-n-Pepa, Luther Vandross, McCoy Tyner, Biz Markie, New Edition, Otis Redding, Anita Baker, Thelonious Monk, Marcus Miller, Branford Marsalis, James Brown, Wayne Shorter, Tracy Chapman, Miles Davis, Force MDs, Oliver Nelson, Fred Wesley, Maceo, Janet Jackson, Louis Armstrong, Duke Ellington, Jimmy Jam, Terry Lewis, George Clinton, Count Basie, Mtume, Stevie Wonder, Bobby McFerrin, Dexter Gordon, Sam Cooke, Parliament-Funkadelic, Al Jarreau, Teddy Pendergrass, Joe Williams, Wynton Marsalis, Phyllis Hyman, Sade, Sarah Vaughn, Roland Kirk, Keith Sweat, Kool Moe Dee, Prince, Ella Fitzgerald, Dianne Reeves, Aretha Franklin, Bob Marley, Bessie Smith, Whitney Houston, Dionne Warwick, Steel Pulse, Little Richard, Mahalia Jackson, Jackie Wilson, Cannonball and Nat Adderley, Quincy Jones, Marvin Gaye, Charles Mingus and Marion Williams.

We wanna thank you all for makin' our lives just a little brighter here on We Love Radio!

''12 Bill Lee - We Love Roll Call Y'all

Ciekawostką jest osoba Bill'a Lee, który był autorem muzyki do wczesnych filmów Spike'a tj. She's Gotta Have It, School Daze, Do the Right Thing, Mo' Better Blues, a jest to nikt inny jak ojciec czarnoskórego reżysera klasyków kina afroamerykańskiego. I my dziękujemy Love Daddy! Do The Right Thing! Peace!

The Original Harlem Globetrotters

2011-12-06T13:50:00.013Z

W czasach gdy w National Basketball Association, powstał konflikt na płaszczyźnie finansowej... Spragnieni fani (do których niewątpliwie zaliczam się i Ja), z mieszanymi uczuciami spoglądają na to co się dzieję, podczas gdy parkiet stygnie... Od lat systematycznie nie śledzę już tego co dzieje się za oceanem, nie mniej jednak skłoniło mnie to do pewnej refleksji dlaczego tak sie dzieje.

LeBron James, Dwayne Wade czy Kobe Bryant...

Niewątpliwie są gwiazdami NBA. Nawet niedościgniony wzór lat 80. i 90., Michael Jordan, którego wszyscy pamiętamy z występów w Chicago Bulls, na zawsze pozostanie w pamięci. Każde pokolenie ma swoich idoli... Ale za co ich kochamy? Za 30 pkt. co mecz? Za triple-double co tydzień... Za finezję i wizję gry? Czy za to, że stają się ikonami "pop-kultury", a my fani płyniemy z jej prądem...

Olbrzymie gaże zawodników oraz kontrakty sponsorskie i umowy na transmisję ze stacjami telewizji, sięgają milionów. Czy zawsze gdy nie wiadomo o co chodzi, to są to pieniądze? Niestety w obecnym społeczeństwie jakie tworzymy, prędzej czy później wszystko musi się sprzedać, wliczając w to sport i koszykówkę... Ale czy aby na pewno?

Wspominając historie Prince'a, który napisał materiał o Rucker Park w Harlemie, znalazłem kolejny fragment układanki, którą razem staramy się skompletować na łamach naszej strony... Tym razem zapraszam do cofnięcia się w przeszłość i zagłębienia w historię koszykówki w wydaniu Harlem Globetrotters, podczas gdy sezon NBA 2011/2012 utknął w martwym punkcie.

The Harlem Globetrotters

Koszykarska drużyna łącząca, sport z grą teatralną... Bo niewątpliwie to co wyprawiają na parkiecie Harlem Globetrotters, z czystym sumieniem można tak nazwać. Dzięki swoim umiejętnościom, zjeździli cały świat jako uczestnicy ponad 20 tyś. meczów pokazowych, dlatego przydomek "Globetrotters", jak najbardziej do nich pasuje.

Lata 20. XX wieku, nie należały do najlepszych, patrząc z historycznego punktu widzenia. Były to czasy prohibicji i nadal głębokiej segregacji rasowej. Historia początków Globetrotters nie jest do końca jasna. Korzystając z oficjalnego życiorysu, za punkt zapalny można uznać otwarcię klubu Savoy Ballroom pod koniec 1927 roku. Bez wątpienia, dzielnica South Side w Chicago ma tutaj znaczenie symboliczne. To stamtąd pochodzą pierwsi gracze którzy występowali w drużynie. Co więcej Wendell Phillips High School, to miejsce gdzie zrodziła się idea. Trendy jakie panowały w tamtych czasach... Wraz z otwarciem Savoy Ballroom, organizowano potańcówki aby przyciągnąć większą publikę do klubu. Towarzyszyły im pokazy gry w koszykówke... Najczęściej całe zajście reprezentowali gracze z Savoy Big Five, weekendowo, gdyż był to charakter pracy dorywczej. Pierwsi koszykarze byli robotnikami, często zarabiający tylko kilka dolarów.

07.01.1927 Hinckley, Illinois odbył się pierwszy oficjalny mecz pokazowy Harlem Globetrotters.

Powstaniu zespoły towarzyszyły różne przygody. Gracze odchodzili i powracali do składu, wynikające z tego problemy odbijały się na widowiskowości drużyny... Trudno było zgrać się i wspólnie zorganizować. Za ojca nazwy "Globetrotters", uważa się Tommy Brookins'a, jednego z pierwszych który zjednoczył drużynę, będąc jej ważnym ogniwem podczas pierwszego tourne po stanie Illinois, wiosną 1928 roku.

Abe Saperstein, urodził się w Londynie. Emigrując jako dziecko wraz z rodziną, osiedlił się w Chicago. Jako młody chłopak grał w koszykówkę w drużynie Chicago Reds oraz zajmował się lekkoatletyką. Ściśle związany z początkami Savoy Big Five, Abe został pierwszym formalnym "białym" graczem i jednocześnie managerem drużyny... Z naciskiem na tę drugą opcję, gdyż mierzył tylko 1,65cm, co nie wątpliwie ograniczało go na parkiecie. Podczas kolejnego tourne w 1929 roku po stanie Iowa, za jego sprawą "The New York's Harlem Globetrotters", zostani powołani do życia. Wielu na pewno, zastanawia fakt dlaczego drużyna z Chicago, miała w nazwie nowojoską dzielnicę... Otóż sprawa jest prosta. Saperstein, starał się identyfikować z drużyną fakt, że po za nim zawodnicy to Afroamerykanie. Na przełomie lat 20.,30. XX wieku, nowojorski Harlem, uznawany był za serce "czarnej" Ameryki. Dlatego w głównej mierze wybór w tym aspekcie był oczywisty. Po wielu latach w 1968 roku, Globetrotters rozegrali pierwszy mecz w Harlemie jako gospodarze.

Pierwsi znani gracze tj. Albert "Runt" Pullins, Inman Jackson... Byli odpowiedzialni za widowiskowy styl jaki drużyna preferuję po dziś dzień. Pierwsze gwiazdy lat 30., w Harlem Globetrotters to ojcowie ducha i stylu.

By pojąć, to w jaki sposób zabawiali publiczność, serwując przy tym nigdy wcześniej nie spotkane rozwiązania na boisku, kluczowe jest zrozumienie, tego, że na tamten czas zasady i obowiązujące normy w koszykówce bardzo różniły się od obecnych. Wiele zasad wprowadzano podczas ewoluowania tej dyscypliny. Pole trzech sekund w 1936 roku, czy czas 24 sekund na rozegranie akcji w 1954 roku.

Przez lata 30. i 40., w drużynie nie zachodziły większe zmiany. Przed wybuchem II wojny światowej 1939 rok, był rokiem World Professional Basketball Tournament, który został całkowicie zdominowany przez drużyny afroamerykańskie. Symboliczny półfinał między Globetrotters a NY Rens, jak i cały turniej niewątpliwie był wydarzeniem, które oficjalnie obwieściło światu... "White Man Can't Jump", a "czarna" nacja, to koszykarska dominacja. W rok później, zawodnicy z Harlemu zrewanżowali się pokonując wspomnianą New York Renaissance. Kolejne edycję organizowano do roku 1948. Turniej stracił na popularności wraz z powołaniem do życia National Basketball Association w 1946 roku. Niestety formalnie do roku 1950, drzwi dla "czarnych" zawodników były zamknięte. Pierwsi którym się to udało... Nathaniel "Sweetwater" Clifton, Earl Francis Lloyd, Harold Hunter, Charles Henry "Chuck" Cooper, który podpisał kontrakt z Boston Celtics. Warto tutaj wyróżnić ikonę baseballa, zawodnika Brooklyn Dodgers "Jackie Robinson", który pierwszy przebił się do "białej ligi" w najpopularniejszej dziedzinie sportu w Stanach...

The Harlem Globetrotters to najznakomitsi gracze jacy stąpali po naszej planecie... Nigdy nie uzyskali statusu drużyny kwalifikującej się do NBA. To co dziś oglądają miliony przed ekranami TV, to nie wątpliwie tylko część tego pięknego sportu, chociaż jak wielu się wydaje najlepsza...

Dobrze, że każdy może tworzyć ją samemu...
Wystarczy wziąć piłkę i czekać aż zaświeci słońce...
Ale to już zupełnie inna historia...
Peace!

Da "Must Have" Book For All Westsiders!

2011-12-05T17:45:00.017Z

W tym miesiącu wychodzi książka-album Michaela Millera - fotografa, który w latach 90 pracował nad sesjami zdjęciowymi ludzi takich jak Cypress Hill, Thug Life, Snoop czy Westside Connection.
JA MUSZĘ TO MIEĆ!

Our deepest fear ...

2011-12-04T23:23:00.004Z

“Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others."

cytat autorstwa Marianne Williamson zaczerpnięty z książki pt. A Return To Love: Reflections on the Principles of A Course in Miracles

Bongo Barbershop by Charlie Ahearn (2005)

2011-12-02T18:34:00.003Z

Charlie znany najbardziej z produkcji Wild Style, ma na koncie także film dokumentalny The Deadly Art of Survival z roku 1979 oraz dramat Fear of Fiction (2000). Mam dla Was króciutki film w reżyserii Charliego ... Balozi, pionier rapu z Tanzanii przybywa do Nowego yorku celem poznania prawdziwego Hip Hopu. Trafia do zakładu fryzjerskiego, gdzie zostaje obsłużony przez Ez Mike (L - Brothers) i sąsiaduję krzesło w krzesło z Casanova Fly. Ciekawa produkcja, true vibe ....

Film jest dodany do 25th Anniversary Edition DVD of Wild Style ... Balozi jest pionierem rapu na Tanzanii, w 1999 roku wystąpił w filmie dokumentalnym (pierwszym w tym kraju) opisującym scenę rapową w Tanzanii - Hali Halisi.

Warsztaty taneczne - COLD CHRIS (DYNASTY ROCKERS) w TORUNIU!

2011-11-27T20:05:00.002Z

8-ego grudnia Oldschoolers Crew wspólnie z bboy'em Cortezem zapraszają na warsztaty taneczne z Cold Chris'em z Dynasty Rockers w studiu tańca Best Crew w Toruniu (http://www.best-crew.com). Zapisy na OldschoolersCrew@o2.pl oraz 609 508 541, a cena to tylko 60 zł. LET's ROCK, UPROCK!

GODZINA ROZPOCZĘCIA ZAJĘĆ 18:30

Cold Chris (Christopher Winstead) - członek legendarnej grupy Dynasty Rockers z Las Vegas. Urodzony w Los Angeles, Chris swoją przygodę z tańcem zaczął w 1996 roku, już w 1998 r. został przyjęty do UNIVERSAL ZULU NATION. Od 2003 roku regularnie podróżował do Nowego Jorku by doskonalić swoje umiejętności pod okiem znanego na całym świecie King Uprock'a .Podczas 38 rocznicy powstania Dynasty Rockers doceniono jego wkład w szerzenie i rozwój Uprockingu w Europie. Polecamy artykuł na temat Rockingu autorstwa Wawixa.

DJ Screw RIP 27.06.1971-16.11.2000

2011-11-22T20:28:00.005Z

Kultura Hip-Hop na południu rozwijała się wolniej niż gdzie indziej, głównie poprzez rap, który jednak w latach 90 wzorował się na gangsterce z West Side'u zarówno tekstowo jak i brzmieniowo. Oczywiście wśród MC's było wielu utalentowanych ludzi jednak kilku tylko zapisało się wyjątkowo oryginalnym stylem (np. Outkast, Mystikal) lecz jeśli chodzi o inne sfery Hip-Hopu ciężko tu o podobne porównanie. W kolebce jednak Dirty Southu czyli Houston mieszkał DJ, który wprowadził w połowie lat 90 innowacyjny styl mixingu czyli Screwed & Chopped a jego imię to Robert Earl Davis znany bardziej jako DJ Screw. Technika mixingu Screwa polegała na cieciu i spowalnianiu wokalu, można to było usłyszeć na dziesiątkach mixtape'ów, które wydawał (niektóre wyłącznie na taśmach). DJ Screw zmarł po przedawkowaniu kodeiny, valium i PCP. Jego schedą jest stosowanie techniki przez niego wynalezionej w wielu południowych numerach, jak i pomoc w zaistnieniu kilku bardziej znanych maniakom teksańskiego brzmienia raperów. Szkoda, że zmarł w 2000 czyli na początku popularności Dirty Southu, który wygłodniale czekał na swoją kolej w dominacji swego stylu w muzyce rap. Na szczęście wielu ludzi oddało mu hołd w nagraniach. RIP! Poniżej remix screwed & chopped mojego ulubionego kawałka Dj Quika "Let U Havit" z "3 N' The Mornin' Part Two" Screwa z 1995.

The Message into Grammy Hall of Fame!

2011-11-22T12:35:00.000Z

Wśród 25 znaczących dla historii muzyki znalazł się nieśmiertelny klasyk The Message, uznawany za pierwszy utwór hip hopowy, który z pełnią kładł nacisk na społeczne problemy amerykańskich miast.

“The Recording Academy is dedicated to celebrating a wide variety of great music and sound through the decades,” said Neil Portnow, President/CEO of The Recording Academy. “We are especially honored to welcome this year’s selection of some of the most influential recordings of the last century. Marked by both cultural and historical significance, these works truly have influenced and inspired audiences for generations, and we are thrilled to induct them into our growing catalog of outstanding recordings.”

Keep in 5th Elements!

Disco Fever 10th Anniversary (1986)

2011-11-21T20:31:00.002Z

Pamiętacie moją historię Sala Abbatiello, właściciela klubu Disco Fever (1977-1986)? To w tym klube zostały nakręcone sceny do filmu Krush Groove... Czytaliście mój ostatni wpis z Ralph'em McDanielsem? Teraz połączcie Disco Fever z Video Music Box, a otrzymacie wybuchową mieszankę rodem z połowy lat '80. W 1986 roku już po zamknięciu klubu, odbyła się uroczysta impreza świętująca 10-lecie tego klubu. Lista zaproszonych gości jest bardzo ciekawa: Run Dmc, Furious Five wraz z Larrym Love, Fat Boys (Buff Love RIP), Whodini, M.C. Chill, Love Bug Starski ....

Oglądając to video dostrzeżesz na parkiecie Dr. Jeckylla i Mr. Hyde'a, Real Roxane, Mr. Magica (RIP), Grand Mixer D.ST. ... Istna miazga!

Bardzo ciekawe video. Z uwagi na, to że pierwszą hip hopową trasę koncertową udostępniono w mediach także za pośrednictwem Video Music Box w 1985, można domiemywać, że oglądasz właśnie jeden z pierwszych zarejestrowanych hip hopowych koncertów. Zwróćcie uwagę na wystrój, na same występy, choreografię. Czytając kiedyś wspomnienia o Cowboy'u dowiedziałem się, że był istnym scenicznym wariatem. Brak lirycznych kompetencji nadrabiał sceniczną energią. Tutaj jest to widoczne, tak jak to, że cały zespół F5 był na niezłym haju... ale era kokainy, to czas pierwszych komercyjnych sukcesów muzyki hip hop. Oglądajcie z przyjemnością!

GRAFFITI 365

2011-11-21T16:11:00.005Z

GRAFFITI 365 to książka również dla tych, którzy trzymają się stereotypu, że graffiti to wyłącznie wandalizm. Książka zawiera ok. 600 rzadkich zdjęć różnych stylów od bubble style po wild style oraz opisów na temat wielu różnych artystów graffiti z całego świata w kolejności alfabetycznej. Twarda okładka, ponad 700 stron, full color... szkoda o tej książce pisać - trzeba ją mieć.

ICE T - CHŁODNY JAK NIGDY

2011-11-20T17:19:00.006Z

Wszyscy wiedzą kto to jest ICE T. Wszyscy wiedzą, że album "OG - Original Gangster" z 1991r. wywołał burze kontrowersji na początku lat 90-tych. Ale nie wszyscy w 1991r. wiedzieli, że był to już czwarty album artysty, twierdząc że był to pierwszy jego album. Polecam album "Cold As Ever" będący kompilacją utworów z początku i połowy lat 80-tych - Ice T jakiego niektórzy z nas nie znają lub nie pamiętają. Album został wydany w 1996r., a executive producer to DJ Flash (nie mylić z Grandmaster Flash). Album zawiera 11 utworów m.in. "Reckless", "Killers", "Coldest Rap", "Party People", "tibetan Jam"...POLECAM.

A Gangsta'z Tale Hip-Hop in Da '70s By M C El Bee

2011-11-20T14:48:00.002Z

Ostatnio wraz z K00l Mike'em doszliśmy do słusznej rozkminki, że historia naszej kultury niekoniecznie musi przedstawiać się tak jak powszechnie głoszą sami jej twórcy. Twórców tych bowiem odkrywamy co dnia a implikacji różnych wpływów na Kulturę Hip Hop nie sposób wyliczyć. Co z tymi, którzy na we wczesnym stadium tworzenia się ruchu (końcówka lat '60 i pierwsze lata siódmej dekady XX wieku), uczestniczyli w jamach, bawili się, uskuteczniali hustling, tańczyli ... To czas prekursorskich innowacji, kto wynalazł fader do zmiany kanałów? Flash i pierwsze poważne sztuczki turntbalistyczne? I złota era graffiti, pierwsze wholecary, ilu z writerów poświęciło życie, by móc uwiecznić swoją pracę na panelu? ... To pierwszy okres oldschoolu - czyli lata '70 są esencją hip hopu w 100 %. Hip Hop nie powstał w jednej chwili, przypadkowo czy instynktownie. Na jego budowę i późniejszy rozwój złożyło się wiele płaszczyzn, i muszę zaznaczyć - nie tylko od Czarnych Braci, ale i Latynosów i Europejczyków! Nowy Jork to jedno miasto, ale jak bardzo różnorodne, podzielone, każda dzielnica rządząca się swoimi prawami.Gangi, mafia, i dzielnica Bronx, Brooklyn ze swoimi soundsystemami już w latach '60. Jakie walki między dzielnicami zdarzały się w tym mieście przed walkami Dj's i Mc's? (rzecz jasna poza walkami w znaczeniu dosłownym). Uliczna koszykówka i ustawki na mecze (możecie to zobaczyć m.in. w filmie biograficznym Rebound - The Legend Of Earl "The Goat" Manigault).

Tyle treścią wstępu, Larry Boatright aka Mc El Bee należy do jednych z tych zapomnianych, prawdziwych protoplastów kształtujących ruch hip hopowy. Na jego autobiograficzną książkę wpadłem jak zwykle przypadkowo i muszę powiedzieć jedno, potwierdziła tylko nasze przypuszczenia co do tego, że hip hop ma w sobie jeszcze wiele do odkrycia, zaś najsmutniejsze jest to, że wielu z jego architektów odeszło lub odchodzi do Pana co dnia. Cześć z nich siedzi w więzieniu, została zamordowana lub zatopiła się w szponach craku i heroiny.

Mc El Bee jak sam wspomina był prawdziwym gangsterem. Z perspektywy lat dziwi się, jak mógł kręcić headspiny i robić powery z pistoletem na pasem, który mu nigdy nie wypadł na parkiet. Niezłe skille!. Odwiedzał imprezy wraz z legendarnym Clarkiem Kentem, Slickiem Watts'em. Był prawdziwym gangsterem, nie udawanym hustlerem, dla którego przybieranie pozy gwarantowało fame i laski. Przyjaźnił się z Charlie'm Murphy'm, z którym uskuteczniał hustling. Razem dillowali narkotykami. Poniższa historia opisuję prawdziwe zdarzenie z Florydy:

"We used to go to different states to sell drugs, make crazy Money (…). I remember one time next to the last time we went to Georgia to sell, we were at this bar, and Charlie was around one side of the bar sellin’ while I was on the opposite side sellin’, and Jerodo was in front watching the car (…) I heard a loud bang! It was a single shot. We ran to the front of the bar and saw Jerondo (ich człowiek) on the ground with three gunmen over him (…) As we pulled out our pistols, Charlie and I, after coming different directions, the guys opened fired on us. They had Mac-10 machine guns and an Uzi."

Bee urodził się na Bronxie, tam się wychowywał i był świadkiem oraz czynnie uczestniczył w rozwój ruchu. Jak sam twierdzi, on i jego ludzie wprowadzili hip hop na Long Island ! Dzisiaj zajmuję się projektowaniem biżuterii, marzy o otworzeniu hip hopowej restauracji.

Książka jest dostępna na niektórych stronach w śmiesznej cenie jednego dolara (e-book).

Fighter For Rights - Basil D'Oliveira (4.10.1932- 19.11.2011)

2011-11-19T17:15:00.001Z

Dzisiejszego dnia odszedł do Pana Basil D'Oliver, brytyjski (urodzony w RPA) gracz w krykieta, który zasłynął postawą sprzeciwu wobec systemu Apartheidu.Został przydzielony do "kolorowej" drużyny krykieta, co w konsekwencji zaprzepaściło szansę kariery w pierwszoligowych drużynach. W związku z tym, z pomocą przyjaciela wyemigrował do Anglii, by po kilku latach dostąpić zaszczytu reprezentowania tego kraju na arenie międzynarodowej. Na przestrzeni roku 1986/1969 w RPA miały odbyć się testowe mecze w krykieta, z uwagi jednak na uczestnictwo Basila, prezydent tego kraju zdecydował się uniemożliwić byłemu "przeciwnikowi systemu" udziału w tak prestiżowym wydarzeniu. Skutek wywołany tą decyzją przyniósł wielki rozgłos i z pewnością w jakiś stopniu wpłynął na postrzeganie tego nieludzkiego systemu w opinii publicznej.

The Legendary Spray Artist - Caine One About Graffiti Art.

2011-11-19T03:12:00.008Z

Caine One jest osobą legendarną w świecie Graffiti. Prawdziwy z niego wizjoner, pionier ... Widzieliście film Wild Style? Retoryczne pytanie, wiem ... na początku filmu pojawia się zeszyt ze szkicami, na jednej ze stron jest widoczna praca i podpis Caine One RIP. Caine jest uważany za jedną z pierwszych osób, które zbombiły wholetrain'a. Zresztą z niecierpliwością czekamy na mega ciekawy artykuł o Caine od mojego człowieka Bundzola. Mogę jedynie dodać od siebie, że Caine posiadał polskie pochodzenie.

Zamieszczone poniżej zdania są autorstwem samego Caine'a. Z uwagi, że zginął w dość młodym wieku, w czasach gdy Graffiti nie było doceniane w takim stopniu jak to miało miejsce po około 1985 roku, należy je traktować jako swoistą hip hopową świętość. Nie tłumaczę, język jest na tyle prosty, że każdy zrozumie co legendarny writer chciał nam przekazać.

"The Graffiti craze has started! 'KILROY WAS HERE' was the spark and TAKI 183 was the fire. Since that time, Graffiti has developed beyond a doubt into an art in itself. An offshot of graphic arts compounded with modern art of the 60s known as psychadelic acid art.

At first, Graffiti was unpopular because of the crude masterpieces on the sides of subways which people flatly called 'scribble.' As months passed the public noticed a change in the type of work produced by these writers. It actually started to look beautiful! Multi-colored advertisements of names swept the gloomy subway stations and filled them with warmth. This was the beginning of the 'Golden Age of Graffiti' as Graffiti artists called it. The artists also formed groups amoung themselves so that the competition would be organized.

An estimated 10,000 young people were doing Graffiti. Laws were passed that branded Graffiti as 'Defacement of Public Property' and as 'Juvenile Delinquency' due to the ignorance involved.

Graffiti developed and improved as fast as it appeared. At this point, the original Graffiti Artists were in their teens. Because they were older, contributed to the fact that better work was running on the trains. Cartoon characters started to appear on the sides of subways as well as ships, cars, people and anything else that would catch the passengers' eyes.

In 1973 Graffiti grew larger and larger and it started getting out of control. Large dazzling murals covered the full lengths of cars, windows, doors and everything. Some covered the front of the trains too. Some came in three to five cars covered in a row. Graffiti had reached its peak. Little kids ages 11 and up started to do Graffiti, taking after the older kids.

The New York City Transit Authority was furious. It set off a massive merciless crackdown on Graffiti. This crackdown was a mistake because they were catching the older artists and the little kids who did all the scribble were getting away with it.

It was from that time, the brand new art which our kids created as a final way to make themselves heard, started to go downhill. Downhill just like the American dollar. There was less and less good art and more and more scribble. In my opinion, "GOLDEN GRAFFITI" died in April of 1974. The city could be blamed for killing the sentiment, hope and whatever these kids wished for. Most of them had potential but since being from low class families they couldn't afford to send the kids to art classes. The heartless transit crackdown killed the last hopes and chances these kids had.

I know. I'm one of them.

CAINE ONE "

Dzisiaj miałem przemyślenie ... Ciekawe ile osób zginęło na yardach. Ciekawy to musiałbyś czas. Oddałbym wszystko by nie mieć nic i żyć w czasie gdy hip hop stawał się tym czym pozostał w naszych sercach ...

R.I.P. Wszystkim writerom!

Niestety nie udało mi się zrobić zrzutu ekranu, wspomnianego na samym początku szablonu ku pamięci Caine'a.

Prawdziwa Historia - Bogna Świątkowska

2011-11-18T12:39:00.004Z

Wywiad z serii Polski Rap wydany na płycie dodanej do Ślizgu, rocznik 2004.

Polecam felieton Pani Bogny oraz komentarz kOOl MiKe'a.

Unsung Music TV Series by A. Smith & Company Productions (2008)

2011-11-18T12:28:00.002Z

Telewizyjna seria poświęcona biografiom muzyków, którzy w jakiś sposób zakończyli swoja karierę lub których dokonania odcisnęły trwałe piętno w środowisku muzycznym. Program koncentruję się na na szeroko pojętej Czarnej muzyce z lat '70 i '80. Skupiają się na prywatnym życiu danego artysty, o którego doświadczeniach w biznesie muzycznym opowiadają jego przyjaciele, członkowie rodzin oraz inne znaczące się persony z pół świadka. Serial stara się odkryć nieznane fakty, jak to miało miejsce podczas chociażby programu poświęconemu grupie The Spinners. Od roku 2008 powstało jak na razie 6 sezonów serialu,w których mamy przyjemność zagłębić się w historii takich zespołów jak: George Clinton, Fat Boys, Big Daddy Kane, The Bar-Kays, Bootsy Collins ...

Mnie osobiście najbardziej spodobał się program z Fat Boys, dlatego też udostępniam tutaj to video. Po resztę biografii zapraszam w rozwinięciu filmiku.

Buffy zmarł na atak serca w czasie, w którym zespół starał się powrócić na rynek z nowy materiałem. Gdyby żył to wraz z Rahzelem, Doug E. oraz Biz Markie tworzyłby oldschoolowy trzon Human Beatbox'u. By the way ... zobaczcie filmik, gdyby Kool Rock Ski i Prince Mark Dee chcieli dziś nagrać wspólny materiał to chyba nie pod starą nazwą ... Fat Boys nie pasuję już do nich, zwłaszcza do Kool'a. Bo nie można całe życie zajadać się Fast Food'em. Pamiętacie książkę Ego Trip? Autor napisał w niej mądre zdanie ... podczas trwania tras koncertowych przestrzegał rapperów nie przed przypadkowym sexem, narkotykami, bijatykami, alkoholem ... lista pokus jest długa. Zwrócił uwagę na to by nie stołowali się w McDonaldsie i tego typu "restauracjach" ... Keep in Healt People!

"12 Prime Dominance - Theme Of Swift Rock

2011-11-17T22:02:00.001Z

Koncert Phife Dawga w Polsce!

2011-11-17T19:28:00.002Z

Phife Dawg aka 5 Footer, w ramach europejskiej trasy, 19-ego listopada zaprezentuje nie tylko swój solowy materiał, ale i klasyczne numery ACTQ w warszawskim klubie Urban Garden. Tej samej nocy ma miejsce impreza Rap History Warsaw, tym razem rocznik 2004 i DJ Eprom i DJ Falcon za gramofonami. Bilety można zakupić w m.in. SideOne. Nie czekajcie, liczba biletów ograniczona!

INFO OD ORGANIZATORA :

Podczas warszawskiego koncertu PHIFE DAWG zaprezentuje nie tylko własny solowy materiał, pochodzący z entuzjastycznie przyjętego "Ventilation: Da LP" (2000), ale przede wszystkim zabierze nas w podróż do źródeł sukcesu ATCQ, wykonując największe przeboje z bogatego repertuaru nowojorskiej grupy. Raper będzie też promował swój nowy solowy album "SONGZ IN THA' KEY OF PHIFE". Takiej okazji nie wolno przegapić - bądźcie z nami tego wieczoru! Zapraszamy serdecznie!

Impreza startuje o godz. 20:00 projekcją filmu dokumentalnego: "Beats, Rhymes & Life: The Travels of a Tribe Called Quest" Michaela Rappaporta!

20:00 - otwarcie drzwi
20:30 - projekcja filmu Beats, Rhymes & Life: The Travels of a Tribe Called Quest'
22:00 - start imprezy RHW 2004 - DJ Eprom, DJ Falcon & DJ Steez
23:30 - 01:00 koncert PHIFE DAWG
1:00 - ciąg dalszy RHW 2004

ATCQ & LONS - Scenario @ The Arsenio Hall Show (1992)

Rockers Galore by Josh Cheuse

2011-11-17T00:50:00.024Z

Josh Cheuse urodził się w NY w roku 1965. Swoją karierę fotografa rozpoczął od fotografowania zespołów w nocnych klubach, które szybko stały się jego drugim domem. Tworzył także krótkie videa z pomocą pierwszych kamer firmy Sony. Był zaprzyjaźnionym fotografem Beastie Boys. Dokumentował wczesną kulturę hip hop oraz reggae zaś swoje prace zamieszczał w SPIN, Rolling Stone, Musician i Time Out. Jest także reżyserem dwóch teledysków Joe Strummer z The Clash.To on jest autorem chyba najpopularniejszego zdjęcia Beatsie Boys z lat '80, na którym chłopaki wraz z boom boxem pozują w oldschoolowych dresach.

Niektóre z tych zdjęć sięgają zawrotnych cen 3.000 dolarów ... Kwota obejmuję kupno zdjęcia powielanego, o określonej ilości kopi, nie oryginału.

Interview with Ralph McDaniels (2007)

2011-11-17T00:21:00.002Z

Ralph McDaniels urodził się w Nowym Yorku na Brooklynie. Jest hip hopowym pionierem, założycielem kultowego programu prezentującego miejską muzykę - Video Music Box. Prowadzi swój program w Hot 97, jest jednym z producentów wykonawczych programu The Bridge. W roku 1985 pierwszy raz w mediach transmitował hip hopową trasę koncertową Fresh Fest. Wraz ze swoim przyjacielem Lionelem C. Martinem (The Vid Kid) nakręcił ponad 400 hip hopowych teledysków (Public Enemy, Notorius BIG, Big Daddy Kane, Nas, Wu Tang Clan). Pod koniec lat ’80 więzień Rahway State Prison napisał list do Ralpha , informując go o pewnym rządowym programie. W wyniku czego Ralph wybrał się do tego więzienia i nakręcił dokumentalny film The Lifer’s Group, który był emitowany w VMB. W roku 1990 film ów był nominowany do nagrody Emmy. Jest jednym z producentów filmu Juice. W filmie Who’s the Man? z Ed Loverem i Doctor Dre zagrał samego siebie.

"If there was no Bill Gates, there would be no Internet as we know it today, Well, if there was no Ralph McDaniels, there would be no hip-hop as we know it today. He was the first video show for rap, and a true hip-hop pioneer." - Buckshot

Obecnie jest zaangażowany w projekt Emcee to Emcee, zrzeszający zdolnych, undegroundowych wykonawców muzyki hip hop.

Witaj mój przyjacielu i dziękuję, że poświęciłeś mi swój czas. Na początek gdzie się urodziłeś i wychowywałeś?

Urodziłem się i wychowywałem na Bedford Stuyvesant części Brooklynu. Około 10 lat po moich narodzinach, rodzina przeniosła się na Queens, na 212 ulicę w części Queens Village. Byliśmy jedną z pierwszym "czarnych" rodzin w naszym bloku. W tamtym czasie było czymś szczególnym dla ludzi z Brooklynu, gdy przeprowadzali się na Queens.

Jak się żyło na Brooklynie?

Brooklyn był w porządku, był prawdziwym domem. Moja rodzina w połowie pochodzi z południa a w połowie z Karaibów, więc słuchaliśmy sporo muzyki. To było zanim powstało Motown. Moja mama pochodzi z Trynidadu, dlatego słuchaliśmy sporo calypso.

Gdy przenieśliście się na Queens, który w tamtym czasie był w większości zamieszkały przez białą ludność, jak się czułeś w takim środowisku?

Bywało trudno. Kiedy pierwszy raz zostałem nazwany "czarnuchem" poleciałem od razu do domu. Wcześniej słyszałem to określenie, ale nie wiedziałem, co oznacza.

Opowiedz coś więcej o tej sytuacji …

Mama kupiła mi rower, jeździłem dokoła ulicy, ale nie mogłem jej przekraczać. Więc jeździłem do góry i na dół i dokoła narożnika ulicy, gdzie znajdowała się grupka białych dzieci. Krzyczeli do mnie – "czarnuch". Nazwali mnie tak jeden raz i drugi … Wiedziałem, że to oznacza coś złego, odczułem to po ich tonie głosu. Pamiętam, że poszedłem do mojej mamy i powiedziałem jej o tym zdarzeniu. Wytłumaczyła mi całe znaczenie tego słowa i dlaczego jego używają. Powiedziała mi, żebym się nie martwił takimi sprawami. Nie pamiętam nawet czy później te sytuacje zdążały się ponownie, ale pamiętam, że z tymi samymi dzieciakami w późniejszym czasie grałem w parkach. Zostaliśmy przyjaciółmi.

Nie mieszkałeś na blokowisku, ale czy pierwsze 10 lat Twojego życia na Brooklynie, było ciężkie?

Na Brooklynie było dobrze. Mój blok to jeden z tych, w których każdy siebie znał, trzymaliśmy się razem. Ta część miasta nazywała się wtedy Hancock & Sumner Avenue, teraz nosi nazwę Malcolm X Avenue. Każdy siebie znał mniej lub bardziej. Było tam tak, że jeśli ktoś zrobił coś niedobrego to pani z na przeciwka, mogła przejść przez ulice i skopać ci za to tyłek.

A co z gangami, z Tomahawks albo innymi? Znałeś kogoś z nich?

Nigdy nie byłem w to zaangażowany. Wiedziałem, że gangi istnieją, ale byłem za młody, żeby uczestniczyć w tego typu sprawach. Mogłeś zobaczyć członków gangów, tak jak widziałeś alfonsów ze swoimi prostytutkami. Więc byłeś świadom istnienia gangów. Ja jednak od zawsze byłem skrytym człowiekiem, wolałem wszystko obserwować i w razie czego, zareagować na sytuację. Nie rozumiałem spraw z tym związanych, do czasu aż nie wyjechałem na Queens i regularnie powracałem na Brooklyn w odwiedziny do mojej babci.

Hip Hop zrodził się w Twoich czasach … Kiedy po raz pierwszy go doświadczyłeś?

W szkole średniej byłem Dj, grałem disco i R&B. Tutaj na Brooklynie był chociażby Grandmaster Flowers. Pamiętam jak z wujkiem chodziłem na plaże Reese, gdzie odbywały się zawody w koszykówkę. Zawsze po nich miały miejsce jamy. Flowers tu rządził. Flowers był znany ze swojego sprzętu. Jego sety były szalone, pamiętam jego występ z Maboya i Plummerem.

Rozumiem, że jego sprzęt spowodował to, że się tym zainteresowałeś? Czy także jego muzyka była niezwykła?

To było coś więcej niż tylko sprzęt, także jego płyty. Posiadał nagrania, których nikt nie znał. Kiedy skończyłem szkołę średnią, zacząłem grać w klubach.

Możesz powiedzieć tak, że Maboya i Flowers grali bardzo dobrze przed Herciem?

Oh Yeah, z całą pewnością. Hip Hop i break beaty nie zostały zapoczątkowane na Bronxie. Nie słyszałem hip hopu z Bronxu, dopóki nie ukończyłem szkoły średniej w roku 1977. Teraz mam 47 lat. Pierwszy raz poznałem break beaty w sklepie z płytami, który nazywał się Down Stairs. Mieścił się na 42nd. Zanim mogłeś wejść do metra, znajdował się rząd sklepów. Chodziłem tam w poszukiwaniu nagrań disco. Był to czas, gdy 12” zaczęły się po raz pierwszy pojawiać na rynku.

Kiedy po raz pierwszy zagrałeś break beaty?

Pierwszym klubem, w którym grałem był Blue Ice. Był jak salon z barem. Mieścił się na Queens Village, mój tata mnie tam zaprowadził. Od czasu do czasu spotykał się tam ze znajomymi. Pewnego dnia mój tata usłyszał jak gram w tym sklepie z woskami, powiedział, że gram tak samo jak Dj’s w Blue Ice. Odpowiedziałem, że mógłbym tam zagrać. Tata przedstawił mnie więc właścicielowi o imieniu Price, i tak zacząłem grać … Za noc otrzymywałem 50 dolarów, jednak nie zależało mi na pieniądzach a na tym, żeby tam grać. Miałem jedynie 17 lat. Wraz z moim przyjacielem Lionel Vid Kid Martin'em chodziłem do sklepów, w poszukiwaniu muzyki (Down Stairs miał najlepszy wybór, przyp. Dziurawe Sample). Byliśmy przyjaciółmi, spotykaliśmy się i graliśmy w kosza. Chodziliśmy także na dużą ilość jamów. W końcu doszliśmy do wniosku, że musimy zacząć robić coś podobnego. Zaczęliśmy od imprez typu wesela, urodziny. W początkach block party nie było jeszcze mikserów z odsłuchem kanałów. Mixer znaczył ten przedmiot, który łączył dwa gramofony i umożliwiał przejście z jednego na drugi. Kiedy pojawił się mixer z możliwością odsłuchu, powiedziałem coś takiego „Wow I can’t belive they did this.” Dzięki temu granie stało się dużo bardziej łatwiejsze, mogliśmy grać utwory, które nie tylko znaliśmy, ale które słyszeliśmy podczas miksowania. Nie wiem jak byłem w tym dobry, robiłem tylko to co umiałem. Z czasem do klubu Blue Ice zaczęło przychodzić coraz więcej ludzi. Jeśli wcześniej było ich 25, 30 to teraz na weekendy pojawiała się setka. Price darzył mnie teraz serdecznością. Tak szybko jak zacząłem grać, tak szybko zyskiwałem popularność. Dziewczyny czekały na mnie przy wyjściu. Później ci sami właściciele z powodu nie możności zagwarantowania wstępu do Blue Ice większej ilości osób, otworzyli nowy klub – Encore. Właściciele znaleźli nowe miejsce na klub, potrzebowali mnie, żebym je sprawdził czy odpowiada. Sprawdziłem, było znakomite. Dosłownie zająłem się tym miejscem, sprzątnąłem wszystko, pomalowałem ściany, doradziłem jakiego sprzętu potrzebują zakupić. Pamiętam, że Flash raz się tam pojawił. Słyszałem tylko jego jedną taśmę. Nie mogłem uwierzyć w to, co robi. Wprowadził break beaty na inny, muzyczny poziom.

Czytałem historię Dj Divine, powiedział mi, że break beaty były grane w opozycji do muzyki disco!

To prawda. Działo się tak z powodów klimatu, jaki panował na Queens. To było coś więcej niż tylko spinning breaków. Graliśmy całe nagrania, całe utwory, w których były breaki. Bronx wyniósł to na inny level, oni zaczęli grać jedynie te partie utworu, które były połamane.

Dokładnie. Kiedy szedłeś do Down Stairs poszukiwałeś nagrań break jak bracia z Bronxu czy nagrań Disco ,jak to się działo na Queens?

Po Disco! Miałem swoje własne break beaty.

Jak to?

Miałem, całą sztuką było zagrać utwór tak, żeby ludzie go nie poznali.

Jak poznałeś Russella Simmonsa?

W tamtym czasie grałem w kosza w parkach i tam go widywałem. Russell trzymał sztamę z gangami.

Tak słyszałem, że był hustla!

Tak, robił swoje i od czasu do czasu razem się bujaliśmy. Mieszkaliśmy oddaleni od siebie o jakieś 10 bloków. W tamtym czasie jednak koszykówka angażowała mnie najbardziej. Gangi mogły organizować swoje mitingi na zewnątrz, ale mimo to nie dochodziło do konfliktów. Oni robili swoje, ja robiłem swoje, i nikt nikomu nie wchodził w drogę. Kiedy już grałem w Blue Ice, Russell zaproponował mi wspólne wyjście do Disco Fever. Russell naklejał na pociągi naklejki z hasłem Rush. Był to czas początków jego kariery w biznesie (w roku 1977 Russell założył firmę promocyjną Rush Production, Rush to dziecięce przezwisko Russela, przyp. Dziurawe Sample). Był promotorem nagrań, mógł mieć ze sobą płyty, podejść do każdego Dj i poprosić go by zagrał to, co chce. Nie pamiętam dokładnie, ale miał ze sobą nagranie z samplami z Love Is The Message, na którym jacyś kolesie rappowali. Pomyślałem, dlaczego ludzie płacą za to nagranie skoro mogli za freeko to usłyszeć w parkach. W tamtym czasie byłem najlepszym Dj z Queens.

Chcesz powiedzieć, że byłeś bardziej popularny niż Dj Divine, Disco Twins, Rat and Monkey?

Oni nawet nie mixowali tak, jak ja to robiłem.

Więc Ty grałeś w klubach, oni grali w parkach. Ale kiedy przychodziła zima i nie można było robić imprez w parkach to bywalcy parków, nie chodzili do klubów?

Russell organizował dużo imprez w parkach. Był jednym, którzy byli w stanie dokopać Fantasi. Ja grywałem w klubach wraz z Elai Tubo. Duża liczba ludzi nie wspomina dziś o Elai Tubo, to on produkował i miksował wszystkie wczesne nagrania Eric B i Rakima. Elai był Dj w Renaissance.

W Harlemie?

W Queens, poprawnie klub nosił nazwę Renaissance Disco. Mogłeś tam pójść i zobaczyć te wszystkie dziewczyny Nile Rogersa. Renaissance było większe niż Blue Ice. Mieścił się na Hillside Avenue. Musiałem się przebierać w coś żeby tam chodzić. Był głównym klubem Queens. Tak sobie myślę, że powodem, dla którego party Herca stały się tak bardzo popularne wynika z tego, że ci wszyscy ludzie z ulicy nie mogli chodzić do takich klubów jak ten.

Red Alert mówił to samo …

Otóż to. Te same rzeczy działy się na mojej dzielnicy. Ludzie z ulicy nie mogli chodzić do Renaissance, więc zaczęli robić swoje własne imprezy.

Co myślałeś o takich artystach jak Flash, Fantastic 5, Cold Crush Brothers, Treacherous 3?

Na początku, gdy mieliśmy ich płyty, to nie za bardzo czułem tych artystów (mówi o wykonawcach Sugar Hill i Enjoy przyp. Dziurawe Sample).

Sugarhill Gang nie był najlepszym przykładem hip hopowej muzyki, nie wolałeś przejść się na Bronx i sprawdzić jak to wygląda, posłuchać live tape?

Cóż nie odwiedzałem Bronxu w tym celu, aż do roku około 1978.

I tak wcześnie jak na Twój wiek.

Chodziłem tam, ponieważ ludzie rymowali. Rozkręcali imprezy. Słyszeliśmy emcee, ale początkowo Dj's nie pozwalali nikomu mówić nic do mikrofonów. Mówienie do mikrofonu, nawet skandowanie tłumu było czymś rzadkim. W tamtym czasie mieliśmy brata – Sweete G. Był jednym z pierwszych, który chodził po klubach i wchodził na majka. Przychodził też do Blue Ice i wszędzie tam gdzie grałem, i robił swoje do czasu, aż powiedziałem O.K. Gee wystarczy. Dzisiaj pracuję w sportowym marketingu.

Jak długo grałeś w Encore?

Grałem tam od 1981 do 1982 roku, ponieważ zaczynał to być czas dość zwariowany. Południe miasta zaczęło przychodzić do klubu, przynosili narkotyki. Zdarzały się strzelaniny. Klub zaczął zarabiać naprawdę duże pieniądze i martwili się o nie, nie mając na uwadze mojego bezpieczeństwa. Fat Cat i inne koty zaczęli odwiedzać klub zanim odszedłem. We wtorkowe noce miałem tzw. Ladies Night, to był czas największego zainteresowania Fat Cat. Był tam taki gościu o ksywie FBI, który robił różne dziwne rzeczy. Trząsł całym klubem. Przychodził i mówił mi „Ralph zagraj mi Love Is The Message”. I tak w kółko. A ja wolałem to robić. Być w porządku. Gdy potem chodziłem po projektach, to każdy mówił to jest Ralph, on jest cool. Potem zacząłem grać na Brooklynie w Town Hill Two. Był tak jakby głównym klubem w tej części miasta. Właściciele klubu Encore wykupili ten klub, też nie odpowiadała im publiczność. Zmieniliśmy nazwę z Twon Hill Two na Panorama. Był to dobry klub. Cały ruch Jamajczyków tam uczęszczał, wiesz ocb? Ganja i te rzeczy. Mieliśmy otwarte czasami nawet do 10 rano.

Zanim zacząłeś tworzyć Video Music Box, szkoliłeś się w jakieś szkole z tego zakresu wiedzy?

Tak, byłem w collegu od 1978 do 1981. Uczęszczałem do LaGuardia Community College przez 2 lata. Następnie do New York Tech w Westbury. To tam zdobyłem tytuł wyższej uczelni z zakresu telewizji i komunikacji. To było moje wprowadzenie do świata filmu i telewizji.

Czy miałeś inne przydomki poza Dj Ralph McDaniels?

Zawsze byłem Ralphem. Przez jakiś czas byłem jako Dj Calypso, ale to nie działało.

Rozumiem. Co Cie tknęło do tego by zająć się video?

Miałem praktyki w Colegu w WNYC na kanale 31. Osoba, która prowadziła praktyki powiedziała mi: „Podoba mi się to jak pracujesz, nie spóźniasz się. Jeśli zdasz college to Cie zatrudnię”. I tak oto dostałem moją pierwszą pracę. Byłem inżynierem, nie robiłem nic przy produkcji telewizyjnych show. Ale oglądałem te show od kuchni i mówiłem ludziom, że pracuję przy ich produkcji. Ten kanał był o sztuce i gotowaniu.

Jak doszło do tego, że zdecydowałeś się na swoje własne show?

Pierwszy pomysł Video Music Box powstał, kiedy byłem inżynierem i mieliśmy te wszystkie 30-minutowe taśmy z nagraniami występów. To nie były muzyczne video, ale nagrania przedstawiające ludzi śpiewających piosenki. To były nagania Whispers i innych grup ze stajni Solar Records. Whispers, Lakeside i inni. W tamtym czasie te nagrana były czymś!

Uwielbiałem oglądać te stare nagrania występów grup muzycznych.

Tak, mieliśmy inne podejście do nagrywania. Mieliśmy różne kamery, kręciliśmy z różnych perspektyw. Kiedy pojawiło się MTV, nie robili tego.

Oni nie puszczali czarnej muzyki, aż do pojawienia się sukcesu Michaela Jacksona. Co dokładnie robiłeś jako inżynier?

Inżynier był za sceną jak człowiek z kamerą. Przygotowywał taśmę do nagrania. Podejmował decyzję, że sygnał jest odpowiedni i można nagrywać. Nasza antena była umieszczona na World Trade Center. Dzwoniłem do gościa z WTC i pytałem się czy wszystko zostało dobrze nagrane. Tak wyglądała moja praca. Pewnego razu pojawili się ludzie z kanału 13 i pytali o te taśmy z muzycznymi nagraniami. Pokazałem im je i powiedziałem, że powinniśmy zrobić oddzielne show poświęcone tej tematyce. Po pół roku pojawili się ci sami ludzie mówiąc, że planują zrobić show oparte na tych taśmach video. Kiedy pierwszy raz im o tym mówiłem, pozostało to bez echa, czułem, że wykorzystują mój pomysł na show. Oni mieli takie podejście do mnie: „well they want me to do it, they don’t want you to do it”. Powiedziałem im, co o tym myślę …. Udzielałem głosu do tego show, które nazywało się Studio 31 Dance Party. Początkowo nie mogłem się dogadać z ludźmi od tego programu, puszczali słabe video, takie, które uważałem na staromodne.

Nie opierali się na czarnej muzyce?

Byli Czarni! Powiedziałem, że nie będę uczestniczył w czymś tak słabym. Poszedłem do dyrektora i wyjawiłem mu mój plan video show. Odpowiedział „O.K. Ralph, jak chcesz nazwać swój program?” Odwiedzałem Video Music Box!

Skąd ta nazwa?

Powstała ot tak!

OK, powiedz mi, kiedy pierwszy program został wyemitowany i kiedy nadałeś swój autorski show?

Pierwsze show było prawdopodobnie w maju 1983. Video Music Box pojawiło się w grudniu 1983.

Jakie było pierwsze nagranie, które wyemitowałeś w Video Music Box?

Oczywiście Michaela Jacksona, także Pointer Sister z przebojem Im So Excited … także rzecz jasna Whispers i Shalamar.

Więc początkowo skupiałeś się na R&B a później zająłeś się Hip Hopem?

Tak, ponieważ wtedy nie było żadnych hip hopowych teledysków.

Jak się nazywało to show w piątkowe noce na kanale 7? … Hot Tracks?

Tak, Hot Tracks!

Inspirowałeś się nim?

Utwierdzał mnie w przekonaniu, że to co robię to dobra rzecz. Kiedy zobaczyłem Hot Tracks dopiero zamierzałem stworzyć swój własny show.

Jak to się stało, że program zaczynał się muzyką Whodini z utworu Five Minutes of Funk?

Five Minutes of Funk był moim ulubionym jinglem. Kochałem ten utwór. Brzmiał jakby był zrobiony specjalnie dla mnie. Później miałem też inne grupy, które były na czasie. Na starcie programu mięliśmy np. James Browna, Madonne, Prince, Jimi Hendrixa i białą grupę ze świetnym teledyskiem, nazywała się Ah Ha. Oczywiście wszystkie te utwory łączyliśmy w jeden, robiliśmy mix.

Miałeś swoją ekipę, która Ci pomagała?

Miałem ekipę, ale to byli pracownicy stacji telewizyjnej. Video Music Box na początku był w całości oparty tylko na teledyskach. Więc nie było w gruncie rzeczy, w czym pomagać, to byli ludzie od kamer, od edycji. Byli ze mną gdzieś do roku 1987.

Twój program powstał przed Donnie Simpsonem i BET?

Dokładnie, wtedy nie było jeszcze BET, co mnie zadziwiło obchodzili 25 lecie powstania! Jedyną rzeczą, o której istnieniu wiedziałem był MTV. Ale nie mogłem jeszcze tego oglądać, ponieważ transmisja nie była jeszcze wszędzie dostępna. Początkowo MTV było możliwe do odbioru tylko na Manhatanie i to między 23rd a 57th. Moje show było dostępne w całym mieście.Ludzie oglądali tylko ten kanał w nadziei, że trafia na mój program. Kanał 31 nie miał nigdy przeprowadzanych ocen Neilsona. Dopiero później usłyszałem o jego systemie ocen …. W końcu dowiedziałem się od ludzi z branży, że mój program ogłada około 50 tysięcy ludzi. Chciałem ten wynik powiększać. Później w ocenie Neilsona otrzymałem wynik 1, co oznaczało, że mój program ogłada duża liczba ludzi.

Jak więc Twoi pracodawcy mieli do Ciebie stosunek, po tym jak niewątpliwie odniosłeś sukces?

Po koniec roku mięliśmy takie i takie liczby osób, które oglądały nasza stację. Nie tylko mój program, ale całą stację! Właściciele wykorzystywali popularność mojego programu do tego, aby stacja wyglądała dobrze. Nie podziękowali mi za to, ponieważ ich zamiarem nie było poszukiwanie czarnych wykonawców, których można by było umieścić na antenie. Im zależało na starszej, białej publiczności.

Yeah i to jest szalone z tego względu, ponieważ ludzie oglądający Twoje show, nabijali oglądalność też innym programom. Musieli włączyć program wcześniej i zapewne zostawiali te samą stację po zakończeniu VMB. Producenci, dyrektorzy i właściciele stacji nie potraktowali Twojego show z należytym szacunkiem, ponieważ Twoje show spowodowało większą popularność całego programu.

Dokładnie. Ale oni nigdy tak naprawdę nie doceniali tego typu programów. Oni nie rozmawiali w ten sposób, że mój program mógł stać się katalizatorem do stworzenia innych ciekawych programów. Nigdy nie wspomnieli żadnemu promotorowi o moim show.

Czy oni kiedykolwiek podnieśli Ci budżet na show?

Otrzymywałem wynagrodzenie, ale nie wzrastało wraz z popularnością stacji. Ale będąc szczerym, było dobrze, ponieważ moje wynagrodzenie było większe, nić mógł zarobić jakikolwiek inżynier.

Plus to, że była to dobra reklama Twojej osoby. Zacząłeś robić niezły rozgłos, ludzie przysyłali Ci swoje nagrania z prośbą żebyś je wyemitował? Mówię o ludziach takich jak Temptations i innych, które były wtedy na czasie.

Emitowałem teledyski lokalnych grup, które spotykałem. Muzyczne wytwórnie bardzo powoli zgłaszały się do mnie. Za to ja starałem się dotrzeć do nich i wysyłałem im listy pytające, czy nie chcieliby wyemitować swoich teledysków. Ale były grupy, które same się do mnie zgłaszały. Ful Force np. i inne grupy, które zaczęły tworzyć hip hopowe środowisko. Fat Boys, Kurtis Blow i Whodini, ich teledyski emitowałem, jako pierwsze hip hopowe videa. Kool Moe Dee i inni artyści z Jive też się zgłaszali, ale dopiero późnej.

Jak zacząłeś nagrywać koncerty w klubach, jak chociażby w Zanzibarze?

Zanzibar był jakby kontynuacją klimatu jaki miał The Garage. Chodziłem i nagrywaem ludzi, którzy zaczęli się pojawiać tam po raz pierwszy w ogóle. Tak nagrałem Eric B and Rakim’s 'My Melody' i 'Eric B for President!' Chodziłem z chęcią nagrania nowych ludzi, ponieważ sam byłem ciekaw kim są ci ludzie. Chodziłem też do Roxy. Pierwszymi, których tam nagrałem byli Force M.D.

Słyszałem, że tam (w Roxy) swoje występy mieli Run i L.L.

Yeah, mam ich nagrania. Nagrałem ich nawet przed Force M.D., Fat Boys, Kurtisem i Bambaatą. BET nigdy mnie nie odwiedzili. Pamiętam jak MTV zaczęło rosnąć w siłę. Pamiętam MTV jako kolejny kanał w stylistyce U68, który był muzycznym kanałem telewizyjnym. Grali w większości Rock and Roll. U68 było prowadzone przez Steve Leeds. Steve później pracował w MTV. Lubiliśmy się, więc poszedłem do niego i zaproponowałem mu emisję mojego programu w MTV, nie chciał się na to zgodzić. To było około roku 1984 albo 1985. Nawet jak Run Dmc odnieśli wielki sukces i było wiadome, że dużo ich płyt kupują białe dzieciaki, nie chciał się zgodzić na emisje mojego programu. Twierdził, że Run Dmc są dobrzy na koncert, ale nie do telewizji. Mówiłem mu, że w telewizji potrzeba hip hopowego programu, nie chciał mnie słuchać. Po 2 latach powstało Yo MTV Raps.

Wywiad przeprowadził: Troy L. Smith

West Coast Boogie with Home-Girl Shello

2011-11-14T20:09:00.003Z

Siemacie! Przedstawiam Wam kobietę, której twórczość absolutnie mnie zaszokowała i wciągnęła. Nie wiadomo o niej nic prócz tego, że w 1994 wydała album pt. "The Home-Girl", pochodzi z Zachodniego Wybrzeża i miała pseudonim Shello. 11 piosenek z albumu Shello to idealna mieszanka New Jack Swingu i G-Funku, są tam momenty typowe gangsta (rapowane przez nią!) jak i super melodyjny śpiew na konkretnych bitach (niektóre autorstwa Dj Quika). Oto jedyny klip promujący płytę pt. "West Coast Boogie":

I kawałek, który katuję bez przerwy od dwóch dni:

Obczajcie resztę!

Off We Go To Wrooklyn

2011-11-11T12:23:00.004Z

Ekipa OSC zwarta i gotowa... Do zobaczenia we Wrooklynie, jutrzejszej Mecce prawdziwego hiphopu. Peace!

7'' Bunny Wailer - Electro Rap (1982)

2011-11-11T11:45:00.003Z

Dla mnie wczorajsze odkrycie jest wręcz niebagatelne. Bunny, kuzyn Boba Marleya, jest współzałożycielem przełomowej kapeli roots reggae The Wailers, i jedynym żyjącym jej członkiem z oryginalnego składu (Peter Tosh, podobnie jak wielu wielkich muzyków z Babilonu zginął zastrzelony). Jamajka stolicą muzyki reggae, pierwszych soundsystemów i matką wielu późniejszych artystów (chociażby zmarłego kilka dni temu Heavy D). Sposób deklamacji jamajskich toasterów był początkowo wykorzystywany przez Kool Herca - taki sposób wypowiedzi po raz pierwszy zobaczyli Pow Wow i M.C. B.L.O.B.E., późniejsi współtwórcy przełomowego Planet Rock.

Dla mnie to odkrycie może i nawet roku .... muzykę reggae mam w sercu od dawien dawna ... zawsze powtarzam ludziom, że ulice Bronxu przełomu lat '60 przy slumsach Trench Town wyglądają całkiem znośnie. Jamajka, jak mówi Kool Herc z niej płynie chemia kultury Hip Hop - One Love ... Sławy z Ghetta ...

Bunny Wailer nadal żyje na tej wyspie, posiada swoją farmę ...

Right Here...With SWV!

2011-11-11T10:26:00.005Z

Zdecydowanie jestem w New Jack Swingowym nastroju! Tym razem przybliżę jeden z najbardziej znanych i zasłużonych zespołów RnB i NJS czyli Sisters With Voices, skupiając się na ich debiucie. Trio zostało założone w 1990 roku w Nowym Jorku a w jego skład wchodziły Cheryl "Coko" Gamble, Tamara "Taj" Johnson oraz Leanne "Lelee" Lyons. Jak wiele wokalistek i SWV zaczynały śpiewać w chórze kościelnym ich demo przykuło uwagę Teddy'ego Riley'a, który pomógł dziewczętom przy ich pierwszym albumie "It's About Time" z 1992 roku. Płyta jest utrzymana w typowo New Jack Swingowym stylu a promowało ją aż 6 singli (pierwsze 6 utworów z płyty)! Nie będę przybliżał tu wszystkich ale zacznę od najbardziej znanego "Right Here (Human's Nature REMIX)":
zaznaczę, że oryginał też jest świetny!
Jako drugi zaprezentuję także remix do "Anything". Do oryginału został nakręcony klip, jednak w remiksie udzielają się Method Man, ODB i U-God z Wu-Tangu!

I jako trzeci mój ulubiony klip i numer czyli "Downtown":

Pozostałe single to: "I'm So Into You", "Weak", "You're Always On My Mind". Płyta okazała się sukcesem, osiągnęła 2X platynę w pierwszym roku sprzedaży. Na kolejną płytę fanom SWV przyszło czekać do 1996 "New Beginning" jednak nie posiada ona NJS klimatu, dalej "Release Some Tension" z 1997 i Gwiazdkowy "A Special Christmas" z 1999. Sisters With Voices to zdecydowanie jeden z najlepszych i najważniejszych zespołów RnB lat 90! Sprawdzajcie w ciemno!

Piłsudski About Voice Recording 1924!

2011-11-11T10:12:00.003Z

Witam! Jutro wszyscy Hip-Hopowcy mają święto, dzisiaj jednak polscy wielbiciele tej kultury (i Ci, którzy nie są w klimatach) mają Święto Niepodległości. Nie pisałbym może o tym (gdyż nie taki profil tematyczny ma nasz blog) gdyby nie świetna ciekawostka znaleziona na YT. Otóż przedstawiam Wam arcyciekawe nagranie dźwiękowe marszałka Józefa Piłsudskiego, w którym w zabawny sposób dzieli się swymi refleksyjami o głosu nagrywaniu! Opisuje w nim sprzęt, który rejestruje dźwięk i dzieli się spostrzeżeniami o (pozytywnych) konsekwencjach nagrywania! Dodajmy do tego, że życzy dzieciom uśmiechu jak i dorosłym "Niech się śmieją polskie dzieci..."! Właśnie i z okazji Święta Niepodległości życzę szanownym Czytelnikom i Redaktorom POKOJU, JEDNOŚCI, MIŁOŚCI i DOBREJ ZABAWY! Gdyby Piłsudski wiedział, że 80 lat nie minie a nagrywanie głosu będzie powszechne jak oddychanie!

Interview with Pete DJ Jones

2011-11-10T20:26:00.009Z

Myślisz, że jesteś Dj’em? Może i jesteś, możesz posiadać papierek, lecz bez umiejętności czytania potrzeb tłumu na nic Ci się on zda! Wiedza. Zapraszam do krótkiego wywiadu z prekursorem Dj’ingu, zasłużonym dla całej kultury hip hop. Kurtis Blow, można rzec pierwsza hip-hopowa gwiazda w showbiznesie, wspomina, że pierwszą osobą z dwoma deckami ujrzał w roku 1972, był nim …

W północnej Karolinie grywał swoje pierwsze imprezy, gdy przeniósł się na Bronx w roku 1970, zaczął grać coraz więcej w klubach. Emigracja do Nowego Yorku była spowodowana jego pasją, grał w bejsbol, a w NY zaś były lepsze możliwości ku polepszaniu umiejętności. Przez Curtisa często określany mianem „Dynamite Pete from Across the Street with that funky beat”. Od zawsze był wierny zasadzie, że prawdziwy hip-hop kształtuje charakter, zapewne dlatego był także nauczycielem w Junior High School 22, na 167th i Morris Ave. Według Kurtisa jest pierwszym, który w pełni określił jaki powinien być prawdziwy Dj – zapętlał jeden break w kółko, co pozwalało na "nieprzerwany" taniec. Posiadał także swojego emcee, niejakiego JT Hollywood (nie mylić z legendarnym Dj Hollywoodem, który pojawił się około roku 1973). W późniejszym czasie współpracował z Love Bug Starskim czy KC Prince of Soul, która nadal jest w grze. Pete jest jednym z pierwszych, którzy zapętlali breaki, zaczął przed Hercem, Bamem i Flashem.

Pokój … Nie wiem od czego zacząć … Kiedy zacząłeś miksować 2 płyty tego samego nagrania … i jakie to były nagrania?

Cóż, było to około roku 69 albo 70 … rzeczy typu James Brown, Peoples Choice, BB King, Johnny Taylor, Fatback Band … Właściwie to wykonywałem produkcję dla Fatback . … Ludzie od nich skontaktowali się ze mną, byli zainteresowani tym jak miksuję płyty, przynieśli swoje własne nagrania do oceny. Od tamtej pory produkowałem dla nich.

W jaki sposób miksowałeś 2 kopie tego samego nagrania w roku 1969?

Cóż, wiesz najlepszą częścią nagrania jest breakdown… co potem zaczęto nazywać break lub breakbeatem. To była ta część przy której ludzie najlepiej się bawili … Więc chciałem aby ta ich zabawa była dłuższa, grałem energetyzującą cześć kawałka w kółko. Miałem mikser z sygnałem … tak, że mogłem słyszeć na słuchawkach nagranie podczas gdy na drugim talerzu grało coś innego. Miałem dwa nagrania … przeważnie 45 rpm i 3 minutową piosenkę, którą mogłem przedłużyć do 10 minut. Wtedy nie było wiele takich piosenek, więc jeśli musiałem didżejować na imprezach, które trwały 3 godziny musiałem rozszerzyć te nagrania przez puszczanie niektórych fragmentów raz za razem.

Jak wyglądał Twój sprzęt?

Mikser Sony Microphone – Later a GLI 7000 Mixer – był wielkości telewizora. Nigdy nie zrobili do niego crossfadera.

Kto jeszcze mixował w ten sposób w tamtym czasie?

Grandmaster Flowers z Brooklynu, Maboya, Plumber Flash, Herc i Bam byli przed nimi. Grandmaster Flowers mixował najlepiej … Flash był najszybszy.

Kto był pierwszą osobą, którą usłyszałeś jak rapowała?

Dj Hollywood.

Czy miałeś Emcee’s którzy rymowali dla Ciebie?

Luvbug Starski … był jak syn dla mnie … wziąłem go z ulicy i pracował w moim klubie. Także JJ The Disco King i Kc The Prince Of Soul.

Kiedy przeszedłeś na emeryturę?

Około roku 1980 … miałem wiele klubów … Potrzebowałem zarządzać nimi.

Czy czujesz się częścią historii Kultury Hip Hop? (Flash powiedział, że jesteś pierwszą osobą, u której zobaczył jak miksujesz 2 takie same płyty … i pierwszą z wyjściem sygnałowym na mikserze)

Cóż, byłem klubowym Dj … Musiałeś być pełnoletni by wejść do miejsc gdzie grałem. Ludzie dlatego mówili o Flashu, Bamie i Hercu, bo byli dj grającymi w parkach … każdy mógł iść do parku, tam nie było limitu wieku, ale oni byli za młodzi by zobaczyć jak ja gram.

Kiedy powróciłeś do Djingu?

W 1987 … było ciężko trzymać się od tego z dala … Wciąż gram i mam mnóstwo płyt w domu i wiele poszukuję.

Słuchasz rapu, kogo?

Ja Rule, Jay-Z … Nie wiem co oni mówią, ale ich muzyka jest dobra … brzmi staro.

Jeśli mogę, ile masz lat?

73.

Nie trzymasz sie Kurtisem i innymi starszymi wyjadaczami?

Tak, jesteśmy w Hip Hopowym sojuszu… Ja, Kurtis Blow, Russell Simmons, Herc i Theodore … szukamy dróg by tworzyć pozytywny Hip Hop.

Wywiad przeprowadził JayQuan, w 2001 roku. Peace!

I Want My Name Back (2011) reż. Roger Paradiso

2011-11-10T01:00:00.006Z

5 listopada odbyła się premiera filmu dokumentalnego o Sugarhill Gang - I Want My Name Back.Film ma być wyrazem tego co zespół przeszedł przez lata upadków i wzlotów. Ich walki o powrót do muzycznego świata oraz próbą przywrócenia (sic!) dobrego imienia. Jednocześnie zespół pracuje nad nową płytą, mającą być fuzją rocka, reggae i funku- Mixing It Up This Time. Prawdopodobnie na albumie zabraknie Big Bank Hanksa.

Ponadto występują członkowie Naughty by Nature, Grandmaster Caz, Mele Mel i inni.

Czas trwania: 85 minut

Founding Fathers: The Untold Story of Hip Hop (2008) reż. Hassan Pore, Ron Lawrence

2011-11-09T22:31:00.004Z

W 2008 roku powstał kolejny film o tematyce hip hopowej.Tym jednak razem ... nie jest to powielany obraz przedstawiający te same fakty, nieco tylko z innej perspektywy. Autorzy, postanowili dotrzeć do początków ruchu jakim jest hip hop ... idąc tropem pierwszych imprez dotarli na Brooklyn.

"The history we know states hip hop started in the Bronx, but this documentary indicates that this is not true."

Tak oficjalnie wygłaszają się o swojej pracy sami autorzy ... nie można uprzedzać faktów .... dokonania Herca są nie do przecenienia ... jednak coś jest na rzeczy, skoro już w latach 60 brooklyńskie ekipy (chociażby Fantasia Sound) robiły spory hałas ....

W filmie występuję plejada proto hip hopowych artystów:
Pete Dj Jones, Disco Twins i inni.

Wspominając takich mało znanych pionierów jak Grandmaster Flowers czy Mocambo, pamiętajmy, że jeszcze wiele przed nami do odkrycia!

Poniższy film to zapis wykładu na temat pierwszych znaczących Dj... biorą w nim udział Dj, działający we wczesnych latach 70 .... Jak na razie sam film nie jest dostępny. Czekamy ....

Zdjęcia poniżej dokumentują brooklyńską scene soundsystemową ... WOW

Coke La Rock & Melle Mel - Hello - Merry Christmas Baby (2008)

2011-11-09T18:05:00.003Z

Otóż to! Drodzy fani prawdziwej szkoły ... sam nie wiem czemu dopiero teraz to zamieszczam ... Dziurawe ...

Mimo, że Melle Mel sam siebie określa jako Pierwszego Mc, to na długo nim chociażby zaczął tańczyć Break Dance, za majki łapało nie mało. Coke La Rock należał do ekipy Herca The Herculoids, był zaś jego przyjacielem na długo przed pierwszymi bibami. Razem uczęszczali do klubów na tańce.

W 2008 roku powstał spontaniczny utwór, który z uwagi na studyjny zapis nagrania stanowi jedyną nagrywkę Coke La Rocka! Pierwszy Mc oraz jego jedynie nagranie po koło 35 latach od pierwszych imprez z jego udziałem.

Coke La Rock & Melle Mel - Hello - Merry Christmas Baby

Produkcja: Platinum Ice

Grandmaster Flowers spins in '79

2011-11-09T17:56:00.007Z

Legendarny DJ z Brooklyn'u. Pionierzy Hip Hop'u, zajmujący się dj'ingiem, bardzo często wspominają jego osobę jako inspirację i wzór dla samych siebie. Najwcześniejsze informacje związane z jego osobą jakie udało mi się ustalić, pochodzą z końca lat 60. Oczywiście nie ma mowy by mówić tutaj, że Grandmaster Flowers był hiphopowym Dj'em.

Jednak jako "ultra pionier" w tej dziedzinie, niewątpliwie w olbrzymim stopniu przyczynił się do rozwoju tego odłamu kultury, na czas gdy nikt jeszcze nie miał zielonego pojęcia, że powstanie wspomniana kultura. Gdy gangi rządziły Nowym Jorkiem, Flowers rozgrzewał stadion Yankesów, podczas koncertu James'a Browna w 1969, na zachodzie Bronksu. Początki lat 70. spędził poza klubami, działając na lokalnej scenie Brooklynu, mając na względzie okoliczne parki, pierwsze dyskoteki w licealnych klubach przy szkole, czy imprezach okolicznościowych. Wiele dzieciaków, z odziału największego gangu miasta które nigdy nie śpi... Black Spades, było częstymi gośćmi na jego eventach tym samym, Flowers był dość znaną postacią w Bronksie, gdzie Spades z początkiem lat 70. przenieśli swoją kwatere. Przytaczając wywiad z Dj'em Dr. Transition z Brooklynu, Flowers potrafił miksować na trzech gramofonach jednocześnie, będąc przy tym niesamowicie szybkim i sprawnym. Świetnie czuł się, w gatunkach funk, soul i disco... W jego repertuarze nie brakowało kawałków tj. "Good Times", "Love Is The Message" czy "Bounce, Rock, Skate, Roll"... Końcówka lat 70., w jego życiu upłynęła na stopniowym popadaniu w uzależnienie narkotykowe, co w efekcie powodowało powolne usuwanie się jego osoby w cień. Flowers zmarł w 1992 roku w osamotnieniu, pozostając w pamięci pionierów i fanów jako fundament inspirujący. Szacunek!

Heavy D R.I.P. (1967-2011)

2011-11-08T23:16:00.002Z

No Silence In Da Block! Deuter - "Nie Ma Ciszy W Bloku"

2011-11-08T16:43:00.007Z

Czasem na naszym blogu pojawiają się polskie akcenty. Idealnym przykładem początków rapu w Polsce jest remix "Nie Ma Ciszy W Bloku" punkowego zespołu z Warszawy-Deuter. Co wyróżnia ten kawałek? W PEŁNI Old Schoolowy klimat!! Styl rapowania, brzmienie perkusji, basu cała aranżacja... jakby żywcem wzięte z Boogie Down (a załapałoby się bo to rok 1987). Szacunek! To jest funkowo świeże!

New Jack Swing Creator - Teddy Riley

2011-11-08T16:01:00.005Z

Teddy Riley (a właściwie Edward Theodore Riley) urodził się 8 października 1967 w Harlemie. Już od piątego roku życia zaczął interesować się muzyką i nauką gry na instrumentach. Talent muzyczno - wokalny pozwoliły mu się później zapisać w historii muzyki jako twórcę podgatunku RnB - New Jack Swing. Zanim jednak zajął się śpiewem wyprodukował dla Kool Moe Dee 12" "Go See The Doctor", była to pierwsza piosenka, której produkcją zajął się Teddy.

Jeśli chodzi o Old School Rap, Riley brał udział w produkcji płyty Doug E. Gresh And The get Fresh Crew "The Show".
Oczywiście najbardziej znanym przedsięwzięciem Riley'a była grupa Guy, którą tworzył z Timmym Gatlingiem i Aaronem Haalem (ten pan jest doskonale znany fanom 2Paca za sprawą udziału w piosence "Toss it Up"). Kariera grupy rozpoczęła się w 1987 albumem pt. "Guy", z którego pochodzi ich najbardziej znany hit (także graczom GTA San Andreas) zatytułowany "Groove Me":

Był to pierwszy New Jack Swingowy przebój, który nadał w dużej mierze styl muzyce RnB w latach 90. Następnym albumem był "the Future" z 1990 i "Guy III" z 1999. Po wydaniu drugiej płyty jak widać drogi panów się rozeszły a Teddy Riley rozpoczął karierę producencką pracując z takimi legendami miejskiej muzyki jak: Keith Sweat, Heavy D, Wreckx-N-Effect, Bobby Brown, Johnny Kemp i... Michael Jackson (praca nad LP "Dangerous").
W 1991 roku Riley założył nową grupę - Blackstreet wraz z Thomasem Taliaferro, znaną dzięki wilkiemu hitowi "No Diggity" (1996) z Dr.Dre i Queen Pen:

Grupa zmieniała skład osobowy wielokrotne i dopiero w 1994 udało jej się wydać z sukcesem płytę pt. "Blackstreet". Hit z Dre pochodzi z rok później wydanej "Another Level".
Teddy Riley to człowiek, który zmienił brzmienie RnB z typowo balladowego na mocniejsze, rapowe za sprawą mocnych podkładów. Estetyka ta miała gigantyczny wpływ na rzeszę twórców muzyki Rhytm And Bluesowej. Sprawdzajcie albumy Guy i Blackstreet, skoro sam MJ wziął go do pomocy to musi coś w tym być. Jest to Dr. Dre RnB!