niedziela, 5 sierpnia 2012

Short Hip Hop History In France

W roku 1979 Sidney Duteil, muzyk, kolekcjoner płyt oraz Dj’s w afroantylowym klubie w paryskim l'Emeraude Club, po raz pierwszy słyszy rap podczas transmisji Smash Hit. Był to utwór Rapper’s Delight. Nie zafascynował się jednak tym disco'wym utworem. Dopiero po poznaniu Planet Rock, odkrywa prawdziwy hip hop, którego elementy wprowadza do swojej funkowo – disco kapeli  Black, White & Co. Sidney grał tam na saksofonie.
W roku 1981 i 1982 pojawiają się wolne media, co pozwoliło na powstanie nielicznych undergroundowych przedsięwzięć. Dj Dee Nasty prowadzi autorską audycję w radio Carbone 14. Sidney otrzymuję podobną propozycję w Radio 7, w której stał się gospodarzem Rapper Dapper Snapper.
W tym samym roku w Nowym Jorku dwójka Francuzów mieszkających na stałe w USA, Jean Caracos i Bernard Zerki zakładają nową oficynę wydawniczą – Celluloid. Wytwórnia rozpoczyna współpracę z Bambaatą, Fab 5 Freddym, Grandmixerem DST oraz innymi prekursorskimi hip hopowymi artystami z NY.  W 1983 roku pod szyldem ich marki kazał się utwór Change The Beat Fab 5. Singiel zawierał dwie wersje tego nagrania, męską (Fab 5 Freddy) oraz damską, wykonaną przez francuska rapperkę – B-Side aka Fab 5 Betty (ówczesna dziewczyna Zerki), rapującą po francusku. Pod koniec utworu, już po angielsku wypowiada słowa, które stały się klasyką cuttingu: „aaah this stuff is reallyyy freshhh”.

Hip hopowa kultura przybyła do Francji w roku 1982, wraz z pierwszą międzynarodową hip hopową trasą koncertową New York City Rap Tour. Ekipa Zulu Nation odbyła podróż do Londynu i Paryża, odwiedzając w tym drugim mieście: Hippodrome de Pantin, klub Bataclan oraz Palace. We Francji pod sztandarem hasła nawołującego do jedności i pokoju (we francuskim języku brzmi to tak: Paix,Union,Amour et S’éclater) prężnie, wśród wielonarodowego społeczeństwa zamieszkującego przedmieścia Paryża, rozwija się prawdziwa kultura hip hop. Od początku zaczepiona na właściwych wartościach, kierowana przez członków UZN, często wspomaganych przez już wtedy legendy zza oceanu.

„W nocy zobaczyłem transmisję w telewizji. Odepchnąłem meble pod ścianę i próbowałem tańczyć jak b boys. Od tamtego czasu hip hop już zawsze jest częścią mojego życia.” - Solo
 „Prawdopodobnie nie byłbym tym kim jestem, gdybym tamtej nocy nie ujrzał Rock Steady Crew.” - Bob Sinclar
Double Dutch Skipping Team podczas New York Rap City Tour 1982 
Hip Hopowa tożsamość skupia się początkowo wokół bboingu. Bboys z tamtych czasów: Noel, Patrice rozwinęli i nadali kształt francuskiej szkole hip hopowego tańca. Powstają pierwsze składy: Paris City Breakers, Street Kids, Actuel Force. Plac Trocadero i klub Bataclan, w którym rezydował Dj Chabin, stają się miejscem ich spotkań. Także plac przed wieżą Eiffel’a staje się miejscem spotkań wszystkich bboys z całego miasta.
Dj Chabin jest uważany za pierwszego Dj'a we Francji, który rozpowszechnił muzykę rap. La Chapelle było uznawane za paryski Bronx. Kluby: Rex Club, Opera Night, Blue Hands, Bainds Douches, Emerald, Palace, Phil One, goszczą pierwszych bboys. Prekursorem francuskiego bboingu jest tajemniczo brzmiąca ekipa - IZB (Incredible Zulu Boys).

W 1984 roku Sidney, który wciąż prowadzi swoja audycję, stał się pracownikiem głównej francuskiej telewizji TF1. Marie Briere dyrektor tejże telewizji jako najbardziej rozpoznawalnej postaci pierwszej francuskiej generacji hip hopowej, zaproponowała Sidneyowi prowadzenie weekendowego programu poświęconego kulturze hip hop. H.I.P.H.O.P. był emitowany w każdą niedzielę po serialu Starsky & Hutch. Program, który początkowo promował jedynie taniec, zdobył ogromną popularność wśród dzieci i młodzieży z francuskich przedmieść. Sidney zapraszał amerykańskich gości, którzy służyli radą, tworząc tym samym pierwszą prawdziwą możliwość nauki bboyingu. H.I.P.H.O.P. był pierwszym programem poświęconym kulturze hip hop … na świecie! Sidney jako prowadzący stał się pierwszym czarnoskórym prezenterem telewizyjnym występującym regularnie w popularnym programie.
Popularność programu przyczyniła się do zainteresowania się hip hopem grup, które do tej pory zainteresowania nowym ruchem, nie wykazywały. Smurf, nazywany we Francji taniec Electric Boogie, stał się medialnym określeniem bboingu. Ludzie spoza otoczenia zaczynają zwracać uwagę na tych niesamowitych dzieciaków, kręcących się na głowach.

Sidney, który założył legendarna grupę Paris City Breakers, odwiedzał z nią przedmieścia stolicy. Znacie oldschoolowe okulary o podobnych designie, co te? ...

... zaprojektowane przez Alaina Mikli, zostały wypromowane przez Sidneya w jego cotygodniowym programie.

Ogromy sukces programu H.I.P H.O.P paradoksalnie doprowadza do zaprzestania jego emisji. Sidney, którego twarz stała się rozpoznawalna, widniejąca na okładkach magazynów, wraz ze swoimi ludźmi przygotowuję się do stworzenia nowego, większego show. Program jednak bardziej skupiony na muzyce, posiadający znamiona muzyki pop, nie zdobył akceptacji miejskiego otoczenia. Po kilku miesiącach emisji, przestaję być nadawany. Hip hop wraca do podziemia. 

H.I.P.H.O.P. był nadawany przez 43 tygodnie ...

Sidney wydaje kilka pierwszych hip hopowych singli, Hip-HopLet's Break ...

Graffiti odgrywa ważną rolę we francuskim ruchu hip hopowym. Obszar La Chapelle (nieużytek przy stacji metra od Stalingrad), odkryty przez BBC (Bad Boys Crew, Jay, Skki, Ash2, Slaze), jest kolejnym miejscem tworzenia się francuskiego ruchu hip hopowego. W miejscu tym stacjonują Dj’s: Dee Nasty, Dj   Jo i Dj Max. Te block party w La Chapelle były znane pod nazwą Free Jams.

Queen Candy zakłada pierwszy hip hopowy fanzine we Francji – Zulu Letter. Paryski odział UZN staję się najprężniej działającym zaraz po tym na Bronxie. Jednak pewne problemy w społeczności hip hopowej, przyczyniły się do błędnego odebrania UZN przez media, które określały te organizację jako gang.

Stacje radiowe w Paryżu zaczęły puszczać czarną muzykę, która stawała się coraz bardziej popularna. Amerykańscy hip hopowi artyści byli zapraszani do stacji radiowych, ich styl jest naśladowany przez francuską młodzież. W radiach pojawiają się słuchowiska, warsztaty z bboingu. Bboys z RSC opracowywali podstawowe kroki we francuskich radiach. Tworzy się nowa kultura w podmiejskich dzielnicach.

Po pierwszym dużym rozgłosie, wydawało się, że bboying zanika. Po dwóch latach intensywnego zainteresowania, media ogłosiły śmierć bboingu.

Tak samo jak w USA, po kilku latach medialnego zachwytu bboyingiem, zszedł on do podziemia, gdzie w środowisku emigranckim wciąż się rozwijał. W tamtym czasie domowe zestawy video były rzadkością, więc sympatycy musieli wykazywać się dobrą pamięcią i wyobraźnią by odtworzyć zauważone przez ułamek sekundy ruchy. Młodzi bboys byli także narażeni na szydery tych, którzy uważali, że bboing nie jest już modny.

W 1984 roku Dee Nasty, prekursor skreczu we Francji wydaje pierwszą rapową płytę, mocno przesiąkniętą funkowymi brzmieniami – Panam City Rappin' (Paryż bardzo często był określany mianem Panamy) w swojej własnej wytwórni Funkzilla. Płyta będąca kompilacją funku z rapem została w całości wyprodukowana, zmixowana, a zawartość zarapowana przez Nasty. 

Nieużytek terenu przy La Chapelle wrócił do swojego prawowitego właściciela, który w tym miejscu wybudował biurowiec. W latach 1987 - 1989 klub Globo z imprezami Chez Roger Boite Funk stał się kolejnym miejscem spotkań paryskich hip hopowców. Dee Nasty jest rezydentem w tym klubie. Odbywające się tam contesty bboyingu i koncerty zagranicznych gwiazd muzyki rap, zapewniły Globo status francuskiego klubu Roxy.
Element graffiti/bombingu zostaje wkrótce przejęty przez ekipy: PCP (Paris City Painters), później znane jako Force Alphabetique, w której skład wchodzili tacy bomberzy: Blitz, Spirit i Asphalt; Roots Rock Crew; PAW (Police Against Writter) z Bando, Muck, Boxer’em i Sheek’iem, który również był członkiem TCG (The Crime Gang), ekipy złożonej przez Kaze i Dozera; FBI (Fabulous Bomb Inhability) z Darco, Gawky, Loomit’em; KOP (Kontrol Of Paris): Joey i MEO, którzy w późniejszym okresie połączyli swoje siły z Mode 2, Coltem i Bando w ekipie zwanej 156, założonej przez Jonone, urodzonego w Bronxie writera. Z biegiem lat powstawało coraz więcej ekip.

 W 1987 powstała MKC (Mafia Killer Crew) z Bustem, Dozerem i Sheed’em; B.O.S. (Boss Of Scandalz) jednocząca TCG i BBC. W 1988 roku CIA (Criminal In Action)  pochodzących z Holandii Angel’em i Shoe’m oraz Bando, Muck, i Seen (nie mylić z legendarnym writerem z NY). Ekipa 93 MC (93 Mafia Crew) z Kea, Mode 2, Fame, March, Mao, NTM (Nique Ta Mere), OBK (Old Boy Krew), TOP (The Old Paris).
W 1986 roku Johny Go i Destroy Man wydają pierwszą “12 w dużej wytwórni – Egoiste’b/ On l’balance. W tym samym roku Daniel otwiera sklep Ticaret na ulicy Chateau-Landon w okolicy stacji La Chapelle. Sklep oferował ubrania, płyty i tematyczny asortyment, aż do jego zamknięcia w drugiej połowi lat ’90. W tym czasie muzyka hip hopowa odnosiła sukcesy, kultura reprezentowana do tej pory przez taniec, w opinii publicznej stała się jedynie synonimem samej muzyki.

W roku 1988 Johnny Go (Jhonygo) i Destroy Man wydają drugiego maxi singla J’en ani assez (Mam tego dość), Nec + Ultra wydają JeRap, Dj Jo rozpoczyna współpracę z DMX Boys.  Pod koniec 1988 roku Dee Nasty i Lionel D powołują do życia emisję Deenastyle na falach Radia Nova. Wszyscy raperzy mniej lub bardziej znani dziś, pojawili się w niej.

St. Denis na północnych przedmieściach Paryża był miejscem ważnym dla rozwoju hip hopu. W Marsylii powstaje grupa B. Vice. Marsyliański rap koncentruje się głównie wokół postaci Chill’a (aka Akhenaton) i Shurikina, którzy w roku 1989 wydają pierwszą kasetę „Concept”. Kaseta sprzedaje się w rekordowej ilości 3.000 egzemplarzy.  Francuski rap kontynuuję przygodę dyskograficzną wraz z wydaniem składanki Rapattitude, na której znajduję się przebój Peuples du monde, sygnowany przez Tontona Davida. W połowie lat ’90 powstają pierwsze niezależne struktury wydawnicze: La Cliqua i Arsenal Records. Dj Cut Killer wypuszcza klasyczne mixtape’y wydawane na kasetach.
Kiedy w 1989 roku francuski rap zaczął się klarować, media na nowo zainteresowały się tym zjawiskiem. Ci którzy doskonalili swoje umiejętności od lat, znów stali się popularni. Tancerze zaczęli interesować się bboyingiem i umożliwili profesjonalnym bboys, zarabiać pierwsze pieniądze. W 1993 roku Opera Comique gościła pierwsze 100 % hip hopowe show Sobedo, un Conte Hip Hop. Druga fala francuskiego hip hopu nadeszła.

Podczas gdy amerykańska scena bboingu wydawała się przemijać, bboying w Europie był w dobrej kondycji. Na miejsce pierwszych międzynarodowych zawodów wybrano Niemcy (1990). Znane dzisiaj jako Battle Of The Year symbolizują jedność i odrodzenie bboyingu. Francuscy bboys wiele razy wygrywali międzynarodowe konkursy, posiadając opinie jednego z najlepszych krajów na mapie bboingu.

Pod koniec 1990 roku Big Musical rozpoczął swoją emisję. W każdym z castingów bboys wygrywali z tancerzami innych tańców. Od musicalu Notre Dame de Paris do Le Roi Soleil, choreografia musicali nie była w stanie uniknąć hip hopowych ruchów. Najlepszym tego przykładem jest Les Dix Commandements, który w 50% procentach opierał się na hip hopowych ruchach. 


Big Up dla Magdy G. i Maćka za pomoc w tłumaczeniach.

Brak komentarzy: